The Wonder Of Weird : THE RESIDENTS ,live exposing 24-05-2013

Aυτή τη φορά το βασικό θέμα ήταν απλά η μπάντα και η σαραντάχρονη ιστορία της. Ο Randy μας μίλησε για τις σημαντικότερες στιγμές αυτής της, ροκ,όπως σαρκαστικά χαρακτήρισε, μπάντας. 
Στάθηκε στο πρώτο σινγκλ '' Santa Dog '' και τις πρώτες μέρες της μπάντας,όπου ζούσαν λέει σε μεγάλο σπίτι με ξεχωριστά δωμάτια για τον καθένα παράξενα διακοσμημένα. ''We were like The Beatles from hell!'' μας είπε.

Ο θάνατος του συνεργάτη και φίλου Philip ' Snakefinger ' Lithman, ήταν είναι και θα είναι το γεγονός που τους στοιχειώνει από το 1987 και μετά και μόνο να βλέπεις τον Randy επι σκηνής να το διηγείται «νοιώθεις» τον πόνο του.
 Τα «ματόμπαλλα με το ημίψηλο» δεν ήταν για πολύ.Ήταν μόνο για το project του ''Eskimo'',αλλά έγιναν τόσο δημοφιλή και τόσο συμβολικά που τα χρησιμοποίησαν για πάρα πολλά χρόνια ακόμα... 
Μας μίλησε για την περιοδεία που έκαναν για το έργο ''The Moles Trilogy'',την πρώτη παγκόσμια περιοδεία τους που τους άφησε άφραγκους και καταχρεωμένους. Αναφέρθηκε στο  ''Freaκ Show'', ένα έργο που δεν ήταν μόνο ένα απλό άλμπουμ αλλά και κόμικ,παράσταση ,cd rom κλπ. Ένα άλμπουμ που τους εισήγαγε στις νέες τεχνολογίες και στη νέα εποχή...

Δεν αναφέρθηκε στο έργο ''Cube - E '', πράγμα περίεργο,γιατί συναισθητικά και λόγω γεωγραφικών συντεταγμένων,η ιστορία που με τόσο ευφάνταστο και συγκλονιστικό τρόπο διηγήθηκαν και παρουσίασαν ανα τον κόσμο,φαντάζει στο μυαλό μου σαν τη σημαντικότερη συνεισφορά τους στην Αμερικάνικη κουλτούρα και αν οι Αμερικάνοι θέλουν να κάνουν σωστή και σοβαρή δουλειά πρέπει να του δώσουν την θέση που του αρμόζει... Για πολλά ακόμα μίλησε ο Randy...Για το πόσο μακριά ζουν πια ,για τη δικιά του μοναξιά και το γάτο του Maurice που είναι  ο μόνος σύντροφός του αυτή την εποχή ..

Κάθε περιοδεία τους είχε κι ένα βασικό θέμα. Αυτό το γνωρίζουμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα που έχουμε δει,τέσσερα από αυτά : ''Cube -E '', '' Wormwood'',''Demons Dance Alone'', ''The Bunny Boy''. 
Κάθε φορά, η θεματολογία έκλινε ολοένα στο άτομο .Στο άτομο και τη σκοτεινή του,δυστυχισμένη φύση. Φέτος η μπάντα και η παράξενη ιστορία και δημιουργική καριέρα της ήταν το επίκεντρο. Ήταν μια παράσταση για το πνεύμα των THE RESIDENTS. Μια τίμια και ειλικρινή «έκθεση» ενός σχήματος που απέδειξε τη δύναμη της ανεξάρτητης αλλά όχι ξεκομμένης απο το μάρκετιγκ καλλιτεχνικής δημιουργίας.
 Αν τα νέα μουσικά ταλέντα είχαν Πανεπιστήμιο τότε έπρεπε να υπάρχει και το μάθημα : THE RESIDENTS. Όλη τους η ιστορία είναι παράδειγμα προς μίμηση. Δεν είμαι σίγουρος αν υπάρχει ή θα υπάρξει ένα σχήμα σαν κι αυτούς που θα συγκεντρώνει όλη την πεμπτουσία της καλλιτεχνικής δημιουργίας,της επικοινωνίας και προώθησης του υλικού τους στις μάζες όπως το έκαναν αυτοί.

 Όλο το ''Wonder Of  Weird'' show, ήταν άλλο ένα υψηλής αισθητικής και σημειολογικό σταυρόλεξο Έργο Τέχνης που συνδύαζε όλες τις Τέχνες μαζί πλην βίντεο αυτή τη φορά. Πολά συναισθήματα ,πολλές οι αναφορές ,ήταν για άλλη μια φορά περισσότερο από αυτό που έβλεπε κανείς στη σκηνή. Τα τραγούδια ήταν προσεκτικά επιλεγμένα για να αποδώσουν όλη τη βασική και παραπέρα,ιστορική αναδρομή αλλά και Πνεύμα της ιδέας. Οι εκτελέσεις τους μακριά από τα στουντιακά εφφε,αποδόθηκαν λιτά, αγυάλιστα,ωμά.Αλλά με όλο το συναισθηματικό εύρος ξεκάθαρο .Με όλη τη δραματικότητα και αναζήτηση που διαθέτουν.

Οι ιστορικοί της Τέχνης στο μέλλον θα κάνουν ολόκληρες πραγματείες γι'αυτήν αλλά φυσικά και για τις υπόλοιπες παραστάσεις τους. Γιατί οι παραστάσεις..οι παραστάσεις...ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ,κυρίες και κύριοι, περισσότερο κι από τους δίσκους, φέρνουν κοντά όλη τη συμπαντική σημασία της ιδέας THE RESIDENTS.

Με αυτή την παράσταση προφανώς ένα ταξίδι μεγάλο έφτασε στο τέρμα. Βέβαια η δημιουργικότητά τους πολλαπλασιάζεται εκθετικά όσο περνούν τα χρόνια και αυτά τα τέσσερα τελευταία χρόνια χάνει κανείς τη μπάλα με το πόσα projects έχουν προχωρήσει. Οπότε,δεν αποκλείουμε τίποτε στο μέλλον.Υποψιάζομαι ότι και από τον δικό τους Παράδεισο θα συνεχίσουν μηνύματα στους απανταχού ακολουθητές τους. Δεν θα τους αφήσουν μόνους,είναι σίγουρο...