After The Fall: 100 albums of 2015: Part V_36-40

36. Garden Of Delete – ONEOHTRIX POINT NEVER 

(Warp)

" To me, Garden of Delete , is a way of describing the idea that good things can bloom out of a negative situation. All the traumatic experiences I had during puberty, ugly memories and ugly thoughts in general can yield something good, like a record or whatever. It was just a little message to myself to not run away from things that gross you out or frustrate you." (Thumb).

Οι δηλώσεις του Daniel Lopatin σε συνδυασμό με την ιδέα του να φτιάξει ένα ροκ άλμπουμ, δεν είναι ικανές ούτε να εξηγήσουν ούτε να περιγράψουν αυτό το εξωπραγματικό ηχητικό μακελειό που ακούμε στο άλμπουμ, άσχετα αν οι προθέσεις του κατά το ήμισυ έχουν γίνει πραγματικότητα εκατό τοις εκατό.. 

Είναι όμως μια καλή εισαγωγή για την πυρετική διάθεση του άλμπουμ. R'n' b  φωνές δίνουν τη θέση τους σε speed metal δείγματα και ρυθμολογία(Sticky Drama),

παραμορφωμένοι ηχοεφιάλτες ξεσπάνε από το πουθενά, ήχοι σαν αν κάνουν πίσω βήματα, σκοτεινές μελωδίες που κρατάνε δευτερόλεπτα, μία μπαλάντα όλη κι όλη (Child Of Rage) που φλερτάρει με το progressive και το ambient σε τόνους παράξενου ονείρου, υποβλητική σκοτεινή εισαγωγή την οποία ακολουθούν φωνές που θυμίζουν καρτούν/απόγονους των Residents να θρηνούν (Animal), ήρεμες στιγμές με την υποψία καταιγίδας, καθιστούν το ''Garden Of Delete'' ένα άλμπουμ κοσμικής ηλεκτρονικής καταιγίδας ή αλλιώς ένας ηχητικός παροξυσμός ανελέητος αλλά και συναρπαστικός.

Είναι η πρώτη φορά που ακούω ηχογράφηση του ONEOHTRIX POINT NEVER, σαν να παρακολουθώ θρίλλερ ταινία. Το τσίτωμα είναι για το τι θα γίνει παρακάτω, για το πότε θα σκάσει και αν θα είναι σε μεταλ ή trance ή κάτι ανάμεσα στα δύο μορφή το επόμενο μπλοκ ήχων και τι υπάρχει παραπέρα. Οι ταχύτητες φτάνουν τα 120 squarepusher το λεπτό ( προς το πολύ γρήγορο) και είναι αναρίθμητες οι αλλαγές στους ρυθμούς ή στα ηχοχρώματα σε κάθε σύνθεση. Πρόκειται για άλμπουμ πειθαρχημένο και κατανοητό παρ' όλα αυτά.  Κάτι που θα πρέπει να το λάβετε υπ'όψιν. Δεν γίνεται κάθε μέρα γιατί θέλει μεγάλο ταλέντο...

37. Vipassana – CERTAIN CREATURES 

(Styles Upon Styles)

O Oliver Chapoy, δεν είναι κάποιος καινούριος μουσικός. Έχει πάνω από 15 χρόνια καριέρας με συνεργασίες με metal hardcore μπάντες (Shai Hulud), μπάντες πειραματικής ποπ (Warm Ghost) και post-rock (Saxon Shore) μέχρι να ξεκινήσει να δουλεύει σόλο ή απλά συμμετέχοντας σε σχήματα όπως οι Sinkane.

To '' Vipassana'' είναι το πρώτο μεγάλο άλμπουμ του σαν CERTAIN CREATURES και εντυπωσιάζει από το πρώτο άκουσμα.

