Ευχαριστούμε εσάς τους που ήρθατε να μας δείτε τη Κυριακή στο σιξ ντογκς και μας κάνατε να νοιώσουμε τόσο όμορφα με τα λόγια σας.
Eυχαριστούμε το σιξ ντογκς και όλα τα παιδιά που δούλευαν, ήταν άψογοι.
Ευχαριστούμε από καρδιάς τον Γιάννη Παλαμίδα που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε αυτό που κάνουμε χωρίς να ζητήσει ποτέ τίποτα.
Αυτά που πήραμε πάνω στη σκηνή προχθές την ώρα που ο Γιάννης ερμήνευε τα κομμάτια του βυθού, δεν περιγράφονται με λόγια.
Σε έναν καιρό που τα όνειρα σπάνε σε κομμάτια, ένα δικό μας όνειρο έγινε πραγματικότητα με τον πιο έντονο και παράξενο τρόπο.
Η πιο όμορφη μας βραδιά και συναυλία στα 13 χρόνια που υπάρχουμε, είχε μόλις 20-25 θεατές και δεν ντρεπόμαστε καθόλου να το πούμε.
Είτε παίζουμε για 100 είτε για 25 είτε για 5 εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που κάνουμε με την ίδια αγάπη, ίσως και περισσότερη και θα δίνουμε πάντα τον καλύτερο μας εαυτό.
Δεν περιμένουμε απολύτως τίποτα.
Δε μας νοιάζει απολύτως τίποτα.
Ετοιμάζουμε πολλά καινούργια πράγματα και πλέον έχουμε και έναν επιπλέον λόγο. Για να έχουμε μαγικά βράδια σαν το προχθεσινό, για να γελάμε μεθυσμένοι σε ένα φθηνό δωμάτιο ξενοδοχείου, ως το πρωί, απολύτως ήσυχοι για τις λάθος επιλογές μας.
Γυρίσαμε πιο χρεωμένοι από ποτέ.
Γυρίσαμε πιο γεμάτοι και πιο ευτυχισμένοι από ποτέ.
Σας ευχαριστούμε πολύ φίλοι.
Χάρη σε σας οι δαίμονες μας είναι ασφαλείς..» [ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ]
Είναι όπως ο βυθός. Τον βλέπεις σε φωτογραφίες αλλά πρέπει να βουτήξεις μέχρι κάτω για να αισθανθείς την ομορφιά τους. Και κάπως έτσι μπήκα στο κλίμα. Πρόκειται για ένα άψογο καλλιτεχνικό έργο,τόσο σε ερμηνεία όσο και σε εκτέλεση. Έχει και παρακάτω όμως.Ενδιαφέρουσα ποίηση,ειλικρίνεια,αφοσίωση..και τον Γιάννη Παλαμίδα σε πέντε τραγούδια να δίνει μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες της ζωής του.
Και στο βάθος,όταν ο ωκεανός τους πλέον γίνεται το περιβάλλον σου για λίγο,ξεκομμένο από την υπόλοιπη βιόσφαιρα,πλησιάζεις και την ψυχή του έργου. Δεν είναι άμεσο με την έννοια του ότι θέλει να σε κάνει να το ακούς και να το αγοράσεις.Δε σε προκαλεί . Αλλά όπως πολλά γνήσια ,ειλικρινή ,νηφάλια έργα, εμφανίζεται διακριτικά και μένει εκεί. Δεν είναι δίσκος που δίνει εφήμερη απόλαυση.Σαν τους φίλους που με το χρόνο δείχνουν πόσο σημαντικοί είναι,έτσι και αυτό το ντεμπούτο τα έχει όλα εκεί και σε περιμένει να τα ανακαλύψεις σιγά σιγά.Δε βιάζεται, έχει την σιγουριά και στο τέλος δικαιώνεται ....
Φυσικά όλοι οι μουσικοί που αποτελούν το σχήμα δεν είναι τυχαίοι.Εδώ και πολύ καιρό έχουμε εντοπίσει, εξ'αιτίας των 2L8, τον συγκεκριμένο πυρήνα μουσικών, που για μας, ήδη κατέχουν σημαντική θέση στην εξέλιξη της Ελληνικής μουσικής σκηνής.
