Overjoyed 2014 ...The Albums of 2014 / 31-35

31. Heaven On A Branch - THE VAN ALLEN BELT

(Nonstop Everything ) 

 «Αυτοί που παρακολουθούν το σχήμα εδώ και επτά χρόνια ,θα διαπιστώσουν ότι το ''Heaven On A Branch'' είναι ο δίσκος που καθιερώνει πλέον αυτό το το γοητευτικό υβρίδιο μελωδικής ψυχεδελικής ποπ με ηλεκτρονικές προεκτάσεις που παίζουν σαν κάτι αυθύπαρκτο. Τα τραγούδια του άλμπουμ είναι φτιαγμένα με παραδοσιακές αισθητικές (Τιν Παν Άλλεϊ κλπ),αποδομημένες και ξαναδομημένες ,οι στίχοι είναι αρκετά περίπλοκοι αν δεν είσαι Αμερικάνος,όμως διαφαίνονται οι θεματικές τους που περιστρέφονται γύρω από συναισθήματα,απόκληρους και μικρές στιγμές που δίνουν αφορμή για σημαντικές αποφάσεις. » 

Δεν θα γράψω άλλο για το αγαπημένο σχήμα από το Pittsburgh. Διέπρεψε για άλλη μια φορά με ένα δίσκο που συνεχίζει να ανοίγει τα χαρτιά του όσο περισσότερο το ακούει κανείς..

 

 
32. Ruins - GROUPER  
( Kranky)

« Ruins was made in Aljezur, Portugal in 2011 on a residency set up by Galeria Zé dos Bois. I recorded everything there except the last song, which I did at mother's house in 2004. Iʼm still surprised by what I wound up with. It was the first time Iʼd sat still for a few years; processed a lot of political anger and emotional garbage. Recorded pretty simply, with a portable 4-track, Sony stereo mic and an upright piano. When I wasnʼt recording songs I was hiking several miles to the beach. The path wound through the ruins of several old estates and a small village.  The album is a document. A nod to that daily walk. Failed structures. Living in the remains of love. I left the songs the way they came (microwave beep from when power went out after a storm); I hope that the album bears some resemblance to the place that I was in.» 
Το αργόσυρτο beat στην αρχή του άλμπουμ ακούγεται σαν ένα μακρινό Ινδιάνικο κάλεσμα ,ενώ η υποψία εξωτερικών ήχων κατά την ηχογράφηση (βάτραχοι,τριζόνια) σε καθησυχάζει για λίγο. Όχι δεν σήμαναν τα τύμπανα του πολέμου .
Απλά μπήκαμε στο σπίτι της Grouper,τρία χρόνια πριν.. Ήδη έχει πάρει θέση στο πιάνο της και ξεκινά να τραγουδά .Θα ακολουθήσουν άλλα 39 λεπτά που θα μας βυθίσουν στον ήσυχο,συναισθηματικό κόσμο της Liz Harris που φέτος δεν κοιτά τα αστέρια αλλά τα ενδότερα και γι'αυτό «προβάλει» τη μουσική που έγραψε το 2011.
 Πείτε το φαντασίωση. Εμμονή. Αλλά υπάρχει κάτι το ελκυστικό να νοιώθεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο δωμάτιο απροσκάλεστος και να ακούς δημιουργούς να τραγουδούν ή να δημιουργούν. Σε αυτό το άλμπουμ λοιπόν η αίσθηση ήταν ακριβώς αυτή. Κουρνιασμένος σε μια γωνία,ακούγοντας τις ήσυχες νότες του πιάνου και ακούγοντας τους γύρω θορύβους. Μακριά από εφέ ,από παραγωγή που υπογραμμίζει κάθε ήχο ,κάθε νότα. Απλά η δεσποινίδα και το πιάνο της να πιάνουν κουβέντα μέσα στα άγρια μεσάνυχτα ,μαύρα χαράματα ή ακόμα και το μεσημέρι μιάς συννεφιασμένης μέρας.. Ο ακροατής μένει ακίνητος. Ακούει έναν ήσυχο ,εξομολογητικό δίσκο, απογυμνωμένο και καθαρό. Η ψυχή θέλει άλλα αυτιά για να ακουστεί . Και η Liz Harris,μας τα προσφέρει...

