Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Everywhere At The End Of Time...



«Ο  The Caretaker πάσχει από Άνοια. Ξεκίνησε από το 1999, όταν ξέχασε για πρώτη φορά να πάει σε κοκτέηλ με τους φίλους του. Από τότε ζει και ξαναζεί, στο κεφάλι του, αγνοώντας την πραγματικότητα, τις μέρες που ήταν νέος και κορτάριζε νεαρές Αγγλίδες αριστοκράτισσες στα ballroom πάρτι της Βρετανικής αριστοκρατίας τη δεκαετία του '20. Ακούει τις μουσικές στο κεφάλι του περασμένες μέσα από την ηχώ της ολοένα φθίνουσας μνήμης του, με τα scratch από τους δίσκους στο γραμμόφωνο να ακούγονται σαν φωτιά από ξύλα στο τζάκι. Χαμογελάει.. Η ευφορία κατακλύζει την ψυχή του και κάπου ένα δάκρυ κυλά ενθυμούμενος θολά ένα άλλο χαμόγελο..
 Ο Leyland Kirby, ο νεότερος εγγονός του, ηχοερευνητής και πότης, αποφάσισε να τον βοηθήσει. Με σεβασμό και ακολουθώντας τις αντοχές του παππού The Caretaker, τον μετέφερε στο στούντιο του και κάθε μέρα «κατέβαζε» από το μυαλό του παππού ότι κυματομορφή έμοιαζε με ήχο.
Παράλληλα έπρεπε να τα ηχογραφεί για να τα ακούει καλύτερα ο παππούς. Ύστερα από πολλούς δίσκους μεταξύ 199-2012, ο παππούς άρχισε να βυθίζεται πάρα πολύ και να μην έχει επαφή παρά μόνο με εκείνη την όμορφη εποχή. Για τέσσερα χρόνια ο Leyland προσπαθούσε να του αποσπάσει κυματομορφές αλλά μάταια. Ώσπου μια μέρα σε μια μικρή ανάπαυλα, ο παππούς έγινε πιο χαρούμενος και ο Leyland ξεκίνησε δουλειά...
Πλέον ο παππούς εξασφάλισε άλλα τρία χρόνια μουσικής για να ακούει..
Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του και ο παππούς The Caretaker πρέπει να χαμογελά μέχρι να γίνει αιθέρας ή να τον ανακαλύψουμε σε μια παλιά φωτο του 1920 ξαφνικά.» [απόσπασμα από το ημερολόγιο του ''Ηχητικού Ντετέκτιβ'']



Τέσσερα χρόνια μετά λοιπόν. O Leyland Kirby επιστρέφει με έξι άλμπουμ παρουσιάζοντας και πάλι μουσικές από έναν ευτυχισμένο αντίκοσμο. Έξι άλμπουμ που θα καλύψουν τρία χρόνια μέχρι το 2019, όπου τότε το project θα λάβει τέλος για πάντα.
Χωρίς τη συγκινησιακή φόρτιση των προηγούμενων η σειρά ''Everywhere At The End Of Time'' ξεκίνησε με το πρώτο μέρος ( και το ανάλογο και υπέροχο βίντεο) και αν σας κάνει να νοιώθετε όμορφα αυτό το νοσταλγικό συνοθύλλευμα παλιάς μουσικής με αντηχήσεις, φαντάσματα και θόρυβο τότε το πεντόλιρο που θα δώσετε για να αποκτήσετε και τα έξι μέρη, ξεκινώντας από το πρώτο μέρος και σταδιακά τα υπόλοιπα, δεν θα πάει χαμένο. 

 ''Everywhere at the end of time' is a new and finite
series exploring dementia, its advance and its totality.

Featuring the sounds from the journey The Caretaker
will make after being diagnosed as having early
onset dementia.

Each stage will reveal new points of progression,
loss and disintegration. Progressively falling further
and further towards the abyss of complete memory
loss and nothingness.

Viewing dementia as a series of stages can be
a useful way to understand the illness, but it is
important to realise that this only provides a rough
guide to the progress of the condition.