Είδαμε τα ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ και επί σκηνής μέρες πριν. Σε μια μικρή σκηνή,με 20-25 θεατές από κάτω. Φίλοι και γνωστοί..Αλλά και με τον συγκλονιστικό Γιάννη Παλαμίδα μαζί. Είναι αλλιώς να τον βλέπεις να ερμηνεύει ''Του Θηρίου'',''Το Μαύρο Σκύλο'' ή την ''Μπαλάντα''..Θα έλεγα ότι η δύναμη της φωνής του ξεπερνάει τις ηχογραφήσεις σε ζωντανές εμφανίσεις.
Υπήρχε και ο ,από άλλη εποχή ντυμένος επίσημα,Μάνος Κοσμίδης ,που με την αγγλόφωνη επιβλητική του παρέμβαση έδωσε μια μικρή παράσταση μόνος του αλλά άρρηκτα δεμένος με το υπόλοιπο σχήμα.
Ένα σχήμα που παίζει με ενθουσιασμό,αφοσίωση,μαεστρία και επαγγελματικότητα. Για δυόμιση ώρες να μας έχουν καθηλωμένους και να μας σεργιανίζουν σε όχι τόσο χαρούμενες γειτονιές του βυθού της ψυχής. Να μας ξεδιπλώνουν στίχους σκοτεινούς, σουρεαλιστικούς αλλά πάντα εύκολο να ερμηνευτούν αν σκέφτεσαι με την καρδιά. Να μας παρασέρνουν με το λυρισμό και την μουσικότητα των ενορχηστρώσεων...Έπαιξαν σχεδόν όλο το πρόσφατο ρεπερτόριο τους και μας έβαλαν σε αναμονή για το καινούριο τους άλμπουμ
''Δαιμονολόγιο-16 ποίηματα του Μίλτου Σαχτούρη'' που ανυπομονώ να ακούσω σύντομα...
Μία συναυλία που αδικήθηκε από την προσέλευση αλλά τιμήθηκε από τους λιγοστούς αλλά αφοσιωμένους φίλους. Τα ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ είναι ένα ιδιαίτερο σχήμα αλλά προσιτό που σε καλωσορίζει στο βυθό των συναισθημάτων και είναι παρέα στο όλο ταξίδι που κάνεις με τη μουσική τους .Ένα νυχτερινό ταξίδι μέχρι την αυγή..Ακόμα και αν πάρει έναν αιώνα, να χαράξει....
Οπότε τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ...Και για το τόσο ταιριαστό με τη μέρα live αλλά και για το δίσκο που την κατάλληλη εποχή «ανακάλυψα» την ομορφιά που δεν έβλεπα τόσο καιρό.....
Υπήρχε και ο ,από άλλη εποχή ντυμένος επίσημα,Μάνος Κοσμίδης ,που με την αγγλόφωνη επιβλητική του παρέμβαση έδωσε μια μικρή παράσταση μόνος του αλλά άρρηκτα δεμένος με το υπόλοιπο σχήμα. Ένα σχήμα που παίζει με ενθουσιασμό,αφοσίωση,μαεστρία και επαγγελματικότητα. Για δυόμιση ώρες να μας έχουν καθηλωμένους και να μας σεργιανίζουν σε όχι τόσο χαρούμενες γειτονιές του βυθού της ψυχής. Να μας ξεδιπλώνουν στίχους σκοτεινούς, σουρεαλιστικούς αλλά πάντα εύκολο να ερμηνευτούν αν σκέφτεσαι με την καρδιά. Να μας παρασέρνουν με το λυρισμό και την μουσικότητα των ενορχηστρώσεων...Έπαιξαν σχεδόν όλο το πρόσφατο ρεπερτόριο τους και μας έβαλαν σε αναμονή για το καινούριο τους άλμπουμ
''Δαιμονολόγιο-16 ποίηματα του Μίλτου Σαχτούρη'' που ανυπομονώ να ακούσω σύντομα...
Μία συναυλία που αδικήθηκε από την προσέλευση αλλά τιμήθηκε από τους λιγοστούς αλλά αφοσιωμένους φίλους. Τα ΧΕΙΛΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ είναι ένα ιδιαίτερο σχήμα αλλά προσιτό που σε καλωσορίζει στο βυθό των συναισθημάτων και είναι παρέα στο όλο ταξίδι που κάνεις με τη μουσική τους .Ένα νυχτερινό ταξίδι μέχρι την αυγή..Ακόμα και αν πάρει έναν αιώνα, να χαράξει....
Σχόλια