Οριοθετημένο και συγκεκριμένο,συγκεντρωμένο τόσο στη συναισθηματική δύναμη της ποίησης όσο και στην ποιητική του μουσικού μέρους,δημιουργεί ένα κλειστό σύμπαν που φιλοξενεί την ιδιαίτερη και, σε πρώτη «επαφή», ασυνήθιστα τολμηρή γλώσσα του ποιητή,πηγαίνοντας πίσω από αυτή,εκεί που συναντιέται το αληθινό νόημα των ποιημάτων που επιλέχθηκαν με την προσωπική αντίληψη και επικοινωνία της May Roosevelt με αυτήν και την έκφρασή της σε νότες και φράσεις.
Στέκομαι σε απόσταση από αυτό το άλμπουμ,στα πρώτα ακούσματα.Το ακούω επανειλημμένα,εξοικειώνομαι με την ποίηση· σεβαστή για την αλήθεια,την ειλικρίνεια,την μοναχικότητα της και την εξοντωτική συνάμα γενναία, συναισθηματική γύμνωση της ψυχής του ποιητή της,δια μέσου αυτής.
Με το μουσικό μέρος δε χρειάζεται εξοικείωση. Σχεδόν το «άκουσα» μόλις διάβασα το κείμενο του πλήρως κατατοπιστικού δελτίου τύπου :
« Οι συνθέσεις της, βασισμένες στο πιάνο, χρωματίζονται από το θέρεμιν, ο
ήχος του οποίου αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό της μουσικής της May
Roosevelt. Λυρικές μελωδίες, στοιχεία Ελληνικής λαϊκής μουσικής και
Βυζαντινών εκκλησιαστικών μελών, συνυπάρχουν, απηχώντας το λογοτεχνικό
ψευδώνυμο του Ντίνου Χριστιανόπουλου, την εξομολογητική διάσταση της
ποίησης του και την υπαρξιακή του αγωνία.»Το πιάνο σαν η ραχοκοκκαλιά και μαέστρος των πάντων,φτιάχνει τις γέφυρες μεταξύ του λόγου και της μουσικής έκφρασης.Το θέρεμιν αιματώνει την κεντρική ιδέα είναι το συναισθηματικό «όχημα» της May που αγκαλιάζει τους στίχους και μεταφέρει τη δικιά της ένταση και «αντίδραση» στο όλο έργο. Υπάρχει ένας αόρατος και πολύ βαθύς διάλογος επικοινωνίας συναισθημάτων που γίνεται ολοένα ηχηρός και έρχεται στην επιφάνεια με κάθε άκουσμα.
Περαιτέρω ανάλυση ισοδυναμεί με βερμπαλισμό .Το λεπτεπίλεπτο κομψοτέχνημα που έχει δημιουργήσει ο άξονας Roosevelt -Χριστιανόπουλος, ένα έργο ποίησης σε όλο το εύρος εκφραστικών μέσων,μουσικών και λεκτικών,ξεχωρίζει απ' όλες τις πρόσφατες δημιουργίες και προσπάθειες και είναι προτιμότερο να αφεθεί να εισχωρήσει στον ψυχικό κόσμο του ακροατή με όλες τις συναισθηματικές μπάρες κατεβασμένες,κάτι που είναι εύκολο να επιτύχει έτσι κι αλλιώς.
Να αφεθεί και να εξαπλώσει τη χαμένη Ομορφιά,ατόφια και αμόλυντη γιατί τελευταία ,πληγώνεται και τσακίζεται σαν το χέρι του Μακρυγιάννη «για να χορεύουν σεηκ τα κωλόπαιδα».
Σχόλια