MOLLY NILSSON_MARVA VON THEO live @ Death Disco club [30.9.2017]

Ήμουν από τους λίγους, όπως αποδείχθηκε, που η πρώτη εμφάνιση της Molly Nilsson στην Ελλάδα με άφησε απλά αδιάφορο και κρύο. Ήταν η μέρα; Η διάθεσή μου; Η απόμακρη, παγωμένη μορφή της που απλά πατούσε ένα κουμπί για να ξεκινήσει το προ ηχογραφημένο και τραγούδαγε; Καραόκε με τα δικά της τραγούδια; Με χάλασε πάντως.

Ήταν 15/11/2013 και οι συναυλίες εκείνη την περίοδο έπεφταν βροχή στο death disco. Οπότε δε μου στοίχισε και ιδιαίτερα.

Ο καιρός πέρασε, η Molly Nilsson κυκλοφόρησε άλλα δύο άλμπουμ, ήλθε άλλες 2 φορές  και 4 χρόνια μετά, εμφανίστηκε για τέταρτη φορά στο death disco κάνοντας μάλιστα το τρίτο της sold out.

Όμως άλλαξαν πολλά και στη σχέση μου μαζί της. Τα ''Zenith'' και ''Imaginations'' μου αρέσουν περισσότερο, χαίρομαι να παίζω κάποια τραγούδια της στις εκπομπές μου και τη βρίσκω περισσότερο φωτεινή και λιγότερο απόμακρη (αν και οι φίλοι της δεν το νομίζουν).

Εμφανίστηκε στη σκηνή με νέο look. Κίτρινο βαμμένο καρέ, μίνι φόρεμα και με χαμογελαστή διάθεση, κάτι που ενίσχυσε την άποψη μου περί θερμότερης αλλαγής. Ξεκίνησε με το ''Lonely Planet'' και σε κάθε τραγούδι μιλούσε για το επόμενο. Κάτι που δεν θυμάμαι να το έκανε την προηγούμενη φορά. Έτσι για το ''Memory Foam'' μας είπε ότι είναι τραγούδι για στρώματα, στο ''Mona-Lisa's Smile ότι ήταν για την επίσκεψη που είχε κάνει μια φορά με τον πατέρα της σε ένα μουσείο στην Αυστρία, με πίνακες ζωγραφισμένων από άντρες, μας είπε για κάτι περί τέλους πατριαρχίας, ότι το χρήμα ποτέ δεν ονειρεύεται ( Money Never Dreams) και ότι ήταν ευτυχισμένη που μπορεί να επισκέπτεται χώρες και να μοιράζεται με το κοινό αυτά που θέλει να πει μέσω των τραγουδιών της (Happyness).

Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι ήμουν λίγο άδικος μαζί της μιλώντας περί καραόκε. 

Στην ουσία, η Molly Nilsson κάνει ένα είδος ζωντανού podcasting. Γράφει μελωδίες, στίχους και τους επικοινωνεί με το κοινό με πολύ απλό τρόπο. Δε χρειάζεται μπάντα από τη στιγμή που τα πάντα είναι φτιαγμένα στο κομπιούτερ. Δεν είναι τραγουδίστρια με την καθολική έννοια του όρου. Τα τραγούδια της βασίζονται σε στοιχειώδεις ρυθμούς, μελωδίες και αρμονίες από επιλογή και επίγνωση των δυνατοτήτων της σαν συνθέτρια. Αυτό που κάνει την καλλιτέχνιδα ξεχωριστή είναι η επικοινωνιακή δύναμη των τραγουδιών της και η ικανότητα της να γράφει στίχους που ξεχωρίζουν για το χιούμορ τους, την τρυφερή κυνικότητα τους και για την ειλικρίνεια τους. Ουσιαστικά η μουσική ίσως να μην έχει σημασία μπροστά στην επικοινωνιακή ανάγκη της να μιλά για αυτά που την απασχολούν από τον έρωτα μέχρι την πολιτική και την κοινωνία.

