Ο Πειρασμός Του Να Υπάρχεις.......

Σοβαρά τώρα...Φτάνεις σε επίπεδα να θέλεις να θέσεις τον αυτοκαταστροφικό μηχανισμό σου σε λειτουργία, κάποιες φορές. Η υγρή μυρωδιά του βροχερού πρωινού, η διάθεση για τίποτε απολύτως.. Η καταραμένη ζέστη μετά,θέλεις να κατεβάσεις διακόπτες και να αποσυρθείς.Απ' όλα και απ' όλους . Φυσικά ο καιρός είναι μόνο μια υπεκφυγή...
Θέλεις να κλείσεις την πόρτα του Σπιτιού. Η μουσική  έχει πικρή γεύση, τελευταία. Οι Sex Pistols  έπεσαν έξω. Η «βασίλισσα» είναι ακόμα ζωντανή , αυτοί πάλι όχι...
Οι καλοί μας άνθρωποι φεύγουν .Godspeed you Trish, καλό ταξίδι  Νίκο Παπάζογλου , Θανάση Βέγγο.. 
Μένουν κάτι γηραλέοι ,ταληροφονιάδες βουλευτές που δεν χόρτασαν από το χρήμα που έφαγαν.Θέλουν κι άλλα. Σκατά  στον Τάφο τους.. 
Μένει η αηδιαστική γεύση των χούλιγκαν. Το Ελληνικό ποδόσφαιρο αντιπροσωπεύει την παρακμή  της Ελληνικής κοινωνίας. Και όταν βλέπεις τυφλωμένα ζώα να μην υπολογίζουν παιδιά και γέρους τότε τα πράγματα είναι όχι για γέλια πια . Καλοί και γραφικοί οι χούλιγκαν. Εκτονώνονται με το να «βαριούνται» μεταξύ τους και με τους αστυνομικούς. Το θέαμα έχει πλάκα με τη ««μαλακία » που τους δέρνει. Είχε πλάκα..Τώρα όχι. Και οι ΠΑΕ, βγάζουν εκατομμύρια. Και δε δίνουν φράγκο στην πατρίδα. Δε δίνουν δεκάρα για το χρέος. Αυτοί να πάνε καλά. Οι άλλοι « να πα’ να γαμηθούνε»..  
 Ο Μπιν Λάντεν είναι  «νεκρός» εδώ και χρόνια. Απλά χρησιμοποιείται κατά το δοκούν. ΖΗΤΩ ! Αλλά ποιός είναι ο κίνδυνος που πρέπει να υποτάξει τη δυσαρέσκεια πριν ξεφύγει από τον καναπέ που είναι μαντρωμένη ;
Και μετά το urbanaspirines έκανε το 2-0. Το πρώτο άλμπουμ των COURAGE OF LASSIE. Άλμπουμ μνημείο για το παλιό ραδιοφωνικό Σπίτι Με Τα Παράξενα. Σχεδόν στοιχειωτικό.  Κυκλοφόρησε το 1986,επανεκδόθηκε για την Ελληνική αγορά το 1991. Χωρισμένο σε μέρα και νύχτα. Μέρα συννεφιασμένη,νύχτα όμορφη,ήρεμη και ανοιξιάτικη.Όπως οι τελευταίες μέρες...
Τραγουδοποιία με αφετηρία τον Leonard Cohen και προορισμό τον χαμένο Παράδεισο των Ρόδων.. Μπαλάντες ειλικρινών συναισθημάτων, ασυγκράτητης νοσταλγίας.Ενορχηστρώσεις που ανοίγουν ψυχές με χειρουργική ακρίβεια και επουλώνουν τραύματα....
 Το ξανάκουσα ύστερα από 19 χρόνια. Είναι ατόφια η συγκίνηση που προκαλεί ακόμα και σήμερα. Φυσικά είναι  πολύ μελαγχολικό αλλά για εσάς τους νεότερους που θαυμάζετε την Καναδική σκηνή από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, θα είναι piece of cake… Υπάρχουν ομοιότητες ….Είναι ένας δίσκος άγνωστος ακόμα και σήμερα.Μια απλή κουκκίδα στο αχανές μουσικό Σύμπαν. Αλλά κανείς δεν τον ξεχνάει και τον φυλά σαν κόρη οφθαλμού...Σημαντικός στον μικρόκοσμο μας....Τεράστιος...
 Και τέλος έτσι απλά η αντίστροφη μέτρηση πρέπει να αναβληθεί, ο χώρος να γεμίσει με φρέσκο Ανοιξιάτικο αέρα και να περιμένω την Ανατολή ,ακούγοντας ακόμα και στα όνειρα μου  το «που χάθηκαν τα λουλούδια »..