Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο Αδειο Μου Ballroom....

Η ψιλολιγνη φιγουρα του James Kirby ξεπροβαλε απο το λιγοστο πληθος και αρχιζε να μαζευει τα αδεια μπουκαλια και ποτηρια απο το βαθρο, που στο bIOS ονομαζεται σκηνη..Σχεδον κανεις δεν καταλαβε οτι ηταν αυτος, μιας και δεν φωτογραφιζεται συχνα. Το οτι καποιος του εδωσε το δικο του αδειο μπουκαλι να μαζεψει ειναι κακοηθειες.
Πηρε το λαπτοπ του ,συνδεσε τα ''κοκοπσινια'' ,πηγε για λιγο πισω και γυρισε να κατσει στο βαθρακι. Υστερα τα φωτα εκλεισαν και για την επομενη ωρα, στην ημιαδεια αιθουσα, ειχε εξαπλωθει μια ηχητικη ομιχλη απο ηχους και μακρινες νοσταλγικες μουσικες ,κατακερματισμενες ,θλιμμενες και κρυμμενες μεσα στο πλεγμα αποκοσμων, σκοτεινων ηλεκτρονικων ανεμων. Ηταν ο περιφημος CARETAKER, ενας συμπαθεστατος νεαρος ,παρ'ολα αυτα, ντυμενος με απλα καθημερινα ρουχα,αφοσιωμενος στον ελεγχο των κυματρομορφων αυτης της στοιχειωτικης μουσικης εμπειριας που, οπως αποδειχθηκε, λειτουργει καλυτερα σε ατομικο επιπεδο. Στο τελος χειροκροτηθηκε θερμα απο εικοσι με τριαντα θαραλλεους που ειχαν απομεινει στην αιθουσα. Χειροκροτηθηκε ,κυριως για το θαρρος του ,να δεχεται να παιζει σε κρυες ,γυμνες αιθουσες τελειως ακαταλληλες για τετοιες μουσικες. Χειροκροτηθηκε γιατι ενω θα μπορουσε να εχει φιλμακια να παιζουν ολη την ωρα, προτιμα να καθεται σχεδον μαζι με το κοινο ,στο σκοταδι,υποβαλλοντας τους στην απολυτη επικοινωνια με τη μουσικη του.Χωρις εφφε,χωρις τιποτα. Χειροκροτηθηκε γιατι ειναι ενας ταπεινος συνθετης,παρ'ολη τη δημοσιοτητα, που δεν τραβα την προσοχη ασχετων αλλα αυτων που πραγματικα ωφελουνται απο τα εργα του...
Εμεινα ως το τελος. Βυθισμενος αλλα και απογοητευμενος που τετοια τοσο βαθεια ,γεματη συναισθηματα μουσικη, παει χαμενη...Τουλαχιστον ξερω οτι ακομα και υπο αυτες τις συνθηκες ,παραμενει σπουδαια και ξεχωριστη. Κι ας ειμαι ο μονος που το πιστευω..Η κανω λαθος ?
Υ.Γ. Συγχαρητηρια για την τολμη της LIFO να φερνει τετοια ονοματα...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΙΚΟΝΑ - PARADOX OBSCUR

  Για την προϊστορία, θα σας προτρέψω να ανατρέξετε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ωστόσο με το ‘’Ikona’’ που έρχεται μετά το θριαμβευτικό ‘’Morphogenesis’’ νοιώθω ότι μου συστήνονται ξανά. Η αίσθηση του να ακούω καινούριο άλμπουμ αγαπημένου μου σχήματος σαν να ήταν το ντεμπούτο του είναι δείγμα ότι ο δίσκος είναι κάτι πολύ σημαντικό. Όταν η αίσθηση αυτή διαρκεί για πολλές ακροάσεις τότε είναι δείγμα ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησαν έως σήμερα και ένα διαμάντι στο στέμμα της Metropolis records. Όταν επίσης με παρασύρει από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία με τα τραγούδια να ρέουν αβίαστα και ανεμπόδιστα από οποιαδήποτε ηχητική αμηχανία, μισοτελειωμένες ιδέες ή πολλές ιδέες μαζί, να είναι εύληπτα αλλά και ολοκληρωμένα τότε θέτει υποψηφιότητα για ένα από τα είκοσι σημαντικότερα άλμπουμ του 2025 και δεν το γράφω αυτό κατόπιν ώριμης σκέψης αλλά σαν κάτι που μου ήρθε σαν φυσική αντίδραση μόλις τελείωσε και το Rodeo, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου.  Το ''Ikona...

RELOAD 14.2_MEMORY FOAM_SEPTEMBERS 1995-2020

Η εκπομπή μπαίνει στον δέκατο τέταρτο κύκλο της από τις 12.10.2025 και δεν έχει αλλάξει ούτε όνομα ούτε κατευθύνσεις. Για άλλη μια χρονιά θα μοιραστεί μαζί σας  νέα μουσική που «μετράει» και θα έχει ενεργοποιημένη την «Λεωφόρο Των Αναμνήσεων» για βόλτες σε ηχογραφήσεις που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Με βήμα 5 χρόνια τη φορά, θα φτάνουμε μέχρι και 50 ή 60  χρόνια πίσω με δίσκους ανεξάρτητα της εποχής του . Ενδιάμεσα όλη η επικαιρότητα που αντέχουμε να ακολουθούμε. Τα φετινά Reload θα είναι στα βήματα αυτής της «τακτικής».  Δύο mixtape που θυμούνται και ένα ή δύο που θα επικεντρώνεται στο τώρα και θα βάζει στοιχήματα με το μέλλον.  Σήμερα παρουσιάζουμε το δεύτερο και μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος αυτού του ταξιδιού που επικεντρώνεται σε δίσκους που κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1995,2000, 2005,2010, 2015, 2020. Είναι κυκλοφορίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μουσική διαμόρφωση και νοοτροπία της εκπομπής είτε τη χρονιά που κυκλοφόρησαν είτε πολύ αργότερα. Αρκετά από αυτά...

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...