Ήταν το πρώτο άλμπουμ που κατέβασα μετα τις διακοπές. Τον ακούω συνεχώς εδώ και δύο εβδομάδες,αδυνατώντας να καταλάβω ακόμα πώς μερικοί άνθρωποι ενώ είναι τόσο χύμα,καταφέρνουν να είναι τόσο συγκροτημένοι όταν ασχολούνται με κάτι συγκεκριμένο στη ζωή τους,όπως η μουσική...
Είναι αλήθεια ότι έγραψα γι' αυτόν κάπως υπερβολικά πράγματα.Τα πίστευα.Η φιγούρα το νευρωτικού, αλλού γι' αλλού «rock of ages» ροκά που δεν παίρνει ούτε τον εαυτό του στα σοβαρά, είναι μια αυθεντική ροκ μορφή των τελευταίων είκοσι χρόνων.Ο μουσικός που θα πουλιόταν για να γίνει σαν τους παρακμιακούς poser rockers της δεκαετίας του '80,αλλά ποτέ να καταντήσει έτσι.
Όμως δύο χρόνια μετά και με επεισοδιακές ζωντανές εμφανίσεις που στην ουσία απομυθοποιούσαν σε βαθμό κακουργήματος τον καλλιτέχνη και ενώ ,απογοητευμένος από τα pre-release τραγούδια του,δεν περίμενα τίποτε,δε χρειάστηκε παραπάνω από 2 λεπτά να σβήσει οτιδήποτε συνέβη από το θρίαμβο του ''Before Today'' και μετά.
H α-λα Ariel σαρκαστική Bowie-κή φωνητική απομίμηση, με Zappa ενισχυτικό για σίγουρα αποτελέσματα,στους πρώτους στίχους του ενακτήριου ''Kinsky Assasin'' επανέφερε το χαμόγελο πίσω στα χείλια μου.
«Τον π***η »,σκέφτηκα...Είναι πολύ έξυπνος παρ'όλη τη φαιδρή και μίζερη εικόνα του τελευταία. ''.
Και τί στίχοι ! Κίνκυ,εξυπνακίστικη φτηνο-ποίηση ,αισχρολεξο/ριμοπλαστική απόλαυση, που δε βγάζει πουθενά συγκεκριμένα, παρά μόνο σε ακουστική ευεξία. Και κάπου στη μέση,τον ακούμε να τραγουδά :
''..And we always,we always..have Paris'' .. Ώπα ...αυτό δε βγαίνει από έναν τελειωμένο,αγοραφοβικό ροκά !.
Και δε μιλάμε για το μουσικό μέρος του τραγουδιού ακόμα. Συνθς,κιθάρες, μπάσσο και κρουστά που μαζεύουν τρεις δεκαετίες στο ίδιο κρεβάτι, με γενική περιβάλλουσα κάτι τόσο κομψό,πηγαίο και αρκετά εμπνευσμένο.
Ακούγοντας το '' Mature Themes '' , πάμπολλες φορές,φάνηκε ξεκάθαρα και χωρίς καμία αμφιβολία πια,ότι ο Ariel Pink δημιούργησε το καλύτερο άλμπουμ στην καριέρα του..
Το τετρακάναλο lo-fi «μανίκι» του παρελθόντος,που δεν άφηνε αρκετή από την αίσθηση του σαρκαστικού χιούμορ και την διαταραγμένη ευφυΐα του καθώς και τις ευλύγιστες ενορχηστρώσεις να βγουν προς τα έξω,αφήνοντας την ψυχοακουστική μας ικανότητα και ένστικτο να βγάζει συμπεράσματα με το φόβο της διάψευσης,δεν στοιχειώνει πια τον ήχο του.
Τα πάντα είναι ξεκάθαρα. Ακόμα πιο πολύ από το '' Before Today'', οι πολύ έξυπνες διεισδύσεις στις επιρροές του, δημιουργούν 13 σφιχτοδεμένα τραγούδια απόλυτης ακουστικής ευδαιμονίας, συναρπαστικών εναλλαγών, οικεία αλλά και γεμάτα ήχους και χρώματα που αντέχουν σε χιλιάδες ακούσματα αποκυήματα μιας προσωπικότητας που το παίζει παλαβή σε δημόσια θέα,ξεδιάντροπη ,ασεβής ,απομυθοποιητική,αυτοαναρούμενη, με υποψία αυτοκαταστροφής αλλά...Αλλά αυτό το γαμημένο αλλά..
Στο συγκεκριμένο άλμπουμ δείχνει ένα πιο συγκροτημένο,αφοσιωμένο, με αίσθηση του τόπου και του χρόνου, με σοβαρή αίσθηση του χιούμορ, και νηφάλιο εαυτό.
Λάμπει σαν χρυσός....
Προφανώς το στούντιο,είναι το καθαρτήριό του. Ανεξάρτητα της τεχνολογίας που χρησιμοποιεί φαίνεται ότι είναι και ο «αέρας» που αναπνέει,η γυάλα του,έξω από την οποία ασφυκτιά και βαριανασαίνει.Ανάλογα δε, με την τεχνολογία που χρησιμοποιεί,φαίνεται καλύτερα και η καλλιτεχνική του αξία. Και στο ''Mature Themes'' επιβεβαιώνεται η αξία του 100%, « no matter how many faces he pulls » όπως θα συμφωνήσω με το Pitchfork ..
Σχόλια