 

33. Typical System - TOTAL CONTROL

(Iron Lung)

    
 Αυστραλοί που αγαπάνε το post punk και το υποστηρίζουν με τραγούδια που αισθητικά παραπέμπουν αλλά μεν αλλά νοιώθουν καλύτερα δε στη δικιά τους νεοκυματική πραγματικότητα. 
       Μέσα από μια εξαιρετική,διαυγής παραγωγή τα γεωμετρικά και τετραγωνισμένα τραγούδια τους εντυπωσιάζουν με τη σταθερότητα του ρυθμού και την χρωματική τους άπλα. Θα έλεγα ότι πήραν τα καλύτερα μαθήματα από τους WIRE ως προς την σταθερή,βραδυφλεγή πορεία των τραγουδιών τους .΄Ενα επανατακτικό ελατήριο που φορτίζει και εκφορτίζεται χωρίς να χάνει την πειθαρχία και την οργάνωση του. 
       Το ''Typical System'' είναι ένα ώριμο,σφιχτοδεμένο ,συναρπαστικό άλμπουμ με γεμάτο ήχο,που διαφέρει από αντίστιχα γιατί οι μουσικοί του κατέχουν αυτό που παίζουν και το οδηγούν όπου και όπως θέλουν αυτοί. Και αν είναι να κάνουν τόσα χρόνια για να δημιουργήσουν το επόμενο άλμπουμ τους ,τότε ας κάνουν όσο χρόνο χρειάζεται για να γίνει κάτι ανάλογο.

34.Night Safari - POPULOUS 

 ( Bad Panda)

Το δεύτερο άλμπουμ του Ιταλού παραγωγού Andrea Mangia , κυκλοφορέι έξι χρόνια μετά το πρώτο του άλμπουμ στη Morr και είναι ένα άλμπουμ που από το πουθενά μορεί να «μετακινήσει» ακροατές σε πολυρυθμικές περιοχές κυρίως όμως να επικεντρωθεί στη Αφρική και από εκεί να κάνει... σαφάρι στα είδη.
Για μας ήταν μια έκπληξη. Η πρώτη αποσπασματική ακρόαση απέκλεισε μια βαθύτερη άμεσα λόγω της πολυχρωμίας αλλά από τη στιγμή που το ακούσαμε ολόκληρο μας κατέκτησε. Ηλεκτρονική μουσική με αφρικάνικα στοιχεία και αμπιεντ ελεκτρονικα αρπεζιος που δημιουργούν ένα χαλαρό τοπίο όμοιο με σαβάνα κάτω από τον έναστρο ουρανό και τα θηρία χορτασμένα και σε κατάσταση ονείρου. Τα έντομα και τα πουλιά που ακούγονται απλά τονίζουν τη διάθεση του μουσικού για λίγη περιπέτεια Δεν ξεκολλάς από εκεί είναι σίγουρο...Το κατηγόρησαν ότι πηδάει από το ένα είδος στο άλλο αλλά εγώ βλέπω ένα πολυχρωματικό ύφος σε τόνους ,ρυθμούς και ποικιλία που σκέφτομαι ότι μάλλον οι ακροατές πλέον κουράζονται να ακούνε ένα άλμπουμ σε βάθος.

 

35. May You Marry Rich - COLOURMUSIC 

(Memphis Industries) 

 

Από τα πιο υποτιμημένα σχήματα στο χώρο του indie and alternative θα σας έλεγα αλλά πλέον δεν έχει σημασία το παράπονο και η απονομή δικαιοσύνης. Θα υπάρχουν σχήματα που σε είκοσι χρόνια θα τα ανακαλύψουμε για πρώτη φορά και θα μάθουμε ότι ηχογραφούσαν κάτω από τη μύτη μας.
Το '' May You Marry Rich'' λοιπόν,είναι το τρίτο άλμπουμ του σχήματος και δεν είναι ξένοι στις λίστες μας με τα καλύτερα. Πρόκειται για ένα πιο στρωτό άλμπουμ από τα προηγούμενα,με ενιαία, προσανατολισμένη ηχητική αισθητική.
Ηλεκτρική ψυχεδελική καταχνιά σκεπάζει τα τραγούδια που αναπτύσσονται με τον παραδοσιακό ροκ τρόπο αλλά με μελωδικά γυρίσματα που μένουν, εθιστικούς ,αργόσυρτους ,επαναληπτικούς ρυθμούς και ηλεκτρικά κιθαριστικά στρώματα με δυναμικές εξάρσεις όταν πρέπει και όσο πρέπει. Βουτηγμένα εκεί , σε αυτή την λίγο κλειστοφοβική αλλά ιδιαίτερα γοητευτική «καταχνιά» /χωνευτήρι γερμανικού ροκ,shoegaze,trip hop και ψυχοτρόπων μουσικών και διαθέσεων δημιουργούν τον ιδιαίτερο ηλεκτρικό κόσμο του άλμπουμ ο οποίος είναι υποβλητικός και αιχμαλωτίζει και κερδίζει ακροατές σαν κι εμάς στο τέλος. Δίσκος που πάει χαμένος δυστυχώς και η μόνη ελπίδα μας είναι να εκτιμηθεί στο μέλλον..