Οι ΚΟΡΕ ΥΔΡΟ είχαν στιγματίσει τη LIVE ζωή μου,ένα κρύο Ανοιξιάτικο βράδυ του 2007,όταν έκπληκτος, άκουγα και έβλεπα μια ολόκληρη ζωή απο ποπ χρωματισμούς διαφορετικών επιπέδων και εποχών να γίνονται μια συναισθηματική βόμβα που τα θραύσματά της με έπληξαν ανεπανόρθωτα,τόσο ώστε να πιστέψω ότι επιτέλους,η δεκαετία του 2000 στην Ελλάδα,είχε βρει σε αυτό το ακομπλεξάριστο, καλλιεργημένο μουσικά αλλά και τόσο πλούσιο σε συναισθήματα και μουσικότητα Κερκυραϊκό σχήμα ,τις δικές της ΤΡΥΠΕΣ ή ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ
Και μετα ήρθε η ''..αλήθεια για τα παιδιά του '78''.Ένας δίσκος που δεν ήταν φτηνή πλέον αλλά πολύτιμη,πρωτογενής πια,ενδοσκοπική,βιωματική ποπ που προκαλεί ακατάσχετη συναισθηματική αιμοραγία.
Ακατάσχετες ακροάσεις μετά,φτάνω σε σημείο να μην βρίσκω ανάλογο Ελληνόφωνο άλμπουμ τέτοιου επιπέδου μουσικής,στιχουργικής/ποιητικής,συναισθηματικής πληρότητας ,για τη δεκαετία που μας πέρασε.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ λοιπόν,είχε την τιμητική του στο προχθεσινή εμφάνιση- επιστροφή στο Gagarin.Δεδομένου ότι το Gagarin τελικά, δεν μπορεί να αναδείξει τέτοιες μουσικές όπου οι λεποί ήχοι και ενορχηστρώσεις απαιτούν και τον ανάλογο ήχο,μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν καλά αλλά όχι τέλεια.
Ο χαμηλός και ''άδειος'' ήχος στην αρχή,με σταδιακή βελτίωση αργότερα,δεν έβγαζε την ηχητική πολυχρωμία του άλμπουμ όπως έπρεπε,όμως τα παλιότερα τραγούδια (το μισό ''Φτηνή ποπ..'',ένα δύο απο το ''Αν όλα τέλειωναν εδώ '' καθώς και μια έκπληξη απο τις πρώτες ''λυκειακές'' ηχογραφήσεις τους) έβγαιναν καλύτερα.
Δύο ώρες και ένα τέταρτο μετά και στην korg εκδοχή της ''..άλλης μιάς νύχτας'' εγκατέλειψα το κλαμπ, αρκετά κουρασμένος αλλά σίγουρα με όμορφα συναισθήμτα.Βλέπετε ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες η αξία ενός έργου που έγινε απο εσωτερική ανάγκη,δεν χάνεται.Οπότε ,ό,τι χάθηκε σε ηχητική απόδοση,κερδίθηκε σε συναίσθημα.
Ο Παντελής Δημητριάδης,ξεγυμνωμένος απο πουκάμισα,καπαρτίνες και φιλέ για τα μαλλιά,ήταν ο συναισθηματικός πομπός του σχήματος,το κέντρο εκπομπής ειλικρινών εξομολογήσεων,μια διάφανη ψυχή που δεν είχε να κρύψει τίποτα.
Όλα φόρα παρτίδα,στη μέγιστη συναισθηματική ένταση και με το χιούμορ να μην τον εγκαταλείπει ποτέ,ήταν η αιχμή,η κατάληξη όλων των εξαιρετικών μουσικών αυτής της ιδιότυπης ,παράξενης,αλλά πραγματικής, lonely hearts club μπάντας που, για άλλη μια ,σπάνια, φορά ακόμα, έκανε τους άμεσα ''ενδιαφερόμενους'' θυμούνται και αυτή την εμφάνιση τους,μια ζωή...Όσο για τους ELECTRIC LITANY,που άνοιξαν τη βραδυά πέρα απο έναν εντυπωσιακό ογκώδη,δυνατό ήχο και τυπικές ποστ ροκ/new wave επιμειξίες,δεν είχαν τίποτε παραπάνω.Ακόμα απέχουν πολύ απο τα υψηλά στάνταρ που έχουν βάλει.Σίγουρα όμως είναι ένα βήμα μπροστά απο πολλές εγχώριες μπάντες....
