That Lasts Forever..''A Sparkle From The Past'' Release Party Event @ Death Disco [10.11.2017]

Η συλλογή ''A Sparkle From The Past'' είναι από τους δίσκους που μας γυρίζουν πίσω στις αρχές των '90'ς όταν στην Ελλάδα ξεκινούσαν τα πρώτα σχήματα δειλά δειλά να γρατζουνάνε κιθάρες και να ονειρεύονται ασπρόμαυρα, επηρεασμένα από την Βρετανική κιθαριστική ποπ γενιά του 86 και τους άμεσους διαδόχους τους (σχήματα που υπέγραφαν σωρηδόν στην Creation, στη Sarah και σε λιλιπούτειες ανεξάρτητες εταιρείες) μέχρι την επικράτηση και σβήσιμο με το καυτό λάδι της Brit pop, της shoegaze σκηνής.

Σχήματα σαν τους ONE NIGHT SUSAN διασκεύαζαν το ''Isolation'' σαν φτωχοί συγγενείς των JOY DIVISION αλλά σε διάστημα μηνών θα ανακάλυπταν ότι οι TELEVISION PERSONALITIES και οι THE SMITHS ήταν οι πατέρες του ήχου τους μαζί με όλη τη μουσική παραγωγή των παραπάνω μουσικών τάσεων της Βρετανικής μουσικής αλλά και της πείρας τους σαν ακροατές της ψυχεδελικής μουσικής από την Αμερική και της ποπ των THE GO BETWEENS  και των ευρύτερων Αυστραλέζικων σχημάτων.

Ξεκίνησε λοιπόν ένα ρεύμα που από το 1991 μέχρι το 1993 έκανε την underground Αθήνα να χαμογελά με πάρτυ που διοργάνωναν τα έγκυρα φανζίν ''Little Charmer'' και ''In Those Days''. Εκείνο το διάστημα πάσχιζα να παίζω τη μουσική αυτών των σχημάτων από τις ντέμο κασέτες που μου έστελναν και να γράφω με ενθουσιασμό από τη στιγμή που σε ένα πάρτυ άκουσα τους ONE NIGHT SUSAN να διακευάζουν όπως δεν διασκεύασαν ποτέ το ''Picture Of Dorian Grey'' των TELEVISION PERSONALITIES και να μου χαρίζουν μία από τις πιό ευτυχισμένες συναυλιακές στιγμές της ζωής μου.

Οι PILLOW, οι GROOVE MACHINE, οι NEXT TIME PASSIONS και γκρουπάκια εκείνης της εποχής πέρασαν μέσα από τις εκπομπές μου και έδειχναν μια σοβαρή τάση για πολύ μεγαλύτερα πράγματα. Όλοι τους ήταν πολύ ενημερωμένοι για τα τεκταινόμενα στο Βρετανικό και Αμερικάνικο underground της εποχής αλλά κατείχαν και πολλές μουσικές της δεκαετίας των ' 60'ς ( tropicalia, jazz, ψυχεδέλεια) που τους βοηθούσε να γίνονται καλύτεροι και δυνατότεροι.

Φυσικά και δεν έγινε έτσι για αρκετούς λόγους που δεν χρειάζεται να αναλύσουμε εδώ.

Κάποιες ηχογραφήσεις εκείνης της εποχής δεν παρέμειναν σε demo. Μπήκαν σε 2-3 συλλογές που πλέον έχουν μείνει θρυλικές έστω και για λίγους, εξαντλημένες εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

 Όμως αυτές τις μέρες, έρχεται η καινούρια αυτή συλλλογή, με το α λά Sarah records εξώφυλλο, να φέρει στο φως μερικές ακόμα παλιές ηχογραφήσεις, πανέμορφα τραγούδια που, αν δεν ήταν τα ενθουσιώδη παιδιά της make me happy, θα παρέμεναν στα συρτάρια. Επεξεργάστηκαν για να ακούγονται πιο καθαρές από τον «μάγο» του ήχου και πρώην κιθαρίστα των NEXT TIME PASSIONS, Μάκη Πετράτο, και το αποτέλεσμα ακούγεται νοσταλγικό αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Πρόκειται για ένα κειμήλιο με 14 συμμετοχές από ισάριθμα σχήματα που αντικατοπτρίζουν έγκυρα μια ανθούσα και ελπιδοφόρα σκηνή στην Ελλάδα που δεν κατάφερε όμως να έχει και ανάλογη συνέχεια.

Έχει μεγάλη νοσταλγική δύναμη και αυτό αποδείχτηκε από τα event που διοργανώνουν τα παιδιά και κυρίως του, ας το πούμε, πάρτυ αντάμωσης όλης εκείνης της γενιάς την Παρασκευή 10.11.2017 στο Death Disco.

Υπήρχαν απουσίες και ηχηρές μάλιστα. Και ίσως να αφιέρωνα αυτό το κομμάτι σε αυτές.

