Planet Classics 2017: The Albums_36-40

Θα το δείτε λίγες φορές ακόμα αλλά είναι σημαντικό. Σε τρείς περιπτώσεις έχουμε επιλέξει δύο άλμπουμ σε μια θέση. Λόγω κονσεπτ δεν γινόταν να τους διαχωρίσουμε κι ας αντιμετωπίζονται σαν μεμονωμένες κυκλοφορίες.

36.Run The Jewels 3 – RUN THE JEWELS 
           (Self-Release)

Τρίτο και φαρμακερό; Θα ήταν υποκριτικό να προχωρήσω σε κάποια κριτική, από τη στιγμή που δεν ασχολούμαι και τόσο ζεστά με το χιπ χοπ αυτής της δεκαετίας και ύστερα ειδικά παό την ναρκισσιστική κατρακύλα του Kanye West. 

Έκανα απόπειρες αλλά το 90% της παραγωγής με αφήνει παγερά αδιάφορο, εκτός από ελάχιστα ονόματα. Αναγνωρίζω ότι το είδος έχει ανοίξει σε επιρροές και προβληματισμούς σε σxέση με την άθλια ραπ σκηνή των '00'ς (τη σκηνή του 50 Cent, του Florida, του Nelly, του αχαλίνωτου και μετά από λίγο κουραστικού καψώματος μέσα σε σαμπάνια, κόκα, πούρα, μπράτσα και κωλομέρια) αλλά λίγοι μουσικοί με κάνουν να θέλω να τους εμπιστευθώ.

Όπως για παράδειγμα οι RUN THE JEWELS. Πέρα από το ότι σαν μεμονωμένοι μουσικοί έχουν ξεκινήσει παλιότερα και ξεχώρισαν από τη λαίλαπα, οι δίσκοι τους σαν RUN THE JEWELS δεν με κουράζουν καθόλου. Είναι η μίξη των επιμέρους στοιχείων που κρατά την ακρόαση σε υψηλές εντάσεις και σε αυτό το δίσκο ειδικά, η παραγωγή είναι καλύτερη από ποτέ. Μπορούν οι ρίμες τους να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον, να ψάξω για τους στίχους, να προσέξω τα επιμέρους ρυθμικά μέρη, να με οδηγήσει να γνωρίσω το νέο πρόσωπο μιάς μουσικής που δεν με καλύπτει στιχουργικά, στυλιστικά και σε ύφος. Με πείθει για την αυθεντικότητα της αλλά ταυτόχρονα δίνει την κατάλληλη ώθηση για να ασχοληθώ περαιτέρω όσο κανένα άλλο άλμπουμ ραπ μουσικής για φέτος.

37.Kingdom Come - GAZELLE TWIN   
            (Self release)

 
Το 2014 μας είχε εντυπώσιάσει με το ''Unflesh'',
χωρίς ωστόσο να το συμπεριλάβουμε σε κάποια λίστα λόγω χρόνου. Πέρυσι η γνωστότερη και ως Gazelle Twin, Elizabeth Bernholz, μέσω χορηγίας της Future Everything, παρουσίαζε την οπτικοακουστική παράσταση ''Kingdom Come_An Audio-Visual Performance for Two Vocalists''.

« Taking its title from J. G Ballard’s final novel, Kingdom Come will play with notions of feralness, displacement and the uncanny in the contemporary British, urban landscape. Τhis conceptual performance for two vocalists will be staged in six chapters, incorporating electronics, film, and a brand new soundtrack from Gazelle Twin, created from samples and live vocal manipulation. With the piece set on treadmills against a manic, illusory landscape, Kingdom Come places heightening physical demands on the performers, resulting in an exhausting, otherworldly climax.»

Το άλμπουμ ''Kingdom Come'' που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, είναι η στούντιο εκδοχή του soundtrack που παρουσιάστηκε πέρυσι, ηχογραφημένο και ερμηνευμένο εξ' ολοκλήρου από την Elizabeth Bernholdz.

 Εντυπωσιάζει η υποβλητική ρυθμική βάση και τα επεξεργασμένα φωνητικά. Δημιουργούν ένα σκοτεινό φουτουριστικό αστικό περιβάλλον όπου τα μουσικά ανάλογα αποτυπώνουν πλήρως αυτά που εκφράζουν (μαζικά μέσα μεταφοράς, δυστοπικές πόλεις, φόβος, νευρώσεις).