Σχόλια
Αν αναφερόσουν στη "Φτηνή ποπ για την ελίτ" θα το συζητούσα, το "Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του '78" υστερεί σε απελπιστικό βαθμό. Σε κάθε περίπτωση, τα παραπάνω κολακευτικά σχόλια θα ταίριαζαν περισσότερο στην πλούσια και αριστουργηματικά θαυμάσια δισκογραφία των Διάφανων Κρίνων και όχι σε εκείνη των Κόρε. Ύδρο.
Επίσης, μην ξεχνάς όμως ότι την προηγούμενη δεκαετία κυκλοφόρησε και ο Βραχνός προφήτης του Θανάση Παπακωνσταντίνου.
Έχω την εντύπωση ότι τουλάχιστον θα συμφωνούμε στο αγγλόφωνο!
Να΄σαι καλα παντως .Οι δημιουργικες διαφωνιες ειναι παντα καλοδεχουμενες...
Το ίδιο επιχείρημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τους Κόρε. Ύδρο. Τα προσωπικά βιώματα των μελών των συγκροτημάτων έχουν επηρεάσει και έχουν καθορίσει σε σημαντικό βαθμό τον ήχο τους. Οι Κόρε. Ύδρο έχουν αφομοιώσει τα θεαμάτα που πρόσφερε η ιδιωτική τηλεόραση στην έναρξή της και τη νοσταλγία της εποχής στην οποία μεγάλωσαν. Ο τρόπος με τον οποίο αποτύπωσαν όλα αυτά τα στοιχεία στα τραγούδια τους είναι εκλεπτυσμένα λαϊκός. Αντιθέτως, τα Διάφανα Κρίνα βυθίστηκαν στον κόσμο της λογοτεχνίας και στους σκοτεινούς ήχους της δεκαετίας του 80. Οι στίχοι τους θα μπορούσαν να βρίσκονται σε ποιητικές συλλογές, η σκηνική τους παρουσία ήταν γεμάτη πάθος και οι συνθέσεις τους διακρίνονταν από πρωτόγνωρη πρωτοτυπία. Με δεδομένο ότι αναφερόμαστε στην προηγούμενη δεκαετία το "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές" ήταν ο δίσκος που την στιγμάτισε. Ίσως να φταίει ότι μεγάλωσα με Τρύπες και The Last Drive και όχι με Στέρεο Νόβα, ότι με συγκινούσαν οι Bokomolech και όχι τα Ξύλινα Σπαθιά, ... Εν συντομία, λάτρεψα τα δύο αριστουργήματα του 2l8, ενθουσιάστηκα με την επιστροφή των αγαπημένων Closer, θαύμασα τις νέες περιπέτειες του (εφηβικού μου ειδώλου) Γιάννη Αγγελάκα, αποχαιρέτησα τους Ονειροπαγίδα των δύο πρώτων δίσκων, έμεινα με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας το 'Βραχνό προφήτη', εντυπωσιάστηκα με το "What a long, strange journey this has been" των 2 by Bukowski και αργότερα με τους GardenBox, βρήκα στους Film και στη φωνή της Ελένης Τζαβάρας τον ήχο του σήμερα. Δε μου αρέσουν ο Μιχάλης Δ. και ο Κωνσταντίνος Β. και αδυνατώ να εντοπίσω γιατί ο Larry Gus και ο The Boy τυγχάνουν τέτοιας αποδοχής...
Κλαψ Κλαψ