Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

τοπ- 5 : 15/04 - 01/05/ 2010

  1. S/T  CRYSTAL CASTLES
  2. Cosmogramma  - FLYING LOTUS
  3. We Were Exploding Anyway - 65DAYSOFSTATIC
  4. Together - THE NEW PORNOGRAPHERS
  5. Forgiveness Rock Record   - BROKEN SOCIAL SCENE
Δεν υπάρχει καλύτερο απο την Καναδική εναλλακτική σκηνή αυτές τις μέρες.Η συνέπεια τόσο των παλαιοτερων όσο και των νεότερων αντιπροσώπων της, είναι αξιοθαύμαστη και ζηλευτή.
Το (5),έχει δεκατέσσερα τραγούδια και η ακρόαση τους μπορεί να πάρει και ώρες ακόμα.Είναι πολυσύνθετα,έχουν περίπλοκες ενορχηστρώσεις,είναι πυκνογραμμένα και κάθε ακρόαση τους σου δίνουν ραντεβού για την επόμενη.Η αυτόνομη παρουσίαση του αποδείχτηκε δύσκολο εγχείρημα για μένα.Περιορίζομαι σε μια ταπεινή παρουσίαση δύο γραμμών,αλλά η αξία του είναι μεγάλη.Γιατί είναι προϊόν αγάπης.Αυθεντικά συναισθηματικό και τίμιο πάνω απ'όλα.
Το (4),ακολουθεί την ίδια καλλιτεχνική ποιότητα μόνο που τα τραγούδια του είναι απλούστερα και πιο προσβάσιμα.Ραδιοφωνικά χιτ που μπορώ να εμπιστευτώ και θα πέταγα απο τη χαρά μου αν υπήρχε έστω και ένας να τα παίζει μόνιμα,σε αυτή τη μπουρδελομπάντα των fm .
Το (1),ξορκίζει δαίμονες αντί να βρίσκει την κρυμμένη αρμονία. Υπακούει στο ένστικτο,αντιδρά στην Αστική βαρεμάρα,είναι οργισμένο, αγχωτικό,αγενές,άμεσο.Τα ηλεκτρονικά τραγούδια του αναζητούν διψασμένα τη φυγή προς το όνειρο,την θαλπωρή απο τα Αστικά άγχη και δολιοφθορές.Καταφέρνουν να μου το μεταδώσουν.Κάθε φορά που το ακούω και το ακούω συνεχώς,νοιώθω αυτή τη θαλπωρή .Είτε στις τσιρίδες και τα επεξεργασμένα φωνητικά της Alice,είτε στα απλοϊκά,μελαγχολικά,μεταηλέκτρο στοιχεία των τραγουδιών,που δεν επιθυμούν Oakenfoldικά και Tiestoικά μεγαλεία αλλά ούτε την electroclash πλαστικούρα.Απλά λίγη αστρόσκονη για να φωτίσουν το βούρκο.Και ναι,μεσιέ .Είναι ΤΟΣΟ καλός.
Το (3),κάνει μερικά φιλικά μπλογκ και αναγνώστες πραγματικά περήφανους.Τους αγαπάμε αυτούς.Αυτός ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω απο τις προσδοκίες μας.Ηφαίστειο κανονικό.
Το (2),είναι ένα κοσμικό μετα οτιδήποτε,ένα άλμπουμ αλλόκοτης αλλά πιο γήινης αυτή τη φορά, μουσικής που ακόμα δεν έχει πάρει τελική μορφή στα απαίδευτα ακόμα ακουστικά κέντρα μας.Ερευνά με παιδική περιέργεια,ήχους,φόρμες,συχνότητες και παραδίδει μια Οδύσσεια μουσικής απόλαυσης.Ποιός χρειάζεται την Ιθάκη με τέτοιους δίσκους?
 

Σχόλια

Ο χρήστης mystery falls down είπε…
Αμφιβάλλω αν υπάρξει κυκλοφορία φέτος που θα με κερδίσει σε μεγαλύτερο βαθμό από το We were exploding anyway.