 

« Ballard knew these traits in us are vulnerable to the capitalist life and class-tribalism, but here I think he wanted to illustrate how much uglier things can and will become - the consumer consumed, as broadening suburbs and narrowing prejudices collide» (για το Quietus)

Η ακρόαση του δίσκου με ακουστικά είναι ο κατάλληλος τρόπος για να μπούμε κι εμείς που δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε την παράσταση, σε όλο αυτό το περιβάλλον που περιγράφει  η καλλιτέχνης. 

Χωρίς βίντεο και χωρίς την ασφάλεια της συνακρόασης, η ακρόαση του δίσκου είναι ξεχωριστή εμπειρία που μας φέρνει, μέσω των ήχων και μόνο, στην καρδιά της σύγχρονης αστικής δυστοπικότητας χωρίς χαρούμενα καταναλωτικά περιτυλίγματα. 

 

«Something tells me the dystopia as a theme will probably going to stick around for a while. After all there is endless mind fuel there, and we have to have an outlet for all the horror currently taking place don’t we?» (για το Quietus)

 

38.Occult Architecture, Vol. 1 / Vol.2 - MOON DUO  
           (Sacred Bones)

Θα μπορούσε να ήταν ένας διπλός δίσκος αλλά οι δημιουργοί του ήθελαν να δώσουν ένα μικρό διάστημα μεταξύ των κυκλοφοριών. Θα παραθέσω όλο το δελτίο τύπου γιατί εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο όλη τη διαδικασία δημιουργίας του τέταρτου αυτού άλμπουμ του σχήματος. 

Να αναφέρω ότι και οι δύο δίσκοι αποτελούν μια ενότητα και αποτελεί ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ποτέ το Καλιφορνέζικο αυτό δίδυμο / τρίδυμο ενίοτε. 

Στο πρώτο μέρος ακούτε τα πιο εθιστικά, δυνατά, περιστρεφόμενα σε σπείρες τραγούδια που έχετε ακούσει από αυτούς ενώ στο δεύτερο τα ομορφότερα και φωτεινότερα τραγούδια που δεν γράφουν εύκολα. Επίσης η ζωντάνια που βγάζουν στις συναυλίες τους και που ως τώρα ήταν φυλακισμένη στα στούντιο άλμπουμ τους, απελευθερώνεται καλύτερα, εδώ. Οι συνθέσεις έχουν περισσότερο αέρα και είναι πιο στιβαρές ηχητικά από ποτέ. Οι MOON DUO έφτασαν πλέον στο επίπεδο που θα ήθελαν και οι ίδιοι δημιουργώντας ένα μανιφέστο του ήχου τους. 

 

« Meaning all things magick and supernatural, the root of the word occult is that which is hidden, concealed, beyond the limits of our minds. If this is occult, then the Occult Architecture of Moon Duo’s fourth album - a psychedelic opus in two separate volumes released in 2017 - is an intricately woven hymn to the invisible structures found in the cycle of seasons and the journey of day into night, dark into light.
Offering a cosmic glimpse into the hidden patterning embedded in everything, Occult Architecture reflects the harmonious duality of these light and dark energies through the Chinese theory of Yin and Yang. Following the Yin (feminine, darkness, night, earth) represented on Occult Architecture Vol. 1, Vol. 2 presents the Yang.
Yang means “the bright side of the hill” and is associated with the male, sun, light and the spirit of heaven, and as such Vol. 2 explores the light and airy elements of Moon Duo’s complex psyche.
“In production we referred to Vol. 1 as the fuzz dungeon, and Vol. 2 as the crystal palace,” guitarist Ripley Johnson explains. “The darkness of Vol. 1 gave birth to the light of Vol. 2. We had to have both elements in order to complete the cycle. We’re releasing them separately to allow them their own space, and to ensure clarity of vision. To that end we also mixed Vol. 2 separately, in the height of Portland summer, focusing on its sonic qualities of lightness, air, and sun. Listeners can ultimately use the two volumes individually or together, depending on circumstance or the desired effect.” »

