Το Σπίτι Με Τα Παράξενα

Θυμάστε την εποχή που ακούγαμε Ελληνικά ροκ σχήματα με Ελλληνικό στίχο;. Μάλλον η ερώτηση είναι προσωπική καθώς εδώ και πολλά χρόνια λίγα είναι τα Ελληνικά ροκ σχήματα με ελληνικό στίχο τραβούν την προσοχή μου άσχετα αν πλέον αποτελούν όαση στην εποχή του σκυλοτραπ. Πιο πρόσφατο σχήμα ήταν οι BAZOOKA που και φέτος πέταξαν ένα καινούριο ροκ δυναμίτη που μου άρεσε αρκετά.  Τις τελευταίες μέρες όμως έχουν παρέα στο Σπίτι.  Ονομάζονται ΚΡΑΑΚ , ξεκίνησαν ως τρίο και στο πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ εμφανίζονται ως κουαρτέτο με δύο ακόμα μέλη που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις. Τα μέλη τους εμφανίζονται και σε άλλα σχήματα του σκληρού και ψυχεδελικού χώρου αλλά ακούγοντας το άλμπουμ συνηδειτοποιώ ότι αυτή είναι η μπάντα που πρέπει να αναπτύξουν περισσότερο. Εννιά κομμάτια περιλαμβάνει αυτό το άλμπουμ και μάλιστα η δεύτερη πλευρά ( έχει και τέτοια) είναι ενιαία σε τρία μέρη. Με την πρώτη ακρόαση, ο δίσκος μοιάζει να είναι ερωτικός απόγονος από ένα μεγάλο ροκ όργιο ψυχεδέλεια...

Η δεύτερη μέρα στην Τεχνόπολη στα πλαίσια του Plisskën festival 2019 , τελείωσε για μένα μετά από αυτό που είπε ο Giorgio Moroder φεύγοντας από τη σκηνή: « Θα τα ξαναπούμε πάλι του χρόνου, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα και ακριβώς σε αυτό το μέρος!. » Εκείνη τη στιγμή μια κοσμική ακτίνα γεμάτη γκλίτερ με άρπαξε από το χώρο και με τηλεμετέφερε σπίτι μου. Ίσως να ήταν και ταξί και μάλιστα με οδηγό κάποιον που ήξερε τι εστί Giorgio Moroder . Σαν να άκουσα μέσα στην παραζάλη μου κάτι τέτοιο: « Ο γιος μου ήρθε τις προάλλες και μου είπε ότι ανακάλυψε ένα καινούριο τραγούδι που το λένε '' The Chase'' από κάποιον Giorgio ». Αφού γελάσαμε και οι δύο, σκέφτηκα αργότερα ότι η συγκεκριμένη σύνθεση ίσως ήταν το 1978 αλλά τελικά μήπως κάνει ανάστροφη πορεία από το μέλλον στο παρελθόν και συναντά κάθε φορά μουσικούς ακροατές που ψάχνουν για έμπνευση ή απλά ακούν τη «μαγεία»; Ίσως να φταίει ότι παρακολουθώ και το '' Dark'' πράγμα που σημαίνε...

Το τολμηρό φεστιβάλ επέστρεψε στο Καλοκαίρι αυτή τη χρονιά. Η αλήθεια είναι ότι μας είχε λείψει και το χαρήκαμε ιδιαίτερα. Αψηφώντας ζέστη, ένα απλά ανεπαρκές tunnel σαν κλειστό συναυλιακό χώρο και τις γνωστές μυρωδιές μπροστά από την κεντρική σκηνή, μπορέσαμε να απολαύσουμε μια κατά τ' άλλα πολύ καλή πρώτη μέρα. Ιδιαίτερη σημασία για το ιστολόγιο αλλά και για την εκπομπή είναι ότι 3 από τους καλεσμένους της πρώτης μέρας είναι από τις μεγάλες μας αδυναμίες και προσωπικά με εξέπληξε το γεγονός της επιλογής τους. Η μέρα στην κεντρική σκηνή ξεκίνησε με την coctail lounge/yacht pop του Αυστραλού Donny Benét και της μπάντας του. Δεν άκουσα όλο το σετ αλλά κρίνοντας από τα τελευταία τραγούδια ήταν ακριβώς αυτά που θα θέλαμε ένα τόσο ζεστό απόγευμα όσο αυτό της 26ης. Πέντε τολμηροί όλοι κι όλοι λικνίζονταν στον ήλιο και οι υπόλοιποι στα πέριξ να κάθονται στη σκιά απλώς κοιτώντας την πρώτη εμφάνιση στην Ευρώπη του συμπαθούς πλέον Αυστραλού. Δεν διεκδικεί βέβαια τίποτε...

Πρόκειται για το δεύτερο μέρος του καινούριου άλμπουμ του συγκροτήματος που θα ολοκληρωθεί σε τρία e.p..  Το πρώτο, το παρουσιάσαμε τον περασμένο Νοέμβριο , μαζί με ορισμένες σκέψεις για την αισθητική πορεία του e.p. αλλά και του άλμπουμ κατ' επέκταση. Σε αυτό το επίσης τετρατράγουδο e.p., παρατηρούμε περισσότερο ζωηρές συνθέσεις που κινούνται σε indie rock και soft rock πεδία, οι οποίες εμπλουτίζουν αυτά που λέγαμε τότε. Το κοκτέηλ ''ροκ των 70'ς με δροσερές '60'ς φέτες ψυχεδελικού ροκ και την νοσταλγική '90'ς ματιά '' είναι αρκετά εύγευστο και προκαλεί όμορφα συναισθήματα διαμορφώνοντας επίσης ένα εξαιρετικό υβρίδιο μεστής μουσικής αντίληψης χωρίς εκπτώσεις και κόλπα αλλά με την ειλικρίνεια και το ταλέντο των μουσικών που συμμετέχουν. Όσο μάλιστα παραμένουν σε 70'ς πεδία τόσο το καλύτερο.  Προς το παρόν το αφήνω να ''φυσά'' ευεργετικά στον καύσωνα και μπορώ να περιμένω όλο το καλοκαίρι για το τρίτο μέρος...   ost...