36. RTJ4
- RUN
THE JEWELS
(JEWEL RUNNER_BMG)
Δεν
είναι απαραίτητο εδώ να γράψω κάτι
ιδιαίτερο. Το χιπ χοπ άλμπουμ που χρειάστηκα φέτος,
αυτό που ταίριαξε στ' αυτιά από αρκετά
που άκουσα φέτος και από ακόμα περισσότερα
που απέρριψα από το πρώτο λεπτό λόγω
ανυπόφορων κλισέ, είναι και πάλι από
τους RUN
THE JEWELS. Ρεαλιστικό και σκληρό όσο χρειάζεται,
ευφυής μουσική παραγωγή, ρυθμική
πανδαισία-σκέτη επιστήμη και συνεργασίες
που το εκτινάσσουν εκτός περίγυρου. Δεν
ήθελα τίποτε παραπάνω. Δεν πρέπει να
αναλύσουμε τίποτε άλλο. Respect και πάλι respect!
37. Automatic
– MILDLIFE
(Inertia)
Τι
με έπιασε φέτος και έχω νεο-progressive
δίσκους στα αγαπημένα μου για
το 2020; Ωστόσο γιατί όχι; Δεν είναι τόσο
ψυχρά, τεχνοκρατικά και ομιχλώδη όσο
στα '70'ς αλλά έχουν περισσότερη ποπ
διάθεση και είναι αρκετά ευέλικτα στις
επιρροές μιάς και έχουν στοιχεία από
jazz, Γερμανικό ροκ,
soft rock, ηλεκτρονική,
new age και ambient.
Σαν να θέλουν να ανανεώσουν τη
δεκαετία του' 70 με ευκρινέστερα χρώματα
και διάθεση για περισσότερο «παιχνίδι»
με ήχους και ενορχηστρώσεις.
Οι
Αυστραλοί MILDLIFE
στο δεύτερο άλμπουμ τους είναι μέσα σε
όλα απο αυτά που αναφέραμε πιο πάνω. Οι
έξι συνθέσεις του άλμπουμ είναι πολύ
ευχάριστες αν και εξάλεπτες κατά μέσω
όρο. Βγαίνοντας ωστόσο από την αναλυτική
παγίδα, χαλαρώνοντας και ακούγοντας το
συνολικό ηχητικό κράμα, το τελευταίο
που θα ήθελε κάποιος είναι να κάτσει να
παιδευτεί και να κάνει λάθη στην καταγωγή
και τα ιδιαίτερα μέρη του ήχου τους.
«Είναι αυτό που είναι» όπως και στο
ομώνυμο του THUNDERCAT, αυτό
που παίρνουμε είναι κάτι παραπάνω από
trivia και tribute.
Είναι η συναρπαστική μουσική
που διαρκεί ώρες χωρίς να χάνει την
ουσία της και που κάθε φορά βελτιώνει
το ακροατήριο καθώς τα ηχοχρώματα και
οι συνδυασμοί αποδεικνύονται περισσότεροι
από ότι θα περίμενε κανείς. Σπουδαίο το
''Automatic'' και όλα
τα υπόλοιπα που θα ακολουθήσουν αργότερα.
Συνθέτουν ένα πολύ όμορφο τοπίο σε μία
άχαρη χρονιά.
38. Future
Remains - HOLLOW
SHIP
(PNKSLM
recordings)
Κατάγονται
από το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, δεν
έχουν κάποια αξιοσημείωτη μουσική
προϊστορία και αυτό είναι το πρώτο τους
άλμπουμ. Κάτι που εκπλήσσει καθώς
ξεκινούν τα καλοζυγισμένα, δυναμικά
φανκ κρουστά και οι κιθάρες που δίνουν
'70'ς στίγμα. Σε όλο το άλμπουμ έχει κανείς
την εντύπωση ότι ακούμε ένα έμπειρο
σχήμα που έχει χρόνια πίσω του και
αμέτρητα τζαμαρίσματα. Ωστόσο είναι
απλά, το ντεμπούτο τους. Εντυπωσιάζει
η αυτοπεποίθηση και η άνεση στο παίξιμο
τους. Έχουν ένα πολύ συγκεκριμένο ρυθμικό
ήχο συνεκτικό και ξεκάθαρο. Η ακρόαση
είναι αρκετά άνετη αν σας αρέσει το
rock στις
space,
hard και
cosmic
αποχρώσεις
του ή/και το funk
και
αν την καταβρίσκετε με κιθάρες που
σαρώνουν το παρελθόν της ηλεκτρικής
μουσικής.Στο
τέλος αυτό που μένει είναι ένας δίσκος
που απογειώνει και δονεί σώμα, μυαλό
και ψυχή με ακριβώς αυτή τη σειρά.
