Planet Classics 2017: The Albums_26-30

Θα αφήσουμε πιο πολύ να μιλήσουν τα player. Για να ακούσετε αν στα δικά σας αυτιά αντέχουν και γίνονται καλύτερα σε κάθε άκουσμα, όπως στα δικά μου...
 
26.The Centre Cannot Hold -BEN FROST 

              (Mute)

«Άτσαλοι θόρυβοι που ακούγονται σαν βαρομετρικό χαμηλό στον Κρόνο (λέμε τώρα) που επανασχηματίζονται σε όξινη θάλασσα από τραυματικές εμπειρίες, απώλεια και Σκότος.» «Ρυθμοί στα όρια δυσκινησίας, υποβλητικά γρατσουνίσματα και βαγκνερικά ύψη.»

Αν αφήσω ακόμα τη φαντασία να καλπάζει θα βγάλω πολλά περισσσότερα για να περιγράψω το απερίγραπτο ή πολλαπλά ερμηνεύσιμο ηχητικό χάος του ''The Centre Cannot Hold''. 

Η ηλεκτρονική μουσική του Ben Frost, επικαλείται το αρχέγονο, το σκοτάδι πριν τη δημιουργία, την απαρχή του σχηματισμού των πάντων και πορεύεται έτσι μέχρι το τέλος. Με τη συνεργασία του Steve Albini και με επιρροή την ολοένα χειρότερη πλανητική κρίση που ξεκινά από πολιτικές και πληθυσμιακές ανακατατάξεις και τελειώνει σε τρομακτικά φυσικά φαινόμενα, ήταν λίγο δύσκολο να έχουμε ένα νηφάλιο άλμπουμ. Η ακρόαση μπορεί να αποβεί κουραστική αλλά δεν είναι πρόβλημα του δίσκου. Δεν έχει καμμία πρόθεση να παρουσιάσει μουσική για ηρεμία και χαλάρωση. 

Αντίθετα επιχειρεί ένα δύσκολο και σκληρό ταξίδι μέσα από ηχητικές ζώνες ανήσυχες, άβολες και αδιευκρίνιστες. Πρόκειται για δίσκο με μουσική συνείδηση και όραμα....

27.III - MAKTHAVERSKAN 

              (Run For Cover/Luxury)

« Μουσικά ξεχωρίζουν για τις φλεγόμενες μετ' εφηβικές τους συνθέσεις όπου παίζουν με τα συναισθήματα να προκαλούν
ονειρικά post punk ηλεκτροσόκ, ρυθμικά καρδιοχτύπια και μελωδίες από τις οποίες ξεπηδούν κλασικές ιστορίες μετ' εφηβικού άγχους και χαρμολύπης. Μελωδίες που τραγουδιούνται φωναχτά και ορμητικά από την υπέροχη, τσιριχτή φωνή της Maja Milner και δεν βγαίνουν από τις φωνητικές χορδές αλλά από την ψυχή της, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ευθυνόμαστε αν σας προκαλέσει μετ' εφηβικό κλονισμό από το πάθος που εκτοξεύει.»

Αυτά γράφτηκαν πριν ακούσω το άλμπουμ στα μέσα Σεπτέμβρη. Μετά την ακρόαση δεν αλλάζω τίποτα και προσθέτω:
 

« Δε χρειάζεται να είναι κανείς συγκεκριμένων ερωτικών προτιμήσεων για να συλλάβει τη συναισθηματική φόρτιση της φωνής της Maja Milner. Σε αυτό το τρίτο άλμπουμ λυγίζει σίδερα και αναβαθμίζεται σαν μια από τις πιο σπουδαίες μετεφηβικές indie pop φωνές που υπάρχουν εκεί έξω. Επίσης δε χρειάζεται να ακούει κανείς ανεξάρτητη κιθαριστική ποπ για να επηρρεαστεί από την παθιασμένη μουσική υποστήριξη της μπάντας της, που εξαπολύει lo-fi μεταπανκ ηλεκτρισμένα φορτία μουσικής που χρησιμοποιούν λειτουργικά τις ιστορικές μνήμες και μας κάνουν νέους ξανά»

Δεν χρειάζεται να γραφτεί τίποτε άλλο. Τι να γράψω για ένα κομμάτι του εαυτού μου που ανασύρουν οι πιτσιρικάδες από το Γκέτεμποργκ και γιατί..

28.Exile In The Outer Ring - EMA  

           (City Slang)

Η δεσποινίς Erika M. Anderson δεν είναι άγνωστη στο ιστολόγιο. Είναι από τις μεγάλες μορφές του Αμερικάνικου ροκ για αυτή τη δεκαετία. 

Το τρίτο της άλμπουμ περιέχει τη θλίψη και τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας δοσμένη με ειλικρίνη συναισθήματα. Χρησιμοποιεί στοιχεία που ξεκινάνε από φολκ και φτάνουν μέχρι industrial για να φτιάξει το δικό της μουσικό αποτύπωμα που σε αυτό  το άλμπουμ είναι χαρακτηριστικότερο και πιο εύγλωττο. 