Η ηχητική πολυχρωμία (όλα τα τραγούδια διαθέτουν διαφορετικά στοιχεία και μέσα σε αυτά αναπτύσσονται συνεχώς νέες μελωδίες) και η συνοχή που διακρίνει το Forgiveness rock record το καθιστούν σχεδό ισάξιο του Forget it in people.

Χωρίς τις τρεις μαγευτικές συνθέσεις του Dan Bejar, θα απολάμβανα να άκουγα οτιδήποτε από το Together στο ραδιόφωνο, όχι όμως και στο σπίτι.

Το Cosmogramma μοιάζει με λαβύρινθο που σε κάθε ακρόαση προσπαθείς να εντοπίσεις το κλειδί για να ανοίξεις και μία νέα πόρτα. Μπράβο του!

Τον πρώτο δίσκο των Crystal castles δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία (τον εγκατέλειψα αμέσως) και μάλλον και ο δεύτερος θα περνούσε απαρατήρητος, αν δεν σκόνταφτα (από περιέργεια) στο Celestica. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει, παρ' όλο που ορισμένα τραγούδια έχουν σφηνώσει στο μυαλό μου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_1-5

Η σημερινές πεντάδα κλείνει πανηγυρικά την πρώτη φάση της ανασκόπησης του ιστολογίου για το 2025. Περιλαμβάνει δύο ροκ δίσκους, ένα παγκόσμιου βεληνεκούς, έναν δίσκο που λες και αντιστασιακό λόγω αναλογικής τεχνολογίας, και ένα άλμπουμ για καταβύθιση σε σκοτεινότερες καταστάσεις με εξαιρετική πλοηγό που σας κρατά ασφαλείς και μετά την ακρόαση. 01. Lux - ROSALÍA (Columbia)   «Η κοπέλα γεννήθηκε με το φλαμένκο μέσα της αλλά δεν το κρατά για να το συντηρεί. Το προσαρμόζει στη ζωή της, στην ηλικία της, στους προβληματισμούς της, την μουσική που τη μεγάλωσε… Η φωνή της έστω και φορτωμένη με εφέ, οι ρυθμοί έστω και ηλεκτρονικοί και η Ισπανική γλώσσα που είναι η απόλυτη φωνητική έκφραση του είδους, ορίζουν το πλαίσιο σε φλαμένκο τόνους αλλά η έκφραση έχει κάτι το παγκόσμιο. Δεν κλείνεται στα σύνορα αλλά φέρνει τη σκοτεινή φωτιά του είδους στο παρόν. Ήδη είναι σούπερ σταρ στην Ισπανία. Ήδη προκαλεί ενθουσιασμό και στην Αμερική. Το ''El Mal Querer'' είναι λοιπόν ένα ποπ αριστούρ...

FLUX: THE 2025 ANNUAL REPORT_phase 1: The albums of 2025_6-10

Η σημερινή πεντάδα έχει το περσινό άλμπουμ του καλλιτέχνη που έχει πάντα πιασμένη τη θέση 7, το περσινό ντεμπούτο ενός νεότατου τραγουδοποιού, δύο Ελληνικές συμμετοχές που δεν μοιάζουν με τις άλλες, και ένα άλμπουμ όαση και πάλι από έναν ποπ και παραπάνω, οραματιστή του 21ου αιώνα. Τα περσινά άλμπουμ που προανέφερα είναι κυκλοφορίες του Δεκεμβρίου του 2024 και γι αυτό είναι αδύνατο να αγνοηθούν ειδικά όταν είναι τέτοιας ποιότητας. 06. Heavy Metal - CAMERON WINTER (Partisan) «On Heavy Metal - the debut solo album from Cameron Winter - the Geese frontman unravels his eclectic influences into a surreal mosaic of modern songwriting. Rumored to have been composed in abandoned basements, taxi back seats, and in impromptu jam sessions in public spaces, Heavy Metal draws on both the chaos of the road and Winter’s greater sense of existential dread. Heavy Metal teeters between the grounded and the hallucinatory, pulsing with immediacy, fragility, and the sly humor of a storyteller who’s never a...