Δεύτερη επίσκεψη στο Ροντέο μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα και η ατμόσφαιρα είχε αλλάξει σε σύγκριση μ'εκείνη στον Jonathan Richman.Λιγότερος κόσμος,λιγότερη ζέστη και ευχάριστη διάθεση.Αυτή τη φορά όμως ,τα τρία ονόματα της βραδυάς καθυστέρησαν να βγούν,αλλά η αναμονή ήταν γεμάτη από μουσικές αναμνήσεις της δεκαετίας του '80.
Ο VICTOR HERRERO,έκανε την εμφάνιση του χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρι και έπαιξε με την ακουστική του κιθάρα μουσική, που λόγω του χώρου αλλά και της αδιαφορίας του κοινού ακούστηκε σαν μουσική συνοδείας για φαγητό ,ποτό κλπ.Λυπάμαι που το λέω έτσι κυνικά.Η μουσική του HERRERO,ακούγεται καλύτερα σε ιδιωτικά σύμπαντα ή σε μέρη όπου όλοι θα σταματούσαν να φλυαρούσαν και να πρόσεχαν περισσότερο τη μουσική...
Η JOSEPHINE FOSTER,το πραγματικό αστέρι της βραδυάς, εμφανίστηκε από άλλη διάσταση.Και να μην ήξερες τί έπαιζε,από το παρουσιαστικό και ενδυματολογικό και μόνο έμπαινες στο νόημα...Έμπαινες ?
Με φωνή που θυμίζει Θέρεμιν,ζεστή και γλυκειά,νοσταλγική και ονειρική,δίνει άλλη διάσταση στο φολκ ιδίωμα.Δεν είναι η ''φολκ νεράϊδα'' ή η coutry folk επαρχιωτοπούλα με την καλή ψυχή κα το ταλέντο .
Τα τραγούδια της,έρχονται από ένα περιβάλλον γεμάτο δέντρα,ομίχλη και υγρασία.Ίσως και από μία Αμερική ενός παράλληλου κόσμου.Μέσα στην παράδοση αλλά με απόδοση που ξεπερνά τις κοινοτυπίες...
Έπαιξε πολύ όμορφα,με συναίσθημα και ηρωικά ,για σαρανταπέντε λεπτά περίπου,αντιμετωπίζοντας στωικά φωνές ,άσχετες ομιλίες και φασαρία που δεν άρμοζε στην κατανυκτική ατμόσφαιρα που προσπαθούσε να δημιουργήσει .Προς το τέλος φάνηκε να γίνεται κάτι,σαν να ακούμπησε μερικούς επιτέλους,που έμειναν προσηλωμένοι στη σκηνή μέχρι το τέλος.
Κάποιος πιό γενναίος από μένα την είπε σε κάποιους που δεν έβαζαν γλώσσα μέσα και κόντεψε να ''φάει ξύλο'',γι'αυτό.Του βγάζω το καπέλλο και ντρέπομαι που δεν τον υποστήριξα.
Με λίγα λόγια χαμένη πήγε η συμπαθέστατη Josephine και δεν της άξιζε...
Οι BAND OF HOLY JOY,βγήκαν πολύ αργά. Ήταν άψογοι απ'όλες τις απόψεις και έπαιξαν με συναίσθημα.Έπαιξαν κυρίως καινούρια τραγούδια αλλά δεν ξέρω αν έπαιξαν περισσότερα παλιότερα, στη συνέχεια,μιας και δεν κατάφερα να μείνω μέχρι το τέλος.Μου άφησαν όμως εξαιρετικές εντυπώσεις,όσο τους είδα..'Υστερα απο 21 ώρες στο πόδι,το πνεύμα μπορεί να είναι δυνατό, η σάρκα όμως είναι πτώμα....
Ίσως με καλύτερο προγραμματισμό να κυλούσαν όλα καλύτερα και να ''έβγαζα το πρόγραμμα''..
Παρ'όλα αυτά αξίζουν για άλλη μια φορά συγχαρητήρια στην Alterground,που ενώ το κοινό πλέον δεν είναι τόσο τολμηρό, φέρνει ονόματα ιδιαίτερης αξίας και άλλων μέτρων και σταθμών με αυτά της υπόλοιπης μάζας των show business....
Σχόλια
Τι ωραία που τα κατάφερες κ πήγες σερί σε δύο συναυλίες! Αν δεν ήμουν άρρωστη εδώ κ μία εβδομάδα με βρωμοκρύωμα θα το έκανα κ εγώ. Επιφυλάσσομαι όμως για τις ερχόμενες συναυλίες που δεν είναι κ λίγες :)
καλό μουσικό μήνα να έχουμε
:)
Είναι αλήθεια ότι είναι λίγι κουραστικό,αλλά μπρος τα κάλλη τι είναι ο πόνος...
Καλό μουσικό μήνα σίγουρα θα έχουμε.Εύχομαι και στα υπόλοιπα..
:]