Χίλιες Και Μιά, Νύχτα Σαμποτάζ.

Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές άκουσα από χθες το '' Στον Αστερισμό Του Πιγκουίνου'' ή το "Σαμποτάζ". Όλη τη μέρα άκουγα στο κεφάλι μου το "Θα Συναντηθούμε Στο Σαλούν'' ή "Ραντεβού Στην Όαση'' και είχα πολύ δουλειά στην Πραγματικότητα. Ευτυχώς που δεν τραγούδαγα δυνατά τους στίχους να λες....

Το πρώτο μέρος κύλησε με πολλά παλιά και καινούρια τραγούδια,σε άψογες εκτελέσεις και ενορχηστρώσεις. Όπως στο Ηρώδειο, αλλά καλύτερα. Με καταπληκτικό, υποβλητικό φωτισμό. Ειδικά στη "Λάθος Αγάπη"...

Υπήρχε βέβαια μία μικρή αμηχανία, μία φευγαλέα αίσθηση ότι κανείς τους δεν ήταν εκεί πάνω πραγματικά γι'αυτά τα τραγούδια. Ούτε καν το κοινό ,που φάνηκε ότι ήρθε μόνο για ένα σκοπό ή ούτε και αυτό ήξερε γιατί (εξαιρούνται τα δύο τραγούδια της Λιλιπούπολης).

Τα τραγούδια της Λένας Πλάτωνος είναι παρακαταθήκες υψηλής εσωτερικής έντασης και είναι τσακισμένα λουλούδια που βιώνονται σε τέσσερις τοίχους. Είναι  υπερηχογραφήματα ψυχής σε έξαρση, διάφανα τραγούδια έντονων συναισθημάτων που μιλάνε μία ακατανόητη, σε τετράγωνους ανθρώπους, γλώσσα. Έτσι αν νοιώθετε άβολα όταν τα ακούτε ζωντανά, έχετε δίκιο, γιατί πάνω απ'όλα, τα τραγούδια της Πλάτωνος χτυπάνε καμπανάκια ψυχικού συναγερμού και μάλλον κάτι γίνεται μέσα σας που πρέπει να το αποκωδικοποιήσετε. Δε λέω άλλα.

Οι επιλογές ήταν εξαιρετικές. Και με τη Σαββίνα Γιαννάτου, τον Γιάννη Παλαμίδα  και τη Λένα Πλάτωνος, όλα τα τραγούδια ήρθαν σπίτι ξανά. Συγκίνηση και αμηχανία,αλλά μάλλον συγκίνηση. Δεν ήταν μία απλή συναυλία και τα καλύτερα δεν ήρθαν ακόμη...

Το δεύτερο μέρος ήταν αφιερωμένο στο ''Σαμποτάζ", το εμβληματικό άλμπουμ του Ελληνικού τραγουδιού που κυκλοφόρησε το 1981 και ακόμα και σήμερα παραμένει ένα πολιτισμικό σοκ στο χώρο του τραγουδιού. Ήταν αυτό για το οποίο ήρθε ο κόσμος και φάνηκε με το που έσκασαν τα πρώτα αθάνατα Ινδιάνικα μπητ του ''...Σαλούν''

Για να διαπιστώσω, μία και περισσότερες ώρες μέχρι και τώρα ,από τη στιγμή που η μπάντα των Μοναχικών Καρδιών έφυγε από το κτήριο,ότι είναι ένας δίσκος που μέσα σε μία νύχτα, από ένα Παράξενο άλμπουμ  μετατράπηκε σε ένα από τα Άγια των Αγίων της Ελληνικής Δισκογραφίας.

Τί είναι ακριβώς το έργο, ο δίσκος, η κυκλοφορία ''Σαμποτάζ " ;

Τί ακριβώς συμβαίνει και η μετά από 28 χρόνια η επανεκτέλεσή του κατάφερε να εξυψώσει όχι μόνο τη συναισθηματική αξία που έτσι και αλλιώς θα εξύψωνε,αλλά και την καλλιτεχνική του;

Από ένα «εκκεντρικό», σουρεαλιστικό, πρωτοποριακό άλμπουμ Ελληνικής έντεχνης ποπ,  σ' ένα διαχρονικό αριστούργημα ψυχικής ανάτασης, συναισθηματικής έγερσης αλλά και εγκεφαλικής ανατίναξης.

