Η Φθινοπωρινη αλλαγή ώρας ,μου υπενθυμίζει πόσο πολύ χρειαζόμαστε επέκταση χρόνου.Με δεδομένα τα τρελλά και ανεξέλεγκτα ωράρια εργασίας-δουλείας και με ένα σωρό εκκρεμότητες ,το να μην υπάρχει ελεύθερος προσωπικός χρόνος, αρκετός ελεύθερος χρόνος ισοδυναμεί με αυτοκτονία.
Ο προσωπικός χρόνος,ισορροπεί το πνεύμα,το σώμα ,τη ψυχή είναι το αντίβαρο σε μια ολοένα ασφυκτική κοινωνική ζωή, ένας τρόπος αποσυμπίεσης ,μία ανακωχή με το περιβάλλον.
Αλλιώς ο λόγος και η αιτία της ύπαρξης μέσα στον κοινωνικό περίγυρο, εξαφανίζονται. Ο υπόλοιπος χρόνος φεύγει από τα χέρια σαν νερό...Το κινούμενο άγχος που βλέπεις στο δρόμο ,ανήκε κάποτε στο Ανθρώπινο Γένος.....
Σήμερα ήταν ένα Κυριακάτικο πρωινό από αυτά που ονειρευόμουν πάντα.Με περισσότερο ύπνο,με περισσότερο χρόνο για ο,τιδήποτε.
Περισσότερη μουσική εννοείται.
-JONATHAN RICHMAN,PAULA FRASER, σε λίγες μέρες στην Αθήνα,δύο εναπομείναντες ρομαντικοί που η λέξη τροβαδούρος δεν θυμίζει γραφικούς μετα Ντυλανικούς βαρύγδουπους που νομίζουν ότι ζουν ακόμα στο Village..Εξόριστοι από την Κεντρική Λεωφόρο,με ακέραιο ήθος και ευαισθησία.Για πολύ πολύ λίγους πιά και καλύτερα...
Δεν τον ήξερα τον Γερμανό Marc Richter,μέχρι να δω τα μεταλλαγμένα λαγουδάκια να τρέχουν σαν να πρόκειται να γίνουν κοσμικό στιφάδο.
Η μουσική του δίσκου,κινείται σε ambient δρόμους ,έχει εσωτερική γαλήνη και νανουριστικές μελωδίες που χάνονται στο υπερπέραν της συνείδησης.Το σκοτάδι και το φως παίζουν παιχνίδια με ακαθόριστης μορφής μινιμαλιστικά ή ακίνητα σ' αυτή τη διάσταση, στοιχειωτικά μοτίβα που φτιάχνουν μυστηριώδη και νοσταλγική ατμόσφαιρα,ικανή να σε κάνει να ξεχάσεις,τόπο ,χρόνο ,αλλαγή ώρας ,ποιος είσαι κλπ.
Σχόλια