Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

  36. RTJ4 - RUN THE JEWELS (JEWEL RUNNER_BMG) Δεν είναι απαραίτητο εδώ να γράψω κάτι ιδιαίτερο. Το χιπ χοπ άλμπουμ που χρειάστηκα φέτος, αυτό που ταίριαξε στ' αυτιά από αρκετά που άκουσα φέτος και από ακόμα περισσότερα που απέρριψα από το πρώτο λεπτό λόγω ανυπόφορων κλισέ, είναι και πάλι από τους RUN THE JEWELS.  Ρεαλιστικό και σκληρό όσο χρειάζεται, ευφυής μουσική παραγωγή, ρυθμική πανδαισία-σκέτη επιστήμη και συνεργασίες που το εκτινάσσουν εκτός περίγυρου. Δεν ήθελα τίποτε παραπάνω. Δεν πρέπει να αναλύσουμε τίποτε άλλο. Respect και πάλι respect!   37.   Automatic – MILDLIFE   (Inertia) Τι με έπιασε φέτος και έχω νεο -progressive δίσκους στα αγαπημένα μου για το 2020; Ωστόσο γιατί όχι; Δεν είναι τόσο ψυχρά, τεχνοκρατικά και ομιχλώδη όσο στα '70'ς αλλά έχουν περισσότερη ποπ διάθεση και είναι αρκετά ευέλικτα στις επιρροές μιάς και έχουν στοιχεία από jazz, Γερμανικό ροκ, soft rock, ηλεκτρονική, new age και ambient. Σαν να θέλουν να ανανεώσουν...

Θα το δείτε λίγες φορές ακόμα αλλά είναι σημαντικό. Σε τρείς περιπτώσεις έχουμε επιλέξει δύο άλμπουμ σε μια θέση. Λόγω κονσεπτ δεν γινόταν να τους διαχωρίσουμε κι ας αντιμετωπίζονται σαν μεμονωμένες κυκλοφορίες. 36. Run The Jewels 3 – RUN THE JEWELS              (Self-Release) Τρίτο και φαρμακερό; Θα ήταν υποκριτικό να προχωρήσω σε κάποια κριτική, από τη στιγμή που δεν ασχολούμαι και τόσο ζεστά με το χιπ χοπ αυτής της δεκαετίας και ύστερα ειδικά παό την ναρκισσιστική κατρακύλα του Kanye West .   Έκανα απόπειρες αλλά το 90% της παραγωγής με αφήνει παγερά αδιάφορο, εκτός από ελάχιστα ονόματα. Αναγνωρίζω ότι το είδος έχει ανοίξει σε επιρροές και προβληματισμούς σε σxέση με την άθλια ραπ σκηνή των '00'ς (τη σκηνή του 50 Cent, του Florida, του Nelly, του αχαλίνωτου και μετά από λίγο κουραστικού καψώματος μέσα σε σαμπάνια, κόκα, πούρα, μπράτσα και κωλομέρια) αλλά λίγοι μουσικοί με κάνουν να θέλω να τους εμπιστευθώ. Όπως για παράδε...