The Star treatment.. Emma Ruth Rundle + Wovenhand, Live @ Fuzz club, 13.05.2017

 Η σχέση των WOVENHAND με την Ελλάδα παραμένει πάντα σταθερή και αγαπημένη. Όμως αυτή τη φορά είχαν μαζί τους και μια από τις αγαπημένες τραγουδίστριες του Σπιτιού να ανοίγει γι' αυτούς. 

 

Μετά την Chelsea Wolfe και με διαφορά δύο εβδομάδων η δεύτερη μεγάλη τραγουδίστρια/συνθέτης/κιθαρίστρια της Sargent House records Emma Ruth Rundle ήλθε στην Ελλάδα για μια εμφάνιση, πραγματοποιώντας άλλη μια επιθυμία του αγαπητού σας blogger.

Άνοιξε για τους WOVENHAND παίζοντας τραγούδια από τα δύο πρόσφατα προσωπικά της άλμπουμ ( Some Heavy Ocean, Marked For Death)με συνοδεία κιθάρας και μόνο.

Το set της Emma Ruth Rundle ήταν πολύ μικρό, αλλά τα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν χαρακτηριστικά της αισθητικής της. Με τη συνοδεία ακουστικής ή ηλεκτρικής κιθάρας χωρίς παραμορφώσεις ή πολλά εφέ, ακούστηκαν πρωτόγονα, αλλά δυναμικά, παθιασμένα και τρικυμιώδη συναισθηματικά. Ακόμα και χωρίς να είναι σε καλή μέρα ( ήταν σε πολύ κακή φυσική κατάσταση λόγω καταγμάτων) έβγαλε όσο καλύτερα μπορούσε τα καλύτερα της στοιχεία. Αποχώρησε από τη σκηνή, σε λιγότερο χρόνο από ότι προβλεπόταν υποβασταζόμενη (το διάστρεμμα προφανώς την εμπόδιζε για περισσότερα). Φυσικά θα θέλαμε περισσότερα και ελπίζουμε τώρα σε μια μελλοντική εμφάνιση με πλήρες σχήμα στα μέρη μας. 
 

Οι WOVENHAND μας είχαν λείψει. Πέρασαν δυόμιση χρόνια από την προηγούμενη τους εμφάνιση στην Αθήνα και εκείνο το αξέχαστο, έντονο και τελετουργικό ηλεκτρικό τους σετ που μας εισήγαγε σε μια νέα φάση για τον ζωντανό ήχο του σχήματος.

Η στροφή προς το ηλεκτρικότερο με το ''Refractory Obdurate'' τότε αλλά και η συνέχεια, με το ''Star Treatment'', έδωσε νέα πνοή στο θρησκευτικών προεκτάσεων ροκ του σχήματος. Όλο το σετ στηρίχθηκε σε τραγούδια αυτών των δύο άλμπουμ ( με δύο εξαιρέσεις) και μάλιστα αυτή τη φορά ο ηλεκτρισμός τους ήταν πλήρως ενσωματωμένος και λειτουργικότερος με αποτέλεσμα ένα πυκνό και συναρπαστικό σετ, άσχετα αν παλιότεροι οπαδοί τους ενδεχομένως να διαφωνούν.

Έτσι για άλλη μια φορά μας πήραν μαζί τους, μυρίσαμε Ινδιάνικη φωτιά, ακούσαμε αρχέγονες δονήσεις, ενωθήκαμε υπό τους ήχους τους και θαυμάσαμε για άλλη μια φορά το αγέρωχο αλλά πυρωμένο από την εσωτερική ένταση παρουσιαστικό του ιδιαίτερου ροκ Σαμάνου (προβιβάστηκε από Ιεροκήρυκας πλέον)  David Eugene Edwards.  

Περισσότερο όμως από οποιαδήποτε φορά εμφανίστηκαν δυνατότεροι και περισσότερο κοντά σε αυτό που πρεσβεύουν. Πλέον η φωτιά στις συναυλίες τους όπως εκφράζεται με τον περισσότερο εξ ηλεκτρισμένο ύφος τους, συνδυάζεται περισσότερο με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που
κουβαλούσαν ανέκαθεν (νερό, αέρας,γη μελωδίες/ενορχηστρώσεις/ρυθμοί).

Ήταν σαν μια συμφωνία της Φύσης η ηχητική παλέτα των WOVENHAND, αυτή τη φορά. Και στο κέντρο ο David Eugene Edwards σε μόνιμη σύνδεση με το Αρχέγονο Πνεύμα των καταβολών του(;), με την διάθεση του κοινού (;), με κάτι περισσότερο ομαδικό και αθροιστικό(;). Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Αλλά στο τέλος με την ίδια όμορφη αίσθηση της ελευθερίας από κάθε τι αρνητικό.
Οι μεγαλοπρεπείς εκτελέσεις των '' The Refractory'', ''Obdurate Obscura'', ''Swaying Reed '', '' Corsicana Clip'', ''Hiss'', ''King O Kings'', ''Crystal Palace'', ''Crook And Flail'' ήταν και αυτές που καθόρισαν πλήρως το εύρος της ανάμνησης και της δύναμης του φετινού live του σχήματος.
 

Η εμπειρία μιας συναυλίας των WOVENHAND, ξεπερνάει κατά πολύ τους δίσκους τους και δίνει το κάτι παραπάνω, για να το πούμε λαϊκά, σε ένα κοινό που χρόνο με το χρόνο αλλάζει νοοτροπία απέναντι στη μουσική και ακολουθεί πλέον τη σιχαμένη corporate λογική του πληρώνω/ροκάρω/γουστάρω/τελειώνω.

Οι οπαδοί του σχήματος όμως πάντα έρχονται σε επαφή με κάτι παραπάνω από ένα απλό ροκ σχήμα και ευτυχώς εδώ στην Ελλάδα, φαίνεται ότι το κατανοούν και γι' αυτό πάντα θα υποδέχονται το σχήμα με περισσότερη θέρμη, όπως σε αυτή την εμφάνιση..