Music treatment 2016: The albums_Vol.5_45-41

Διακρινόμαστε για την ποικιλία των επιλογών μας εδώ στο Σπίτι. Μόνο που δεν το κάνουμε από ιογενή εκλεκτισμό αλλά από αληθινό ενδιαφέρον για το πως εκφράζονται οι καλλιτέχνες μέσω της μουσικής σήμερα....

41. Everywhere At The The End Of Time – THE CARETAKER 

            (History Always Favors The Winners)  

''Τέσσερα χρόνια μετά λοιπόν. O Leyland Kirby επιστρέφει με πλάνο για έξι άλμπουμ παρουσιάζοντας και πάλι μουσικές από έναν ευτυχισμένο αντίκοσμο. Έξι άλμπουμ που θα καλύψουν τρία χρόνια μέχρι το 2019, όπου τότε το project θα λάβει τέλος για πάντα.
Χωρίς τη συγκινησιακή φόρτιση των προηγούμενων η σειρά ''Everywhere At The End Of Time'' ξεκίνησε με το πρώτο μέρος ( και το ανάλογο και υπέροχο βίντεο) και αν σας κάνει να νοιώθετε όμορφα αυτό το νοσταλγικό αμάγαλμα παλιάς μουσικής με αντηχήσεις, φαντάσματα και θόρυβο τότε το πεντόλιρο που θα δώσετε για να αποκτήσετε και τα έξι μέρη, ξεκινώντας από το πρώτο μέρος και σταδιακά τα υπόλοιπα, δεν θα πάει χαμένο''.

Πρόκειται βέβαια για ένα άλμπουμ που μας πηγαίνει σε ένα τόπο όπου τα φαντάσματα είναι απλά προβολές νοσταλγίας από παλιά κινηματογραφική μηχανή του μυαλού. Ένας τόπος που πολλά χρόνια τώρα αποδεικνύεται παραδοσιακός σταθμός προορισμού και γι' αυτό βρίσκεται στη σφαίρα του κλασσικού αλλά και του πάντα προσοδοφόρου ψυχικά. Και γι' αυτό χωρίς μεγάλη προσπάθεια βρίσκεται στην λίστα μας και φέτος.

42. Light Falls – WREKMEISTER HARMONIES 
            (Thrill Jockey)

Η πολυμελής μπάντα του J.R. Robinson δεν έχει σταθερά μέλη και σε κάθε άλμπουμ τον συνοδεύουν μουσικοί που γράφουν ή έχουν γράψει τη δικιά τους μικρή ιστορία στην alternative σκηνή.

Και το ''Light Falls'' ακολουθεί τον κανόνα, μόνο που τα μέλη είναι λιγότερα, οι συνθέσεις περισσότερες με μέσο όρο διάρκειας έξι λεπτά.

 Από τη στιγμή που ξεκινά, μέχρι να τελειώσει, οι κιθάρες μαζί με το πύρινο βιολί μπορούν να λιώσουν και τα πιο βαριά μέταλλα, σε νοσταλγικές θερμοκρασίες βρασμού. Αυτό που ξεχύνεται από τα ηχεία είναι μουσική σε υψηλά επίπεδα συναισθηματικής φόρτισης, καθ' όλη τη διάρκεια. Από τους δίσκους που θέλω να χάνομαι στον μελωδικό και φλεγόμενο πυρήνα τους.  

43. IV – BLACK MOUNTAIN

           (Jagjaguwar)

Είχαν να κυκλοφορήσουν κάτι, πάνω από 4 χρόνια. Το τρίτο επίσημο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε πριν από έξι χρόνια και η φετινή επιστροφή τους ήταν ένα σημαντικό γεγονός, σε κάποιο ροκ σύμπαν που γνωρίζω.

 Για άλλη μια φορά οι hard rock και ψυχεδελικές επιρροές τους τους εμπνέουν για μερικά ακόμα επικά ροκ κομμάτια παλιομοδίτικα αλλά δυναμικά και μελωδικά που τονώνουν καρδιά, μυαλό και σώμα και διέπονται από καλό γούστο, πνευματικότητα και προσήλωση στο ροκ όπως λειτουργούσε παλιά. Οι σκληροί ψυχεδελικοί δεσμοί με το σύμπαν των HAWKWIND είναι εμφανείς και το αποτέλεσμα είναι εκστατικό και με συνεχείς ακροάσεις εθιστικό.

44. Blood Bitch – JENNY HVAL

           (Sacred bones)

Η Αυστριακή καλλιτέχνιδα, σε αυτό το άλμπουμ, καταπιάνεται με γυναικεία θέματα δίνοντας τους μια επική διάσταση και ανάμεσα φαίνεται να περνά συμβολισμούς για το Δυτικό Καπιταλισμό. 

 Ηχητικά είναι ένα περίεργο, σκοτεινό και πολύ μελαγχολικό ηλεκτρονικό υβρίδιο που κρύβει έντονα συναισθήματα. Άβολη η ακρόαση αλλά με τέτοια άλμπουμ η πρόκληση είναι να ξεπεράσει κανείς αυτό το στάδιο και να επικοινωνήσει σε βάθος. Η Jenny Hval, ως γνωστό, δεν είναι η χαριτωμένη, σκοτεινή νεράιδα που έχει μελωδική φωνή με εύληπτα beat κλπ. Και δεν σκοπεύει να κάνει υποχωρήσεις ενώ μπορεί.

Το ''Blood Bitch'' είναι τρυφερό κατά βάθος άλμπουμ αλλά για να φτάσει κανείς εκεί περνά μέσα από σαρκασμό, σκληρές διαπιστώσεις, ενοχλητικά φωνητικά. Ηλεκτρονική ποπ που ακούγεται διεστραμμένη στα λάθος αυτιά. Στα δικά μας ακούγεται σαν ένα ενοχλητικά τρυφερό νανούρισμα.

45. Topiary – XENO & OAKLANDER

            ( Ghostly International )

Συχνά φιλοξενούνται στις λίστες μας τα τελευταία χρόνια και το αξίζουν γιατί ήταν από τους πρώτους που μας γνώρισαν μια άλλη μουσική Αμερική. 

Μακριά από το φως αλλά και από οτιδήποτε προφανές και λαοπρόβλητο, τραγουδούν για το ημίφως, κρυφά συναισθήματα και άβολες καταστάσεις. Συνάμα ακούγονται ονειρικοί και νοσταλγικοί. 

Στο ''Topiary'', τα τραγούδια είναι προσανατολισμένα στην αιθέρια χροιά της Liz Wendelbo, καθώς είναι η μόνη που τραγουδά, και πλαισιώνονται από τα αναλογικά ηλεκτρονικά του Sean McBride ο οποίος μεγαλουργεί για άλλη μια φορά. 

Αυτός ο καταμερισμός ρόλων είναι πλέον διακριτός και έχει ως αποτέλεσμα το άλμπουμ να ακούγεται περισσότερο πειθαρχημένο, συγκεκριμένο, ωριμότερο και η παραγωγή είναι άψογη και η πιο γεμάτη από κάθε άλλη ηχογράφηση τους. Διακρίνεται μια περισσότερο γοτθίζουσα ατμόσφαιρα, που συνδυάζεται με Stereolab/Broadcast-αναλαμπές και άρα διαχέεται πλέον περισσότερο φως. 

Τα τραγούδια που υπηρετούν το κλασσικό τους στυλ έχουν την αυτοπεποίθηση και την εμπειρία και αντέχουν σε οποιοδήποτε σκοτεινό πάτωμα.