Death hop ....

Ήταν από τις συναυλιακές στιγμές που μόνο στο τέλος της δεκαετίας θα καταλάβει κανείς ,σχετικός ,πόσο σημαντική είναι. Όπως και πόσο σημαντικό σχήμα ως τα τώρα είναι οι DEATH GRIPS. Μόλις πρόσφατα μπόρεσα να «σπάσω» αυτό το πυκνό μείγμα ρυθμών και θορύβων,υπήρχαν και οι στίχοι που στην κυριολεξία δεν ακούγονται καθαρά και αν μεταβείς στούς ιστότοπους που έχουν συγκεντρώσει στίχους τους,πρέπει να αφιερώσεις ώρα για να διαπιστώσεις στο τέλος,ότι μιλούν για σοβαρά θέματα με σοβαρό τρόπο. Το αποκαλυπτικό industrial hip hip των DEATH GRIPS φάνηκε να παίρνει μυαλά στην πρόσφατη εμφάνισή τους στο Plissken Festival, το σχήμα στάθηκε αντάξιο της φήμης του κι ας μην είχαν τον ντράμερ μαζί .
 Βγάζουν ένα σκοτεινό,σκληρό και ωμό μουσικό ύφος, υπογραμίζοντας την παράλληλη σχέση του με το κοινωνικοπολιτικό εφιάλτη του Δυτικού πολιτισμού.Είναι η φωνή ενός πληγωμένου θηρίου.Επικίνδυνου και απειλητικού ως προς τους θύτες του.........

 Ήταν μία από τις μπάντες που άξιζαν την αναμονή τόσες ώρες αφού παρακολουθήσαμε τις αταίριαστες για απογευματινή ώρα ,πολύ καλές εμφανίσεις των GIRLS NAMES και DREAM KOALA, συμμεριστήκαμε τον γενικό ενθουσιασμό για τον Larry Gus, διασκεδάσαμε με τους FM BELFAST, κάναμε καταδρομικές στην dance σκηνή αλλά προτιμήσαμε να φύγουμε και να χαζολογάμε με τους φίλους και τις φίλες μας, αφρογκρουβάραμε με τον EBO TAYLOR και την τόσο θετική μουσική του και διαπιστώσαμε πόσο τα καραγκιοζιλίκια των FUCKED UP  και γενικά τα καραγκιοζιλίκια σε μια συναυλία χωρίς προφανή λόγο κάνουν ένα σχήμα να θεωρείται το καλύτερο ενός φεστιβάλ,παρά την όποια μουσική του αξία.Ακόμα και σήμερα..