Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Μετά από αρκετές απουσίες τον τελευταίο χρόνο από εκδηλώσεις της νο.1 indie pop εταιρείας στην Ελλάδας (make me happy! records), επανήλθα στη Σαββατιάτικη παρουσίαση του δεύτερου άλμπουμ των SUGAR FOR THE PILL ‘’Luv’’, που ενώ είχε κυκλοφορήσει 23 Μαΐου, δεν είχε επίσημη εκδήλωση κυκλοφορίας έως το Σάββατο 29.11. Το άλμπουμ έχει πάρει καλές κριτικές παντού και όπως θα διαβάσετε στην φετινή ανασκόπηση που κάνει το ιστολόγιο για τους δίσκους του 2025, το άλμπουμ αυτό είναι αρκετά σημαντικό για το χώρο του shoegaze/nugaze/dream pop/indie pop/indie-rock πλέγμα του παγκόσμιου μουσικού ιστού. Όπως είναι φυσικό, υπάρχει και το σχήμα που θα άνοιγε τη βραδιά και στην περίπτωση των THE MODEL SPY, το άνοιγμα τους καταγράφηκε σαν μία από τις πιο ευχάριστες εμφανίσεις που παρακολούθησα φέτος.  Τα δύο άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει και το ep του 2021, αποτελούν καταθέσεις ειλικρινούς indie pop που διαθέτει όμορφα τραγούδια αλλά η εποχή που τους έχει επηρεάσει δεν τα έχει αφήσει, ωστόσο αυτό κάθε...

Η φετινή δισκογραφική επιστροφή του ντουέτου Venus Volcanism (Ρένα Ρασσούλη) και in Atlas (Stine Hansen) μετά από πέντε χρόνια από το πρώτο, ακατέργαστης δυναμικής και ομορφιάς ‘’Chaos Brings Order’’, ήταν αναπάντεχη και πολύ ευχάριστη. Το άλμπουμ, στην ουσία μίνι, ‘’I Knew You Before We Met’’, με εντυπωσίασε για τον πιο λείο,  σχεδόν ποπ  ήχο του αλλά και τις ολοκληρωμένες συνθέσεις του.  Η αρχή είχε γίνει τέλη 2023-αρχές 2024 με το σινγκλ ‘’Over And Over’’ που παρατηρούσαμε αλλαγές και βελτιώσεις τόσο στη δομή όσο και στην εκτέλεση και συνολική παραγωγή. Μαζί με αυτό, στο άλμπουμ υπάρχουν άλλα 5 τραγούδια (+2 μικρά οργανικά), που ενισχύουν αυτή την διαπίστωση και επιπλέον τις κάνει να ξεχωρίζουν από αντίστοιχες παραγωγές παγκοσμίως. Dark Wave/synth-pop μπορεί να χαρακτηριστεί για τις μάζες αλλά για μένα αποτελεί μία κατάθεση ειλικρινών συναισθημάτων και αβίαστης μουσικής ωριμότητας, που επετεύχθη χωρίς πίεση και «πλάνα», αλλά από ανάγκη για έκφραση. Η έως τώρα εμπειρία ...

  Previously on ‘Feeding The Flame’… «ο κατάδικός μου Παράδεισος, είναι φτιαγμένος από μελαγχολικές μπασογραμμές, φωνές σαν Φθινοπωρινό τοπίο μετά τη βροχή, κιθάρες που κελαηδάνε επικολυρικές θλιμμένες συγχορδίες για την απώλεια της ανεμελιάς και της ομορφιάς, τύμπανα που με ακρίβεια και μετρονομική ψυχρότητα δίνουν το ρυθμό για την τελική έξοδο από τη γκριζάδα. Ένας Παράδεισος όχι τόσο πράσινος, με λίγο παραπάνω σέπια,  αλλά σίγουρα το καταφύγιο μου, η σταθερά μου όταν όλα διαφοροποιούνται είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο. Οπότε μην ψάχνετε νηφάλια άποψη για αυτή την εμφάνιση των S.L.A.G.»….. …«σε αυτή τη συναυλία άκουσα τους καλλιτέχνες που αθόρυβα και χωρίς να το καταλάβω τότε, δημιούργησαν το ηχητικό ανάλογο του new wave αντίκοσμου. Του δικού μου κόσμου. Καλλιτέχνες που ακόμα σέβονται τα τραγούδια τους, παραμένουν '’δοσμένοι'' στη μουσική τους και είναι αξιοπρεπείς, ακόμα και αν δεν έχουν τίποτε άλλο να δώσουν πιά.» (28.4.2009)» Και τώρα η συνέχεια… «18 χρό...

Ο Bob Mould δεν χρειάζεται συστάσεις. Παραμένει ένας μουσικός ήρωας του Gen-X punk και rock’n’roll και είναι δημιουργικός και ακμαίος μέχρι σήμερα με αρκετά καλά προσωπικά άλμπουμ που γράφουν τη δική τους μοναχική ιστορία, μετά από την εποποιία των HÜSKER DÜ στη δεκαετία του ’80 και παράλληλα με την σύντομη αλλά απαστράπτουσα πορεία των SUGAR στη δεκαετία του ’90. Φέτος τον Μάρτιο, κυκλοφόρησε το δέκατο πέμπτο προσωπικό του άλμπουμ ‘’Here We Go Crazy’’ που περιλαμβάνει εξαιρετικά και αξιομνημόνευτα τραγούδια και, τουλάχιστον για το ιστολόγιο, τον επαναφέρει στη λίστα με τα άλμπουμ που θα θυμάμαι από αυτή τη χρονιά. Η φετινή εμφάνιση του ήταν η δεύτερη στη χώρα μας. Η πρώτη ήταν στις 22/1/2006 όταν άνοιγε για τον John Cale στο Gagarin και εκείνη η εμφάνιση ήταν διαφωτιστική για την αξία του καλλιτέχνη που με μία ακουστική και μετά ηλεκτρική κιθάρα έπαιξε για λίγο, αλλά κράτησε το ενδιαφέρον, όσων ενδιαφερόντουσαν, σε όλη τη διάρκεια του σετ. Τα τραγούδια ακουγόντουσαν απολαυστικά, κ...