Είδα μπροστά στα έκπληκτα και ενίοτε υγρά μάτια μου, μία αλλόκοτη συναυλία, αδιευκρίνιστης κατάταξης σαν να βρισκόμουν σε παράλληλο σύμπαν σε μία καλύτερη Ελλάδα.

Στη σκηνή, μία μπάντα καθ'όλα άψογη που στήριζε αλλά και εμπλούτιζε ελαφρά με καλύτερη ηχητική ποιότητα ένα πνευματικό παιδί ομαδικού πνευματικού οργίου, που έπαιζε και ανέπνεε σαν να μην υπήρχε ακόμα και αυτή η πρώτη φορά.

Οι κύριοι εμπνευστές Πλάτωνος- Κριεζή, ήταν απούσες από το ''σώου'' απολαμβάνοντας το έργο σαν πραγματικοί Δημιουργοί. Από μακριά και ανάμεσα.

Άφησαν το πεδίο ελεύθερο στους ερμηνευτές Παλαμίδα -Γιαννάτου να μιλήσουν και ταυτόχρονα να φέρουν όλη την σουρρεαλιστική τρέλλα, χιούμορ, δηκτικότητα (ειδικά στο ''Πάμε Μιά Βόλτα Στο Σούπερ Μάρκετ''),τη σκληρή ευαισθησία του έργου μέσα στις ψυχές και τα κεφάλια των θεατών.
Ήταν και οι δύο, απολαυστικοί. Δύο καταξιωμένοι καλλιτέχνες πια, που με χαρά γύριζαν στις ρίζες τους, πίσω στις πρώτες μέρες.Ένοιωθα τη συγκίνησή τους, την τέλεια ισορροπία τους, τους έβλεπα συγκινημένος ν'αφήνουν την νοσταλγική αύρα, τη συγκίνηση, αλλά και την κρυστάλλινη παιδικότητα και ενθουσιασμό να επιστρέφει.
Το χάρηκαν, ήταν  ψυχές που ξανάγιναν παιδιά και έφηβοι, έβλεπες ένα ηλιόλουστο παρελθόν με τη Φαντασία να οργιάζει και να ανατινάζει στην κυριολεξία τις εγκεφαλικές φυλακές.

Ήταν αυτοί που άνοιξαν τον κόσμο του έργου σαν Καλειδοσκόπιο και με τη βοήθεια της εξαιρετικής μπάντας να το εγχαράξουν, σαν ένα τατουάζ ψυχής, για πάντα στο κοινό που μάλλον δεν περίμενε αυτό που έβλεπε. Μία τέλεια ομαδική δουλειά. Μια ιδανική κοινωνία....

Ο κόσμος ενθουσιάστηκε. Το καταχάρηκε και αυτός. Κρίμα όμως που ο μέσος όρος δεν ήταν κάτω από 35...

Το άλμπουμ μπορεί να μιλήσει άραγε σε μία πιο νέα γενιά ή πρέπει να επέμβουν τα παιδιά με τα μάτια λέιζερ και τα μαλλιά τυρκουάζ, για να αφυπνιστούν κοιμισμένες αισθήσεις ?

Είναι το ''Σαμποτάζ'',έργο μιάς άλλης γενιάς; Ευτυχώς όχι. Είναι πάντα εκεί για όποιον το χρειάζεται. Και αργά ή γρήγορα το ανακαλύπτεις όταν το χρειαστείς. Ή το ανακαλύπτεις ξανά από την αρχή. Διαχρονικό, όπως και η οποιαδήποτε επανεκτέλεση του. Αν και τέτοιες εμπειρίες πρέπει να μείνουν μοναδικές και αποτυπωμένες οπωσδήποτε σε κάποιο cd ή dvd κατά προτίμηση...

Έφυγα ξετιναγμένος ψυχικά, διαλυμένος εγκεφαλικά αλλά απόλυτα διαυγής. Μοναδική εμπειρία. Θα τη θυμάμαι ακόμα και όταν μεταβώ στον Αστερισμό του Πιγκουίνου κάποτε.......

Υ.Γ.  Συγγνώμη για το edit και την ακατάσχετη φλυαρία,οι σκέψεις μου είναι σκέτη αναρχία σήμερα, η αναστάτωση μεγάλη αλλά μάλλον είπα αυτά που ήθελα. Θα έλεγα κι άλλα, αλλά θα παραήταν προσωπικά..