Το ακούω κάθε μέρα εδώ και είκοσι μέρες και ήθελα να γράψω κάτι γι' αυτό αλλά με δικαιολογίες το ανέβαλλα συνεχώς. Όμως όπως και στα φαντάσματα,που σε καταδιώκουν μέχρι να τα καταλάβεις,έτσι και αυτός ο δίσκος.Ο κύβος ερρίφθη λοιπόν...
Ακούγεται εξομολογητική,δίνει μια έντιμη ερμηνεία και χωρίς να διακατέχεται από τη συνηθισμένη κλάψα της «φυλής των πληγωμένων φολκ τρααγουδιστριών»,στέκεται αγέρωχη και υπερήφανη.Κάθε πληγή είναι και ένα παράσημο.
Η μουσική της είναι πολύ κοντά στις ψυχεδελικές/φολκ/μπλουζ/ήσυχες μπαλάντες που τουλάχιστον στη δικιά μου περίπτωση μου έφερναν χασμουρητά στη δεκαετία του '90.
Όμως τόσο οι ερμηνευτικές ρίζες της (CAT POWER/PJ HARVEY/ LIZ PHAIR(ίσως)/PATTI SMITH ), όσο και η μουσικές τις προτιμήσεις δεν θα βοηθούσαν σε τίποτε, αν η ίδια,δεν είχε το απαραίτητο ψυχικό και αναμνησιακό φορτίο, που σαν καταλύτης,την ωθούν σε αυτό το άλμπουμ,να βρει ένα μονοπάτι για να βγάλει όλα τα απωθημένα της,όσο πιό ατόφια γίνεται και να κάνουν τα τραγούδια να έχουν ένα σοβαρό λόγο ύπαρξης. Στο ''Past Life Martyred Saints'', κάθε τραγούδι δείχνει ένα γνήσια πύρινο συναισθηματισμό.
Δεν μπορώ να αγνοήσω το ,με σώμα και ψυχή , «δώσιμο» της ΕΜΑ και την εσωτερική δύναμη των μπαλαντών που γράφει. Δείχνει να ζει τις συνθέσεις της,αναπνέει μέσα απο εκεί, την γλυκειά μυρωδιά της επερχόμενης λύτρωσης και παίρνει τις απαραίτητες δυνάμεις.Ταυτόχρονα αυτό την κάνει αυτόματα αφοπλιστική και άμεση στον ακροατή.
Αυτή τη δίμετρη ,«απόγονο του ανελέητου Βικινγκ πολεμιστή Erik Blood - axe, καλλιτέχνιδα ψηφιακών μέσων και κιθαροκαταστροφέα » τραγουδίστρια από την Νότια Ντακότα,υπολογίστε την στην ομάδα των γυναικείων φωνών που σηματοδοτούν την τρέχουσα δεκαετία αλλά δώστε της και ένα πόντο παραπάνω.Πιθανόν να επιζήσει περισσότερο από τις άλλες...
Σχόλια