  Μετά την εμφάνιση της στις 18.11.2023, φεύγοντας ήρεμος και με όμορφη διάθεση από το Death Disco, ανέφερα επι λέξη στον Λεωνίδα (Σκιαδά) ότι θα έπρεπε να την φέρνει κάθε χρόνο, έχει δεν έχει δίσκο, να την βλέπουμε και να την ακούμε γιατί η θετική της ενέργεια, η απλότητα αλλά και το επικοινωνιακό της στυλ έχει σαφείς θετικές επιδράσεις στη διάθεση μου αλλά και σε αυτών που την ακούν και την αγαπάνε. 18.11.2023  Εκείνη η εμφάνιση είχε βαρύνουσα σημασία λόγω του ότι ερχόταν μετά από το απόλυτο άλμπουμ της ‘’Extreme’’ και περίμενα ένα πολύ δυναμικό σώου ίσως λιγότερη ατμόσφαιρα «τσάι, συμπάθεια και λίγο δηλητήριο για την άρχουσα τάξη» και περισσότερη ροκ ενέργεια. Δεν έγινε έτσι, ο ήχος ήταν θαμπός, η Molly όμως ήταν υπέροχη, με χιούμορ και αλήθειες που πάνω κάτω ισχύουν. Η επιλογή των πιο αγαπητών  τραγουδιών της, έκαναν και πάλι το ακροατήριο να νοιώθει ανακούφιση, οικειότητα και αλληλεγγύη για ο,τιδήποτε. Ήταν μία σχεδόν ώρα, ευχάριστη, με ουσία και θετικότητα που εξάγε...

  Έχουν περάσει πάνω από 25 χρόνια από τότε που οι ηλεκτρικές καταιγίδες των  MOGWAI  ξεκίνησαν να ηχούν στον δικό μου μουσικό βιότοπο. Ήταν το ‘’Summer’’, το άλμπουμ ‘’Young Team’’ και το ‘’Ten Rapid’’ που με εισήγαγαν σε έναν αρκετά οικείο ηχητικά αλλά περισσότερο εξωτικό και λυρικό ηλεκτρικό κόσμο όπου οι κλιμακώσεις ήταν ο ροκ τρόπος για ψυχική αποσυμπίεση, τα ξεσπάσματα ήταν μεταφορά στην ατίθαση και λυτρωτική ομορφιά ενός Φθινοπωρινού τοπίου στην εξοχή. Ωστόσο, υπήρξαν φορές μέσα σε αυτή την εικοσιπενταετία, που έπιασα τον εαυτό μου να «χασμουριέται» με πληθώρα σχημάτων του είδους που ξεσήκωναν την πατέντα χωρίς προοπτική ή ακόμα και με τους MOGWAI, νιά μακρά περίοδο είχαν αποκλειστεί στον κόσμο τους χωρίς να αποτελούν γεγονός πιά οι δίσκοι τους-πέρα από μερικές εξαιρέσεις.  Σήμερα, όμως, μετά από την δικιά τους αναγέννηση το 2021 και το νούμερο 1 άλμπουμ τους ‘’As The Love Continues’’ η μουσική του σχήματος απόκτησε ιδιαίτερο βάρος, αναθεωρήθηκε όλη η δισκογρα...

  Η δεύτερη μέρα του τρίτου Death Disco Open Air Festival , περιείχε αρκετές συγκινήσεις και όμορφα συναισθήματα να πλανώνται και φυσικά μερικές αξέχαστες και φορτισμένες εμφανίσεις. Τους Incirrina προσπαθώ να τους βλέπω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία γιατί η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν όταν άνοιγαν τη συναυλία των Front 242, με έκανε να γράψω: «Οι INCIRRINA έχουν τον original minimal dark synth ήχο που για μένα τουλάχιστον είναι ο ήχος της Αθήνας των ‘20’ς και έκαναν μια ολιγόλεπτη εμφάνιση-βάλσαμο. Η ομορφιά του ακατέργαστου, αναλογικού ηλεκτρονικού ήχου τους με κατέκτησε από τα πρώτα λεπτά και μέχρι το τέλος τα τραγούδια τους θα έμπαιναν στις προσωπικές μου λίστες για ακρόαση περιδιαβαίνοντας την πόλη». Έτσι ήταν ο κύριος λόγος να πάω νωρίς στην Τεχνόπολη και για να το κάνω σημαίνει πολλά για την εκτίμηση που έχω για το ντουέτο. Μέσα στον ήλιο. Ένα ιδανικό δροσερό Κυριακάτικο απόγευμα, που κάποιος θα προτιμούσε να χαρεί ακούγοντας ελαφρύτερη μουσική, στη σκηνή της Τεχνόπολης, ...