39.Fondness – NO MIDDLE NAME
            (Self Release)

Αυτός είναι ένας δίσκος που ανακαλεί ισχυρές indie pop μνήμες που προσδιορίζονται στα τέλη της δεκαετίας του '80 και σε σχήματα από THE SMITHS, THE HOUSEMARTINS (με λιγότερα φαλτσέτα στη φωνή, ευτυχώς), THE FIELD MICE, THE WOODENTOPS (με ξηρότερο ήχο), σχήματα που εύκολα μπορείτε να απορρίψετε και να αντικαταστήσετε με δικά σας από εκείνη την περίοδο και μουσικό είδος ή πολύ απλά να τα ξεχάσετε όλα και να απορροφήσετε ευλαβικά το ''Fondness'' σαν να ήταν ο τελευταίος μεγάλος δίσκος του είδους ή μια ευτυχής επανεκκίνηση.

Τα τραγούδια του ''Fondness'' έχουν συναρπαστική ροή, ακαταμάχητες μελωδικές εναλλαγές, παλμό και χαρακτήρα. Κάνουν αισθητικά πισωγυρίσματα και μεταλαμπαδεύουν αισθητικές αξίες και ποπ ήθος από μια εποχή/κατάσταση αγνότερης σχέσης με τη μουσική. Η τραγουδοποιία του David Bailey, είναι καταδικασμένη να μένει στην αφάνεια, παραμένοντας όμως μουσικό ελιξήριο για αυτούς που θα το εκτιμήσουν.

40.U Feel Anything ? - ZIÚR 
           (Planet Mu)

''U Feel Anything?, an album that grabs the listeners by the arm and throws them deep into its complex and fervent sonic world'' (Tiny Mixtapes)

Πρόκειται για το ντεμπούτο άλμπουμ της Γερμανίδας dj/παραγωγού και το πρώτο συναίσθημα που νοιώθει κανείς είναι η ανασφάλεια απέναντι σε ένα καινούριο μουσικό περιβάλλον που κρύβει ένα Θηρίο από σκληρούς, οργισμένους ρυθμούς που ανάλογα με τις ορέξεις αλλάζει και όλο το σκηνικό που είχε πρότερα διαμορφωθεί. Η μουσική ροή διακόπτεται συνεχώς με εμβόλιμους ήχους που είτε εξαφανίζονται αμέσως είτε παραμένουν και δημιουργούν μέχρι να εξαφανιστούν στο επόμενο beat. Το συνεχές ταρακούνημα αλλά και οι εναλλαγές δεν είνα καθόλου διασκεδαστικές αλλά μπορούν να αποβούν ευεργετικές καθώς η ακρόαση μετατρέπεται σε ένα παιχνίδι επιβίωσης όπου πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός γιατί δεν ξέρει από που θα του έρθει κάθε φορά.

Βέβαια μετά την τρίτη ακρόαση και αφού έχω λατρέψει δύο συνθέσεις του άλμπουμ σφόδρα, τα πάντα γίνονται περισσότερο οικεία και αποκαλύπτουν τη δικιά τους ομορφιά. «Θηρίο» δεν υπάρχει πλέον.

Αναγνωρίζει κανείς την επιρροή που άσκησε ο Arca και ο Lotic  στη νέα κατεύθυνση της ηλεκτρονικής μουσικής τα τελευταία χρόνια αλλά εδώ δεν κυριαρχεί το πείραμα όσο η προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα νέο ηχητικό εκφραστικό πλάσμα που δονείται και συναισθάνεται. Με άλλα λόγια ένα νέο ηχητικό πλαίσιο περισσότερο ενστικτώδες παρά σχεδιασμένο. Πολλά ίσως θα μπορούσαμε να πούμε όσο οι ακροάσεις προχωρούν. 

Όμως η απάντηση είναι καταφατική στην ερώτηση του τίτλου. Μην το προσπεράσετε σαν κάτι ψυχρό γιατί όπως αναφέρεται και στο Pitchfork:

« (ο δίσκος) is built from unapologetically serrated sounds, but it is measured and even delicate in its construction. A study in contrasts, U Feel Anything? is never pummeling for pummeling’s sake».