Overjoyed 2014..The Albums of 2014/ 26-30

26. Psychic 9-5 Club - HTRK

(Ghostly International)

Η Αυστραλία δεν είναι ξακουστή για την ηλεκτρονική της σκηνή όπως στην αντίστοιχη ροκ.

Όμως πολλές κυκλοφορίες που δραπετεύουν από εκεί δείχνουν ότι εκεί κάτω υπάρχει πολύ ενδιαφέρον. 

Οι HTRK (προφέρονται hate rock),είναι μαζί από το 2003 και έχουν στο ενεργητικό τους μόνο 3 άλμπουμ και κάμποσα e.p. Συνεργάστηκαν στενά με τον Rowland S.Howard ,ο οποίος ήταν και αυτός που τους ανακάλυψε.

Το ''Psychic 9-5  Club'' είναι άλμπουμ στα οποία κυριαρχούν αργοί,χαλαρωμένοι, υποβλητικοί ρυθμοί και τα μελαγχολικά φωνητικά της Jonnine Standish και που σε υποβάλλει από το πρώτο δευτερόλεπτο και σε παρασύρει στην αργή,χαλαρή έως και  ναρκωμένη διάθεση του. 

 Χωρίς το τρίτο μέλος της μπάντας ( Sean Stewart) να υπάρχει πια στο άλμπουμ ή οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη (απεβίωσε το 2010), το ντουέτο των J.Standish και Nigel Yang συνεχίζει να περπατά σε σκοτεινές ,ήσυχες περιοχές που κυριαρχούν οι αναμνήσεις ,η νοσταλγία,το συνεχές σιωπηλό συναισθηματικό μαρτύριο για τις επιθυμίες και το πάθος που καίγεται εσωτερικά και δεν εξωτερικεύεται. 

Ένα θαυμάσιο noir έργο ,ολοκληρωμένο,ενιαίο και στοιχειωτικό ώρες ώρες. 

27.  Lp1 - FKA TWIGS

  ( Young Turks )

Η κοπέλα που χόρευε σε βίντεο άλλων πλέον είναι μια μουσική δύναμη. Έχει συμπαραγωγούς που δημιουργούν μαζί τον ποπ ήχο του αύριο ,γράφει αισθησιακά τραγούδια,δεν υπακούει ακριβώς σε κανόνες του παρελθόντος και η αισθησιακή της άποψη έχει αγκαλιαστεί από όλους φέτος. 
Το ''Uncut'' ,το περιοδικό που ζει ακόμα στη δεκαετία του '70 αλλά έχει  ιδιαίτερη ευαισθησία στις σύγχρονες ρυθμογενείς τάσεις το έβαλε στο 4 ενώ είναι στις περισσότερες  λίστες με τα καλύτερα για το 2014.
Επίσης η επιτυχία της προκαλεί αντιδράσεις κάτι απόλυτα φυσιολογικό αλλά όχι και απαραίτητα αποδεκτό. Για το αν αξίζει ο θόρυβος υπάρχει μία λύση.
  Ακούμε το άλμπουμ. Και μετά το πέρας είμαι σίγουρος ότι θα το αξιολογήσετε καλύτερα. 
Γιατί στο ''Lp1''  συμβαίνουν πράγματα. Κυριαρχεί ο αισθησιασμός ,το συναίσθημα και η ευαισθησία περιτυλιγμένα και ενισχυμένα από ένα ηχητικό πλαίσιο που αποτελεί και την αιχμή του δόρατος του δίσκου.
  Η αφαιρετικότητα και η μη γραμμική εξέλιξη των συνθέσεων κάνει αυτό το πλαίσιο λίγο δύσβατο αλλά και ελκυστικό. Παρατηρούμε διάσπαση σε μελωδικά κομματάκια ,κοψίματα  ρυθμών,απότομα σταματήματα στις μελωδίες και περίεργους ήχους που μπαινοβγαίνουν. Στο ίδιο κομμάτι μπορεί να υπάρχει προσωρινή οργανωμένη κατεύθυνση με οδηγό τις soul μελωδίες. Και μετά το κομμάτι παραλλάσσεται,οδηγείται αλλού ή σταματάει απότομα. Ο απλός ακροατής δεν έχει συνηθίσει ν'ακούει γραμμικά   και πολλές φορές εξαντλείται και αδυνατεί να μπει στο παιχνίδι. 
Όμως όταν κατεβάσει τις γέφυρες όλα ακούγονται συναρπαστικά. Δεν ξέρουμε στην αρχή που θα οδηγήσει αλλά μετά η γνωριμία με το τραγούδι κάνει την ακρόαση απολαυστική . Το αυτί δε μένει ποτέ «άδειο»,ακολουθεί τους ήχους,περιμένει τη συνέχεια,ανακαλύπτει περισσότερα.
Είναι απλά ένα άλμπουμ ανανεωμένης ποπ ακόμα σε στάδιο  ανάπτυξης από την ίδια ή από αυτούς που θα την ακολουθήσουν σαν επιρροή. 
Από τους δίσκους που κάνει το 2014 αξέχαστο.  

