Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

  Η δεύτερη μέρα του τρίτου Death Disco Open Air Festival , περιείχε αρκετές συγκινήσεις και όμορφα συναισθήματα να πλανώνται και φυσικά μερικές αξέχαστες και φορτισμένες εμφανίσεις. Τους Incirrina προσπαθώ να τους βλέπω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία γιατί η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν όταν άνοιγαν τη συναυλία των Front 242, με έκανε να γράψω: «Οι INCIRRINA έχουν τον original minimal dark synth ήχο που για μένα τουλάχιστον είναι ο ήχος της Αθήνας των ‘20’ς και έκαναν μια ολιγόλεπτη εμφάνιση-βάλσαμο. Η ομορφιά του ακατέργαστου, αναλογικού ηλεκτρονικού ήχου τους με κατέκτησε από τα πρώτα λεπτά και μέχρι το τέλος τα τραγούδια τους θα έμπαιναν στις προσωπικές μου λίστες για ακρόαση περιδιαβαίνοντας την πόλη». Έτσι ήταν ο κύριος λόγος να πάω νωρίς στην Τεχνόπολη και για να το κάνω σημαίνει πολλά για την εκτίμηση που έχω για το ντουέτο. Μέσα στον ήλιο. Ένα ιδανικό δροσερό Κυριακάτικο απόγευμα, που κάποιος θα προτιμούσε να χαρεί ακούγοντας ελαφρύτερη μουσική, στη σκηνή της Τεχνόπολης, ...

  Δεν  χάνω συνήθως τα Φεστιβάλ του Death disco. Είμαι πάντα εκεί, ακούγοντας παλιές και νέες αγαπημένες μου μπάντες που ανήκουν στον γαλαξία του ‘’post punk/new wave’’, απολαμβάνοντας τη μουσική τους αλλά και τη διαφορετική στάση τους απέναντι στον υπόλοιπο Μουσικό Σύμπαν.  Τα δύο προηγούμενα Open Air του Death Disco όμως,  ήταν σε ημερομηνίες και συνθήκες που αδυνατούσα να παρακολουθήσω και γι΄αυτό καταχάρηκα που επιτέλους θα παρευρισκόμουν στο τρίτο. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές και για τις δύο μέρες από άποψη θερμοκρασίας και διάθεσης εκ μέρους μου, μιας και, ο Σεπτέμβρης είναι ένας πολύ όμορφος μήνας για συναυλίες, το πρόγραμμα είχε τις ιδανικές (ονειρεμένες θα έλεγα) ώρες εμφανίσεων και το line up δεν μου άφηνε περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Έπρεπε να ήμουν εκεί. Το Σάββατο 20.9, πέρασα πρώτα από τη δεύτερη εσωτερική σκηνή-dreadbox από δω και στο εξής- για να θυμηθώ αν η AUX ANIMAL ήταν αυτή που ευθυνόταν για το δεύτερο χειρότερο live που έχω δει στη ζωή μου, ανο...