Η σχέση μου με τους FLAMING LIPS ξεκινά από τη στιγμή που άκουσα το
Talkin' 'bout The Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants To Live Forever),το 1992 και ''κόλλησα'' με τα περίεργα,σε χαμηλή ταχύτητα ηχογραφημένα φωνητικά ''wah wah''. Ψυχεδελικό ροκ με αίσθηση του χιούμορ ? Παράξενο,αλλά καλό.Δεν ασχολήθηκα όμως παραπάνω,για εκατοντάδες λόγους.
Το ποιοί το έλεγαν άρχισε να μ'ενδιαφέρει από τότε που το σχήμα εκτόξευσε το ''Race For The Prize'' και το άλμπουμ ''The Soft Bulletin'',κάνοντάς με ,όπως και πάρα πολύ κόσμο, πέρα από τους σκληροπυρηνικούς φαν, εδώ στην Ελλάδα, να τους πάρω επιτέλους στα σοβαρά.
Ό,τι κυκλοφόρησαν πριν από αυτό το άλμπουμ,ήταν απλά κάτι ημιτελές απέναντι στην αισθητική τελειότητα,παραδοξότητα,τρυφερότητα κλπ αυτού του άλμπουμ αλλά και του ακόμα τελειότερου ''Yoshimi Battles The Pink Robots'', που με έκανε ,αρκετές φορές, να μένω με ανοιχτό το στόμα με την διαφορετική ,αλλόκοτη,μελωδική ,συναισθηματική του αισθητική.Το πρώτο και τελευταίο εξάστερο του Uncut,που συνοδευόταν από μία εξαιρετική κριτική, ήταν απόλυτα δικαιολογημένο.Αυτό το γκρούπ ήταν μία κατηγορία από μόνο του.
Όσο και να μου αρέσουν οι MERCURY REV και τα κοσμικά ροκ αυτού του τύπου,πάντα υποκλίνομαι στους LIPS.Μεσήλικες που δεν λένε ν'αφήσουν το παιδικό τους ένστικτο και να ωριμάσουν, λες και οι εγκεφαλικές συνάψεις τους δεν έχουν ελλατωθεί από τότε που πήγαιναν δημοτικό.
Αξέχαστη θα μου μείνει η συγκίνηση που ένοιωσα όταν έκαναν εισαγωγή με το ''Race For The Prize'' και τα τεράστια μπαλόνια έκαναν το γύρο του Gagarin στην κορυφαία συναυλιακή στιγμή του 2003,γιά μένα.Ήταν ένα live από αυτά που νοσταλγώ πάντα.Η μπάντα ήταν άπαιχτη.Μοίραζε αισιοδοξία και χαμόγελα σε όλους.
Το ''At War With The Mystics'' μου πήρε τρείς ή τέσσερις ακροάσεις να το συνηθίσω,γιατί η λάμψη του ''Yoshimi..'' κρατούσε ακόμη και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που έχουν μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτό το δίσκο.Μέχρι και το πιό αγαπημένο μου για το 2006,έφθασα να το χαρακτηρίσω.Από το Φθινόπωρο και μετά όμως πλάκωσαν πολλοί υποψήφιοι και σχεδόν το ξέχασα.Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μου αρέσει όποτε το ξανακούω.
Ό,τι κυκλοφόρησε γύρω από αυτές τις κυκλοφορίες ( τα καταπληκτικά E.p. με σινγκλς από το ''Yoshimie..'' ακυκλοφόρητα και διασκευές,καθώς και το ''Christmas On Mars'' ),αναδείκνυαν περισσότερο το ανήσυχο και ολοένα ακούραστο πνεύμα του σχήματος για επέκταση των ορίων του...(Συνεχίζεται)
Talkin' 'bout The Smiling Deathporn Immortality Blues (Everyone Wants To Live Forever),το 1992 και ''κόλλησα'' με τα περίεργα,σε χαμηλή ταχύτητα ηχογραφημένα φωνητικά ''wah wah''. Ψυχεδελικό ροκ με αίσθηση του χιούμορ ? Παράξενο,αλλά καλό.Δεν ασχολήθηκα όμως παραπάνω,για εκατοντάδες λόγους.
Το ποιοί το έλεγαν άρχισε να μ'ενδιαφέρει από τότε που το σχήμα εκτόξευσε το ''Race For The Prize'' και το άλμπουμ ''The Soft Bulletin'',κάνοντάς με ,όπως και πάρα πολύ κόσμο, πέρα από τους σκληροπυρηνικούς φαν, εδώ στην Ελλάδα, να τους πάρω επιτέλους στα σοβαρά.
Ό,τι κυκλοφόρησαν πριν από αυτό το άλμπουμ,ήταν απλά κάτι ημιτελές απέναντι στην αισθητική τελειότητα,παραδοξότητα,τρυφερότητα κλπ αυτού του άλμπουμ αλλά και του ακόμα τελειότερου ''Yoshimi Battles The Pink Robots'', που με έκανε ,αρκετές φορές, να μένω με ανοιχτό το στόμα με την διαφορετική ,αλλόκοτη,μελωδική ,συναισθηματική του αισθητική.Το πρώτο και τελευταίο εξάστερο του Uncut,που συνοδευόταν από μία εξαιρετική κριτική, ήταν απόλυτα δικαιολογημένο.Αυτό το γκρούπ ήταν μία κατηγορία από μόνο του.
Όσο και να μου αρέσουν οι MERCURY REV και τα κοσμικά ροκ αυτού του τύπου,πάντα υποκλίνομαι στους LIPS.Μεσήλικες που δεν λένε ν'αφήσουν το παιδικό τους ένστικτο και να ωριμάσουν, λες και οι εγκεφαλικές συνάψεις τους δεν έχουν ελλατωθεί από τότε που πήγαιναν δημοτικό.
Το ''At War With The Mystics'' μου πήρε τρείς ή τέσσερις ακροάσεις να το συνηθίσω,γιατί η λάμψη του ''Yoshimi..'' κρατούσε ακόμη και οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Πρέπει να είμαι από τους λίγους που έχουν μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις από αυτό το δίσκο.Μέχρι και το πιό αγαπημένο μου για το 2006,έφθασα να το χαρακτηρίσω.Από το Φθινόπωρο και μετά όμως πλάκωσαν πολλοί υποψήφιοι και σχεδόν το ξέχασα.Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε μου αρέσει όποτε το ξανακούω.
Ό,τι κυκλοφόρησε γύρω από αυτές τις κυκλοφορίες ( τα καταπληκτικά E.p. με σινγκλς από το ''Yoshimie..'' ακυκλοφόρητα και διασκευές,καθώς και το ''Christmas On Mars'' ),αναδείκνυαν περισσότερο το ανήσυχο και ολοένα ακούραστο πνεύμα του σχήματος για επέκταση των ορίων του...(Συνεχίζεται)
Σχόλια