28.Our Love - CARIBOU
(Merge )

« Στο ''Our Love'' οι χαρακτηριστικές θερμές χαμηλές ρυθμικές του βάσεις, εμπλέκονται με r'n'b και soul μελωδίες,το κλίμα είναι γενικά λιγότερο φωτεινό, είναι προσγειωμένο και περισσότερο συναισθηματικό.
Παίρνει δύο τρεις ακροάσεις πριν το αυτί συνενώσει και αποδεχτεί τα καινούρια στοιχεία όταν όμως αυτό επιτευχθεί βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα κομψοτέχνημα ηλεκτρονικής μουσικής που και χορεύεται σε δυνατές εντάσεις αλλά και ακούγεται σε νύχτες αϋπνίας με χαμηλά το δείκτη. »
Ο Dan Snaith βρίσκεται σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα είτε ψηλότερα είτε χαμηλότερα. Οι επιστροφή του ήταν σίγουρα από τα γεγονότα τς χρονιάς όχι ήσσονος σημασίας από αυτή του APHEX TWIN σαν APHEX TWIN ας πούμε. Η εκλεκτική του άποψη για την σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική  διακρίνεται για το γούστο της. 
Επίσης δίνει ένα καλό μάθημα mainstream μουσικής κατεύθυνσης φτιάχνοντας τραγούδια που το hit parade του δικού μου  κόσμου τα αγκαλιάζει αμέσως. 
Ναι ,θα έλεγα εν κατακλείδι ότι το ''Our Love '' είναι το mainstream ενός κόσμου στον οποίο θα ήμουν ευτυχισμένος.....

29.No One Is Lost - STARS 
( ATO /Soft Revolution)