Το άλμπουμ κινείται κυρίως σε industrial techno νερά και εκτός από οργανικά περιέχει και σκοτεινά τραγούδια. Οι ρυθμοί σφυροκοπούν, οι κιθάρες αν και σε δεύτερη θέση έχουν φλόγα, τα φωνητικά εκφράζουν αγωνία και ένταση, απόμακροι ήχοι κουβαλούν τη θλίψη της πραγματικότητας.

Κάθε σύνθεση είναι ένα μονοπάτι συνειδητοποίησης και αρχέγονης πάλης με την παρακμή του περιβάλλοντος κόσμου. Η πραγματικότητα στην..πραγματική της μορφή, είναι ένας αφιλόξενος κόσμος και η ψυχική μας επένδυση σε αυτή, μπορεί να τη διορθώνει και να την ισοσταθμίσει.

Το ''Vipassana'' αντίθετα με τον τίτλο του δεν είναι άσκηση διαλογισμού αλλά ένα θαυμάσια σκηνοθετημένο σκοτεινό όνειρο της αστικής μας πραγματικότητας το 2015. Από τα σπουδαία ντεμπούτα της χρονιάς...

38. Quartz – ICE_EYES 

(Nutty Wombat )

«..Ήμουν σίγουρος για το καλό αποτέλεσμα.
Το δίδυμο μέσα σε οχτώ συνθέσεις απλώνει καλύτερα τις ιδέες τις επιρροές του. Οι τόνοι είναι σκοτεινοί, οι διαθέσεις χαλαρές και ονειρικές, το ευχάριστο ηχητικό ταξίδι εγγυημένο. Καλοδουλεμένο, απαλό, χωρίς γωνίες και αιχμές Ambient Techno ακριβείας, Warp καταγωγής που προσφέρεται για πολλές ακροάσεις και παρέα...»

Οι ICE_EYES, όπως και αρκετοί καλλιτέχνες που εντοπίσαμε τα τελευταία χρόνια να δραστηριοποιούνται στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής στη χώρα μας, έχουν δημιουργήσει μια ηλεκτρονική κοινότητα δημιουργική και ελπιδοφόρα που χωρίς να ανοίγει καινούριους δρόμους ή να αναθεωρεί, προσθέτει ιδιαίτερα χρώματα στη συνολική παγκόσμια παραγωγή και μεταφέρει προς τα έξω την καλλιτεχνική τους ανησυχία αλλά και το περιβάλλον που ζουν. 

Οι ICE_EYES, είναι αναμφίβολα ένα ντουέτο που εξελίσσει τον ήχο του κάθε δευτερόλεπτο δραστηριότητας και πιθανόν να έχουν ήδη ξεπεράσει αυτό το άλμπουμ και να ετοιμάζονται για κάτι καινούριο.

Το ''Quartz'' όμως είναι άλμπουμ που μένει σαν δίσκος αναφοράς στο χώρο γιατί φέρνει και το μεγαλύτερο ατού για κάποιον ηλεκτρονικό συνθέτη. Το συναίσθημα. Εκτός από την περιέργεια του να πειράξει κανείς κουμπιά και να νοιώσει δέος με τους ελκυστικούς ρυθμούς και ήχους, περιβάλλει με θερμές συχνότητες και μελωδίες την ψυχρή ρυθμολογία.

39. Elaenia – FLOATING POINTS 

(Pluto)

Περισσότερες τζαζ επιρροές στην ηλεκτρονική μουσική της δεκαετίας που διανύουμε υπάρχουν και ο Flying Lotus είναι ο μεγάλος Μάστορας. Το άλμπουμ ''Elaenia'' έχει τζαζ επιρροές,αλλά ο δημιουργός του, FLOATING POINTS, δεν απορροφάται από τη δίνη των αυτοσχεδιασμών και της αφαιρετικότητας. Η μουσική του ''Eleania'' κινείται σε καθορισμένες ρυθμικές τροχιές, άσχετα από τις πρώτες εντυπώσεις που νομίζει κανείς ότι κινείται με το ένστικτο, ελεύθερα και τονίζει τη στιγμή.

