Η βαθειά,εκφραστική φωνή του BRENDAN PERRY,ήταν αυτή που έδινε τον γήινο τόνο στα τραγούδια του γκρούπ και θρηνούσε με συνείδηση και Γνώση,τη φθαρτή Ανθρώπινη φύση αλλά απελευθέρωνε υπόγεια, την αόρατη,υπαρξιακή ελπίδα της Αναγέννησης και αναβάθμισης της ψυχής, είτε σε συνειδησιακό είτε ακόμα και σε μεταφυσικό επίπεδο.
Γι'αυτό τα τραγούδια του ήταν,είναι και θα είναι ακόμα πιο πολύ,όσο μεγαλώνω και γερνώ,τα πιο αγαπημένα μου απο αυτή την πολύτιμη μπάντα.Στέκουν δίπλα μου σαν Αγγελική ασπίδα προστασίας και συγχωρέστε μου τις υπερβολές αλλά δε γίνεται αλλιώς.
Η μετα DEAD CAN DANCE,πορεία του καλλιτέχνη ήταν ένα απλώς ενδιαφέρον προσωπικό άλμπουμ,μια επανασύνδεση, διδασκαλία και διοργάνωση φεστιβάλ κρουστών και ρυθμών.
Με το φετινό ''Ark'',όμως συντελείται Αναγέννηση του καλλιτέχνη.Κοντύτερα στο ρυθμικό ύφος των τελευταίων δύο άλμπουμ των DCD,αποτελείται απο οκτώ μεγάλης διάρκειας τραγούδια -παρατηρήσεις ξεκινώντας θεματικά απο την ανθρώπινη ύπαρξη και το Γήινο πολιτικοκοινωνικό status μέχρι την απελευθέρωση του ανθρώπινου Πνεύματος.
Ισχύουν όλα αυτά που ακούγονται σε εκείνο το κατατοπιστικό φιλμάκι που μεταδόθηκε απο Το Σπίτι τον προηγούμενο Νοέμβρη.Είναι άξιο θαυμασμού αλλά όχι απρόσμενο το γεγονός ότι καλλιτέχνες σαν τον BRENDAN PERRY,μπορούν να παραμένουν νηφάλιοι,στοχαστικοί και άφθαρτοι.
Ακούγοντας αυτά τα τραγούδια δε γίνεται να μη με συνεπάρει αυτή η Φωνή που δεν τραγουδά απλά αλλά είναι αγωγός του Αόρατου και της Ψυχής.Δε γίνεται να μην με συνεπάρουν οι αργοί,απλοί αλλά και τόσο τονωτικοί ρυθμοί που είναι ηχογραφημένοι όχι για να ξυπνήσουν το μόνο το Σώμα αλλά όλη την Ύπαρξη που δονείται σε συχνότητες ελπίδας,εγρήγορσης και συνηδειτοποίησης.
Το ''Ark'' είναι ότι και το εξώφυλλό του. Ένα φωτεινό σημείο κατεύθυνσης μέσα στο Σκοτάδι.Μια Κιβωτός μυνημάτων ξεχασμένων αλλά πολύτιμων.......
Σχόλια