Λίγο πριν το ''Mountain Time'' μας είπε ότι της αρέσει η Cindy Lauper αρκετά ώστε να δικαιολογήσει το χρώμα των μαλλιών της σαν φόρο τιμής σε αυτήν και με αφορμή το ''Girls Just Want To Have Fun'' έκανε ένα πολύ ενδιαφέρον σχόλιο σχετικά με τη διασκέδαση και το δικαίωμα σε αυτήν.

Τελείωσε το σετ με ένα από τα πιό όμορφα τραγούδια της το 1995, αλλά επανήλθε για encore με μια πολύ όμορφη εκτέλεση του ''I Hope You Die'' ένα από τα καλύτερα τραγούδια της που μιλά για βαθιές, ουσιαστικές ερωτικές σχέσεις που κρατάνε και σβήνουν παρέα.

Αυτό που αποκόμισα στο τέλος είναι ότι η Molly Nilsson είναι μιά συμπαθέστατη κοπέλα που ξέρει να κάνει μία άδεια σκηνή να εκπέμπει ζεστασιά και να δημιουργεί όμορφες διαθέσεις στο ακροατήριο. Είναι μια ποπ καλλιτέχνιδα που κάνει όσο απλούστερα γίνεται και χωρίς φανφάρα αυτό που η μεγαλομανία και η στείρα τελειομανία της ποπ έχει απωλέσει. Μία τίμια και ουσιαστική επικοινωνία κοινού με καλλιτέχνη. 

Δεν είναι πια αυτό το απόμακρο, ίσως και ντροπαλό αλλά άκομψο κορίτσι που είδα 4 χρόνια πριν. Φυσικά δε λέω κάτι καινούριο. Στην πραγματικότητα από μαρτυρίες, το 2015 ήταν ακόμα καλύτερη και περισσότερο κεφάτη. Μου αρκούσε αυτό που είδα όμως. Έκανε το Σαββατόβραδο καλύτερο απ' ότι περίμενα.

Οι MARVA VON THEO που ξεκίνησαν τη βραδιά, είναι ένα νέο ντουέτο με σκοτεινή συνθποπ αισθητική φιλτραρισμένη με αρκετά downtempo στοιχεία. Μας παρουσίασαν ένα σύντομο σετ με τραγούδια από το πρώτο τους άλμπουμ ''A Dream Within A Dream" που θα κυκλοφορήσει σύντομα και άφησαν γενικά καλές εντυπώσεις. Η φωνή της Μάρβα Βούλγαρη είναι αρκετά καλή για το είδος ενώ ο Theo Foinidis ελέγχει πλήρως τα συνθ. Για καινούριο σχήμα ακούγεται αρκετά ενδιαφέρον μόνο και μόνο γιατί ξεφεύγουν από τα τυπικά της εγχώριας παραγωγής και παρουσιάζουν κάτι διαφορετικό και πάλι σε σκοτεινούς τόνους. Η διασκευή στο ''I'm Deranged'' του David Bowie ήταν ατυχής αλλά η δοκιμασία ορίων στα πρώτα βήματα είναι θεμιτή. Δεν τους βγήκε με τον Bowie αλλά πέτυχαν με τη διασκευή στο ''Shake The Disease'' των DEPECHE MODE, που δεν την ακούσαμε σε αυτή την εμφάνιση αλλά είναι προσβάσιμη στο soundcloud τους. 

 

Molly Nilsson 30.9.2017 setlist:

1. The Only Planet
2. Memory Foam
3. Mona-Lisa's Smile
4. Money Never Dreams
5. Not Today Satan
6. Think Pink
7. Lovers Are Losers
8. Inner Cities
9. Happyness
10. Ten New Lives
11. Dear Life
12. Mountain Time
13. 1995

Encore :

14. I Hope You Die