Drawing on a recorded history of 20 years of
recollected memories this is one final journey
and study into recreating the progression of
dementia through sound.'' 


http://thequietus.com/articles/20970-leyland-james-kirby-interview-the-caretaker


 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΙΚΟΝΑ - PARADOX OBSCUR

  Για την προϊστορία, θα σας προτρέψω να ανατρέξετε σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, ωστόσο με το ‘’Ikona’’ που έρχεται μετά το θριαμβευτικό ‘’Morphogenesis’’ νοιώθω ότι μου συστήνονται ξανά. Η αίσθηση του να ακούω καινούριο άλμπουμ αγαπημένου μου σχήματος σαν να ήταν το ντεμπούτο του είναι δείγμα ότι ο δίσκος είναι κάτι πολύ σημαντικό. Όταν η αίσθηση αυτή διαρκεί για πολλές ακροάσεις τότε είναι δείγμα ότι πρόκειται για το καλύτερο άλμπουμ που ηχογράφησαν έως σήμερα και ένα διαμάντι στο στέμμα της Metropolis records. Όταν επίσης με παρασύρει από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία με τα τραγούδια να ρέουν αβίαστα και ανεμπόδιστα από οποιαδήποτε ηχητική αμηχανία, μισοτελειωμένες ιδέες ή πολλές ιδέες μαζί, να είναι εύληπτα αλλά και ολοκληρωμένα τότε θέτει υποψηφιότητα για ένα από τα είκοσι σημαντικότερα άλμπουμ του 2025 και δεν το γράφω αυτό κατόπιν ώριμης σκέψης αλλά σαν κάτι που μου ήρθε σαν φυσική αντίδραση μόλις τελείωσε και το Rodeo, το δεύτερο τραγούδι του δίσκου.  Το ''Ikona...

RELOAD 14.2_MEMORY FOAM_SEPTEMBERS 1995-2020

Η εκπομπή μπαίνει στον δέκατο τέταρτο κύκλο της από τις 12.10.2025 και δεν έχει αλλάξει ούτε όνομα ούτε κατευθύνσεις. Για άλλη μια χρονιά θα μοιραστεί μαζί σας  νέα μουσική που «μετράει» και θα έχει ενεργοποιημένη την «Λεωφόρο Των Αναμνήσεων» για βόλτες σε ηχογραφήσεις που δεν ξεχνιούνται εύκολα. Με βήμα 5 χρόνια τη φορά, θα φτάνουμε μέχρι και 50 ή 60  χρόνια πίσω με δίσκους ανεξάρτητα της εποχής του . Ενδιάμεσα όλη η επικαιρότητα που αντέχουμε να ακολουθούμε. Τα φετινά Reload θα είναι στα βήματα αυτής της «τακτικής».  Δύο mixtape που θυμούνται και ένα ή δύο που θα επικεντρώνεται στο τώρα και θα βάζει στοιχήματα με το μέλλον.  Σήμερα παρουσιάζουμε το δεύτερο και μεγαλύτερο σε διάρκεια μέρος αυτού του ταξιδιού που επικεντρώνεται σε δίσκους που κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1995,2000, 2005,2010, 2015, 2020. Είναι κυκλοφορίες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μουσική διαμόρφωση και νοοτροπία της εκπομπής είτε τη χρονιά που κυκλοφόρησαν είτε πολύ αργότερα. Αρκετά από αυτά...

Highway To HEAVENLY! + Vaxtones, Live at Temple 28.2.2026

  Μία βραδιά που θα μπορούσε να ήταν μία σεάνς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά ευτυχώς ήταν μία ιδιαίτερη γιορτή, που έφερε ένα πολυαγαπημένο 90'ς σχήμα κοντά στους Έλληνες φίλους του. Ακροατές που πέρασαν 35 χρόνια με τη μουσική τους να τους συνοδεύει ή να αναμοχλεύει τις μνήμες τους, ακροατές που είτε επέκτειναν τις κάποτε φανατικά indie προτιμήσεις τους, είτε τις αναβίωσαν για χάρη της περασμένης νεότητας τους. Το σίγουρο ήταν πάντως ότι οι κύριοι υπεύθυνοι ως HEAVENLY, έδειξαν ότι όσα μουσικά σχήματα και να κάνουν, η μαγική συνταγή της απλότητας/ειλικρίνειας/φόρτισης/καλοσύνης στη μουσική τους λειτουργεί μόνο με αυτό τον κωδικό ονομασίας.  Έχουν ένα νέο άλμπουμ (Highway To Heavenly) που είχε κυκλοφορήσει μία μέρα πριν την Αθηναϊκή τους εμφάνιση και ήδη, όχι μόνο ξεχωρίζει για την παραπάνω «συνταγή» αλλά και για τις όμορφες συνθέσεις του, οι οποίες, δεν ανακαλύπτουν νέα γη αλλά δείχνουν το δρόμο προς ένα μουσικό resort πλασμένο από γλυκά ακόρντα και μελωδίες, φωνές που χαμ...