Ο λόγος που κάνει τη μουσική του άλμπουμ τόσο ελκυστική είναι ότι υπάρχει, όπως και στο άλμπουμ των RIVAL CONSOLES, μια εξανθρωπισμένη σχεδόν, ακουστική αίσθηση, μια διάθεση για ηρεμία και στοχασμό αλλά και διάθεση για ταξίδι μέσα στις ονειρικές νότες του άλμπουμ. Όλοι οι ρυθμοί είναι παιγμένοι κανονικά και όχι από σαμπλ ή λουπαρισμένοι, υπάρχουν ακουστικά όργανα που συνδυάζονται με τα ηλεκτρονικά, υπάρχει διάθεση για κάτι πιο εσωτερικό από το να θυσιαστούν οι συνθέσεις στους βωμούς των bpm. 

Μελωδίες που αιωρούνται σαν ασημόσκονη, ελεγχόμενες εντάσεις που σκάνε όμορφα και μελωδικά εκτός από την έξαρση του τελευταίου κομματιού, του ραδιοφωνικά φιλικού ''Peroration Six''

Κοντά στη Γερμανική ηλεκτρονική σχολή των 70'ς σε μερικές συνθέσεις, στα όρια του μελωδικού ποστ ροκ σε άλλες, ακόμα και κοντά στην αντίληψη του Flying Lotus αλλά όχι και τόσο ξεδιάντροπα κολλημένη με όλες αυτές, η μουσική του ''Eleania'' δίνει ένα άλλο τόνο στην ηλεκτρονική που έχουμε συνηθίσει τελευταία.

40. B'lieve I'm Goin' (Deep) Down – KURT VILE 

(Matador)

Ο Κurt Vile είναι ένας τίμιος τραγουδοποιός πάνω απ' όλα και αφοσιώνεται στα τραγούδια του. Δείχνει, έτσι, ότι πέρα και πάνω απ' όλα εκεί βρίσκει καταφύγιο.

Έχει ένα ιδιαίτερο δικό του ήχο και τα τραγούδια του είναι πάντα βραδυφλεγή.

Στο ''B'lieve I'm Goin' Down'', ο ακροατής που υπερφορτώνει τα αυτιά του με ρυθμούς και ηλεκτρονικά ή υψηλών εντάσεων ροκ εν ρολ, ίσως αδιαφορήσει στην αρχή για την «ηρεμία» του άλμπουμ. 

Όμως δεν θα έρθει καιρός που θα κάτσει αναπαυτικά και θα ανακαλύψει κατά την ακρόαση ότι πέρα από την φανταστική του βόλτα στους Αμερικάνικους αυτοκινητόδρομους καθώς πέφτει ο ήλιος ή ακόμα καλύτερα με την πρωινή δροσιά, θα καταλήξει να ακούει τα τραγούδια βράδυ όταν όλοι οι γύρω μας έχουν αποτραβηχτεί ή κοιμούνται.

Είναι απλά τραγούδια αλλά και τα πιο όμορφα που έχει γράψει ποτέ, με αγνά συναισθήματα φτιαγμένα με ειλικρίνεια και γι' αυτό το συναίσθημα που βγαίνει είναι ισχυρό και αρκετά ευεργετικό.

Μετά το ''Childish Prodigy'' είναι το μόνο άλμπουμ του Kurt Vile που αναζητώ περισσότερο. Από την αρχή ήξερα πόσο ουσιαστικό ροκ παίζει, πόσο ταλέντο για να δημιουργεί απλά και όμορφα τραγούδια και να εννοεί κάθε δευτερόλεπτο από αυτά και τώρα στο ''B'lieve I'm Goin'

Down'' μας προσφέρει απλόχερα τίμια τραγούδια όταν υπάρχουν σφιχτοχέρηδες στην αγορά...