39. Seeing
Through Sound (Pentimento vol.2) –
JON
HASSELL
(Ndeya)
Οπτικές
κυματομορφές από την αέρινη αλλά
μελαγχολική τρομπέτα που θυμάμαι σαν
βασικότερο στοιχείο σε τραγούδια του
David Sylvian ακόμα και σε δίσκους με/του Brian
Eno και από τα χθόνια,μυστηριώδη κρουστά
και άλλα χαμηλόσυχνα, μπορούν να
διαμορφώσουν την κρίση ακόμα κι ενός
ακροατή σαν κι εμένα που δεν έχει
εντρυφήσει ποτέ στο έργο του καλλιτέχνη
λόγω συνθηκών.Αυτό
το πρόσφατο άλμπουμ είναι πολύ υποβλητικό
για να το περάσω με μία ακρόαση. Στην
πραγματικότητα δεν με αφήνει ποτέ να
ξεφύγω. Με αναγκάζει να αφήσω βιασύνες,
άγχη, ανησυχίες και να κάτσω να το ακούσω.
Να μπω στις αστρικές του προβολές και
να αλλάξω συχνότητα σκέψης. Να ιχνογραφήσω
μέσα από τον Ήχο, την ψυχρή ατμόσφαιρα
σε οποιοδήποτε Τόπο, τρισδιάστατο ή
φανταστικά πολυδιάστατο.
Περισσότερο
«αναγκαίο» από το πρώτο μέρος του
(Listening
To Pictures (Pentimento Vol.1, 2018) το
δεύτερο αυτό μέρος θέλει να υπερβεί
τις αισθήσεις.
40. Swimmer
– TENNIS (Mutually Detrimental)
Το
σύμπαν των TENNIS
είναι
γεμάτο με ιδανικά '70'ς ποπ τραγούδια που
αγγίζουν το soft
rock, την
folk,
την
country,
τις
παραφυάδες τους και τις συνευρέσεις
τους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ζουν
και δημιουργούν. Αμόλυντοι από σύγχρονα
είδη, απομονωμένοι στον ιδανικό τους
παράδεισο: Ένα σπίτι στην εξοχή με
ιδιόκτητη λίμνη και γιότ που τους χαρίζει
αναψυχή και ανάταση αλλά όχι επίδειξη. Το άλμπουμ φαντάζει σαν το ισοδύναμο ενός ατελείωτου καλοκαιρινού απογεύματος με σταθερό
ηλιοβασίλεμα, με θερμοκρασία στους 30
βαθμούς και με απαλό αεράκι να φυσά
για πάντα.
Σε αυτή την ποπ ουτοπία που
φαίνεται σαν να μην νοιάζεται για τα
κακά της ζωής και το βάρος της ύπαρξης,
που δίνει όλο του το βάρος στα ρομάντζα
ίσως η εποχή, που είναι ακριβώς το
αντίθετο αλλά μόνο στο περιτύλιγμα και
όχι στην ουσία, να είναι σκληρή. Όμως το
''Swimmer''
είναι
πλασμένο για μια μεγάλη διαφυγή και
ίσως να είναι το μόνο του μειονέκτημα.
Όμως η υψηλή ποιότητα των τραγουδιών
του ντουέτου δεν αφήνει καμμία αμφιβολία
για την ανάγκη ύπαρξης του. Η ζωή είναι
πολύ άχαρη χωρίς τέτοια άλμπουμ.
Σχόλια