Τα τραγούδια ακούγονται σαν να προέρχονται από τον απόπατο των πόλεων και εκφράσουν με ρεαλιστικό τρόπο όλη την ανησυχία και την αγωνία απέναντι στην υποβάθμιση της ψυχής απέναντι στην πραγματικότητα, χωρίς να χρησιμοποιούνται ευχάριστες αρμονίες και με τις μελωδικές γραμμές να συγκρούονται με τα πάμπολα εφέ. 

 Δημιουργούν άβολα συναισθήματα στον ακροατή που έχει συνηθίσει αυτό το είδος της indie rock με μπόλικη κλάψα. Η E.M.A. είναι σκληρή, μελαγχολική και ευάλωτη.

 Ο τίτλος και μόνο μας βάζει στο κλίμα πριν ακούσουμε το άλμπουμ. Εξορισμένη στο εξωτερικό δαχτυλίδι ( του περιβάλλοντος που ζει) δεν έχει τη δυνατότητα για σήματα ελπίδας. Αντίθετα είναι η φωνή που μας υποδεικνύει ότι ζούμε άθλιους καιρούς. Και είναι μια δύσκολη δουλειά για τον καλλιτέχνη αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει για να μένουμε σε κατάσταση επαγρύπνισης. 

Ναι αυτό που εννοώ είναι ότι πλέον η E.M.A. είναι η τραγουδίστρια που εκφράζει τη σκοτεινή πλευρά αυτής της δεκαετίας.

29.Modern Kosmology - JANE WEAVER  

           (Fire)

Η Jane Weaver είναι η πιο οργανωμένη και σωστά προσανατολισμένη στο υβρίδιο «αναλογική ηλεκτρονική κράουτ ποπ με φολκ φωνητικά» αυτής της δεκαετίας και το ''Modern Kosmology'' είναι το καλύτερο της μέχρι τώρα. Προσφέρει μελωδικά μουσικά ταξίδια που ανακυκλώνουν με θαυμαστό τρόπο όλη τη γνώση που αποκτήθηκε από τη δεκαετία του '70, χωρίς διάθεση αποδόμησης ή στείρας αναθεώρησης. Αντίθετα η μελωδική δύναμη της φωνής της με τις ευλογίες της Sandy Denny και των υπόλοιπων μεγάλων φωνών της Βρετανικής φολκ των '70'ς, είναι η κινητήρια, μαγική δύναμη που συγκεντρώνει και προσανατολίζει τον ήχο που πηγάζει πότε από τους μοτορικούς ρυθμούς και συνθ, πότε από τις ψυχεδελικές φολκ ατμόσφαιρες , πότε από τον συνδυασμό αυτών, σε δρόμους προς μια εξωτικότερη μουσική κατεύθυνση, προς την τελειοποίηση του ήχου της σε κοσμικό επίπεδο. Ακόμα είναι στη διαδρομή αλλά αν ποτέ φτάσει θα έχει κερδίσει δεκάδες γοητευμένους ακροατές που απόλαυσαν τη διαδρομή μαζί της. 

Ενδόμυχα ίσως εύχομαι αυτό το ταξίδι να μην τελειώσει ποτέ.

30.Plunge - FEVER RAY 

             (Rabid)

Την προηγούμενη δεκαετία ήταν από τις τραγουδίστριες που χαρακτήρισαν το καλύτερο μουσικό μέρος της. Το πρώτο της άλμπουμ ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές και αυτό χωρίς να λάβουμε υπ' όψη την μεγάλη προσφορά του σχήματος που είχε με τον αδελφό της, τους THE KNIFE. 'Επειτα από οκτώ χρόνια επιστρέφει με το δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ, περισσότερο εξωστρεφή και ζωηρό από το πρώτο της. 

Αν με τους THE KNIFE στο '''Shaking The Habitual'' έφτασε σε όρια που τρόμαζε ακόμα και τους φαν της, στο ''Plunge'' ακούγεται προσιτότερη χωρίς όμως να χάνει τίποτα από το αντισυμβατικό στυλ της και με πρόθεση να εφαρμόσει τους δικούς της όρους στην ποπ αρένα. 

Το καταφέρνει έχοντας και την κριτική αποδοχή με το μέρος της. Δεν ξεφεύγει από το αναγνωρίσιμο ύφος της, η ρυθμική μηχανή που χειρίζεται είναι το μεγάλο της όπλο και η χαρακτηριστική ερμηνεία της δεν ακολουθεί κανόνες καλής ποπ τραγουδίστριας αλλά ακούγεται ατίθαση, ξαναμμένη και ενθουσιώδης για νέες εμπειρίες από το σώμα της μέχρι τον ήχο της και αρκετά αγενής προς την καθιερωμένη έννοια του «ωραίου». 

Αν είναι το άλμπουμ που περίμενα από αυτή; Δεν περίμενα, είναι αλήθεια, αλλά ναι, είναι αντάξιο της φήμης της...