Οι STARS το ρίχνουν έξω σε αυτό το άλμπουμ. Και τι σημαίνει ένα σχήμα που δημιουργεί τραγούδια για την πιο σκοτεινή απόχρωση του μπλε της ανθρώπινης ύπαρξης ,να το ρίχνει έξω; Σωστά δε θέλει ειδική θεωρία και γνώσεις. Αλλάζουν το μουσικό τους πλαίσιο. Βάζουν ρυθμό όπως τα καλά τους για να βγούν έξω μετά από μια εβδομάδα εσώκλειστοι και κλειδωμένοι στο δίπολο δουλειά-σπίτι ή σπίτι-σπίτι.
Δίνουν ένα πιο χαρωπό τόνο στα γλυκόπικρα τραγούδια τους και ορίστε.
Βέβαια αφήνουν να φανεί και το ότι προσπάθησαν σκληρά. Αλλά τα κατάφεραν καλύτερα απ' ότι με το προηγούμενο άλμπουμ τους ( The North) . Δημιούργησαν τον δικό τους '' Πυρετό'' στα Σαββατόβραδα τους,χόρεψαν περισσότερο αλλά δεν το παράκαναν. 
 Γιατί τελικά είναι οι STARS που ξέρουμε. Μας έριξαν χορευτική αστρόσκονη στα μάτια αλλά στον πυρήνα εξακολουθεί να υπάρχει το ίδιο μελαγχολικό σχήμα που γνωρίζει να γράφει τραγούδια για την πραγματική διάσταση του ανθρώπου. Αυτού του πλάσματος που βυθίζεται στην πλάνη της αιωνιότητας αλλά δυσκολεύεται να κατανοήσει επιτέλους ότι είναι απλά περαστικός από αυτό το επίπεδο ύπαρξης. Οι  STARS μπορεί να υιοθετούν disco ή soft rock ή new wave αλλά γράφουν τραγούδια κατά βάση όχι για χαρούμενους ανθρώπους.
Αυτή η αντίστιξη ρυθμού και υπαρξισμού λειτουργεί πολύ όμορφα στο ''No One Is Lost''. Του δίνει περισσότερο χρώμα,αλλάζει το φιλο-indy περιβάλλον τους και οι μελωδίες βγαίνουν ακόμα πιο τονισμένες. Και ήταν πραγματικά μια ευχάριστη κυκλοφορία. Από αυτές που τις περιμέναμε και ξέραμε ότι θα μας ενθουσίαζαν για άλλη μια φορά....

30. The Silver Globe - JANE WEAVER
(Finders Keepers)

Η Jane Weaver δεν είναι ξένη στο Σπίτι. Απλά το χαμηλό προφίλ της και η διακριτική της παρουσία στη Βρετανική μουσική σκηνή δεν ακούγεται συχνά στα μέρη μας. Φέτος με το έκτο άλμπουμ της «ανοίγεται» στην κοσμική ροκ διάσταση και μας παρουσιάζει ένα space rock/folk δίσκο που δεν έχει να κάνει με τα άγχη των διαστημικών ταξιδιών αλλά με το ήσυχο ,εξερευνητικό ταξίδι στην ενδοχώρα του ανθρώπινου οργανισμού. Υπάρχει σχεδόν μηδενική παύση ανάμεσα στα τραγούδια. Σε αρκετές στιγμές το ένα «γεννιέται » μέσα στο άλλο και μπορεί κανείς να δώσει και φιλοσοφικές διαστάσεις σε αυτή την ιδέα. 
Η φωνή της Jane Weaver είναι αιθέρια και ταυτόχρονα ξέρει να χειρίζεται τη βαρύτητα σωστά. Έχοντας στο πλάι της μουσικούς που ξέρουν τα ηχητικά κατατόπια (D.Holmes,Cybotron, Andy Votel) ήταν επόμενο σε ένα μουσικό περιβάλλον που εξαγνίστηκε μέσα από την Kraut/Space rock/Folk πυρά , η φωνή της να δώσει την απαραίτητη ώθηση των τραγουδιών της σε ανακαινισμένες ατραπούς μουσικών ταξιδιών στα διάφορα μακροκοσμικά και μικροκοσμικά κέντρα. 
 Σαν μια ιέρεια ντυμένη στα λευκά ,στο ναό της μουσικής της «ευλογεί» και ταλαντώνει τον αέρα με τη φωνή της στέλνοντας θερμά κοσμικά κύματα στους μουσικούς της αλλά και στους επισκέπτες της,χαρίζοντας μερικά λεπτά κοσμικής φολκ που αναπτερώνει πνεύμα και ηθικό, χορεύει με το σώμα αισθησιακά και κάνει την ψυχή να την αναζητά σαν φάρο.
 Προσβάσιμο σαν νοσοκομείο,όμορφο σαν ασημένια Σελήνη, δροσερό σαν καλοκαιρινό απόβραδο,θερμό σαν ηλιαχτίδα που διαλύει τα σύννεφα το χειμώνα ,το '' The Silver Globe" είναι μια μουσική απόλαυση που τρέχει ολοταχώς προς τα πίσω, στις ρίζες της Μεγάλης Μουσικής.