Φέτος και ενώ η δισκογραφική του παρουσία έχει ξεπεράσει τα όρια που μπορεί να απορροφήσει κάθε ακροατής του,κυκλοφορεί το άλμπουμ που προβάλλει με αξιώσεις σαν το καλύτερό του.
Το '' Serenity'', περιέχει έξι συνθέσεις πολύ μεγάλης διάρκειας,με τελείως άλλη διάθεση από αυτή που μας είχε συνηθίσει ο καλλιτέχνης τόσα χρόνια.
Η γυναικεία παρουσία του εξώφυλλου και οι τίτλοι των τραγουδιών,μαρτυράνε πολλά περισσότερα για το γενικότερο κλίμα του δίσκου. Και η ουράνια, νοσταλγική,ήρεμη,εισαγωγή της πρώτης σύνθεσης, «Ενότητα»,δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παραμονή στο έδαφος.
Γιατί αυτή η αγγελική μελωδία απλώνει αόρατη σκάλα και η άνοδος είναι πλέον φυσική.
Οι πρώτες εκπλήξεις δεν αργούν να έρθουν.Ο χαλαρός χορευτικός ρυθμός του και τα φευγαλέα φωνητικά που εμφανίζονται από το πουθενά ανυψώνουν ακόμα περισσότερη την αίσθηση..Τώρα πλέον ο ουρανός ΔΕΝ είναι το όριο.Τώρα πλέον τα εσωστρεφή ταξίδια με βροχερό περιβάλλον και ήρεμα μεγάλα τοπία,έχουν τελειώσει.
Ο καθαρός ουρανός,η Αναγέννηση,η ΗΡΕΜΙΑ,είναι το ζήτημα.
Αυτό που ακούγεται σαν το υπέρτατο chill-out/chillwave ambient που έχει δημιουργηθεί ποτέ,είναι κάτι παραπάνω από χαλαρές,καλόγουστες και συνεκτικές επαναλαμβανόμενες ασκήσεις με στρώματα περιβαλλοντολογικών σταθερών συν της καταλυτικής και εντονότερης από ποτέ παρουσίας ρυθμών και γυναικείων φωνητικών.
Είναι ένας συναισθηματικός κόσμος με την Ομορφιά,το Σθένος,τη Φωτεινή ενέργεια να αποκαλύπτονται μέσω της ικανότητας του Wey, να δημιουργεί μουσική χωρίς βάρος και λογική.Ροή από την ψυχή ,αγνοώντας τη λογικά παρά μόνο στο δομικό μέρος.
Αυτό όμως ο BVDUB το κατέχει χρόνια.Είναι πλέον δεύτερη φύση του.Μέχρι τώρα είτε τον απέρριπτε κανείς ,κουρασμένος από τη συνεχή,σταθερή και μακράς διάρκειας ροή των συνθέσεων,είτε ,όπως εδώ,χρησιμοποιούσε τη μουσική του σαν ηχητικό soundtrack των ονείρων ή σαν ένα φάρμακο λήθης από τη βρωμιά της βαρύτητας.
Με το ''Serenity'' τα πάντα περνούν σε άλλο επίπεδο.
Ξαφνικά ανοίγεται ένας κόσμος ,καθαρός,απέριττος,ονειρικός,τρυφερά νοσταλγικός και η διάρκεια των συνθέσεων δεν είναι καθόλου μεγάλη.Είναι όση χρειάζεται για να φτάσει κανείς σε ενός άλλου είδους έκσταση.
Όχι να ανοιχτούν οι στουμπωμένοι δίαυλοι του εγκεφάλου.Αλλά της Ψυχής.
Κάθε σύνθεση κλιμακώνεται προς τη μέση και μέχρι το τέλος της,έχει κορυφωθεί και εκτοξεύει θερμά παλμικά κύματα ευφορίας στον ακροατή.
Και στο τέλος επέρχεται η «Γαλήνη». Τα πάντα αδειάζουν και μένει μόνο η ομορφιά της ηρεμίας,που όσο σκέφτομαι πόσο λίγο κρατάει τόσο πιο πολύ θέλω να εξαφανιστώ,να πάρω το άλμπουμ και να το ακούω ,αγναντεύοντας τον ουρανό......
Σχόλια