    Πρωτοακούσαμε τους STARBLIND να παίζουν για πρώτη φορά ζωντανά και με λίγες ώρες εξάσκησης μια εξαιρετική διασκευή στο ''Alice's House'' του Paul Roland, τρία πανέμορφα δικά τους που απλά χρειάζονται λίγο παραπάνω επεξεργασία για να εκπλαγείτε πόσο καλά ακούγονται παρ' όλο τον ρετρό ήχο τους και μια χαλαρή διασκευή στο ''Bizzare Love Triangle'' των NEW ORDER.  

Μέχρι να ανέβουν οι PILLOW επί σκηνής, δεν φανταζόμουνα ότι αυτό που θα άκουγα θα ξεπερνούσε όποια εμφάνιση έκαναν στο παρελθόν. Έπαιξαν με δύναμη, ένταση και θαυμαστό έλεγχο του υλικού τους. Κλασικά τραγούδια για όσους τους παρακολουθούσαν τότε ( For The Love She Couldn't Feel, Rebecca De Ruvo, R'n'R Thing, These Things Never Change κλπ) παιγμένα με τον ''different class'' αέρα ενός έμπειρου και όχι συνοικιακού σχήματος όπως νόμιζαν κάποιοι αλλά όχι εμείς, κάποτε.  

Οι THE JAYWALKERS, εμφανίστηκαν σαν ακουστική μπάντα.   Το σετ τους ήταν συμπαθητικό αλλά τίποτε το ιδιαίτερο για να μας μείνει, εκτός βέβαια του τραγουδιού που ξεσήκωσε το κλαμπ ''You Can't Be Happy All The Time'', από το πρώτο και μοναδικό τους '' Mini Lp'' e.p., όμως μοιραζόμαστε μαζί τους τη συγκίνηση που έχει κάποιος χομπίστας που βλέπει ότι η δουλειά του αντέχει στο χρόνο.

Όσο για ενεργούς και τους μόνους επιζήσαντες από τότε, NEXT TIME PASSION απέδειξαν ότι υπάρχει πάντα πάθος για την επόμενη φορά.

Ακούγοντας τα πλήκτρα του Ηλία, καταλαβαίνω ότι έτσι έπρεπε να ακούγονται τόσα χρόνια. Έκαναν μια από τις καλύτερες εμφανίσεις τους και αν έπαιζαν το ''Fly'' όπως το άκουσα τις 3 προηγούμενες εμφανίσεις που παρακολούθησα θα μιλάγαμε για το καλύτερο λάιβ της παράδοξης καριέρας τους. Όπως είπε και ο Βασίλης που αποδείχτηκε για άλλη μια φορά η ψύχη του πάρτυ, τα περισσότερα τραγούδια που θα έπαιζαν ήταν παλιότερα όμως οι εκτελέσεις ήταν πολύ καλύτερες από το παρελθόν, με περισσότερη ενέργεια και δύναμη. Το ''She'' μας έκανε να χορέψουμε, το ''Sunday Sore'' να νοιώσουμε όπως παλιά, η διασκευή στο κομμάτι των UPBEAT, '' Look At You'', απλά εξαιρετική και φινάλε μία δυναμική διασκευή του ''Start'' των JAM. Γενικά ήταν μια εμφάνιση που μας εκανε όλους παραπάνω από χαρούμενους. 

 

Όπως και οι PILLOW, έπιασαν το «ταβάνι» ζωντανής απόδοσης που έπρεπε να έχουν χρόνια πριν με αυτές τις μισάωρες έστω εμφανίσεις.

Όλα τα συναισθήματα, όλη η η νοσταλγία ήρθε και πάλι με θεαματικά κύματα πίσω σε μένα εκείνη την Παρασκευή. Γιατί μας συνδέουν πάνω από είκοσι χρόνια γνωριμίας, φιλίας και αλληλοεκτίμησης. 

 

Η κοινή αγάπη για τη μουσική, χωρίς επαγγελματικά κίνητρα και η επιμονή μας τόσα χρόνια να τη διατηρούμε ζωντανή. Τούτο το event ήταν μια ισχυρή νοσταλγική μάζωξη αλλά αποδείχτηκε και μια παραγωγική συνάντηση. Στα πηγαδάκια μετά, συζητούσαμε για το μέλλον και το παρόν της μουσικής και πόσο  έχει αλλάξει η ακρόαση της από τους νεότερους ακροατές. Επίσης αντιπαραθέσαμε απόψεις και σχήματα που έπρεπε να ακούσουμε, κάνοντας μια επική κουβέντα που δεν σας κρύβω κάπου μου είχε λείψει.

Δεν θα συνέβαινε όμως τίποτα από αυτά αν δεν υπήρχε η ομάδα των ''make me happy'' που έβαλε χρήμα και κόπο να στηθεί αυτό το πάρτυ. Και που αξίζει να πάρει τα εύσημα για ότι καλό έχει γίνει στην πόλη τα τελευταία χρόνια και να δικαιώνει όλους εμάς που πιάσαμε, αλλοί πολύ άλλοι λίγο, ένα διαφορετικό νόημα τότε.