The Dream Syndicate, Live @ Fuzz club [4.11.2017]

 (Η πρώτη παράγραφος αφορά τους millenials και όχι τη γενιά μου)

Οι THE DREAM SYNDICATE και οι R.E.M. είναι δύο από τα πιο πετυχημένα και τελικά όπως αποδείχθηκε και τα μακροβιότερα σχήματα μιάς γενιάς σχημάτων της δεκαετίας του '80, που άρχισαν να δραστηριοποιούνται, χονδρικά, ύστερα από μια περιπέτεια αυτογνωσίας που ξεκίνησε όταν αγόρασαν το ''THE VELVET UNDERGROUND & Nico'' και ΄τι άλλο είχαν κυκλοφορήσει, μετά από μυθικά comedown σε πάρτυ με μουσική υπόκρουση δίσκων των THE BYRDS και συναφών '60'ς σχημάτων.άρρηκτα συνδεδεμένοι με την πρώτη γενιά ροκ ακροατηρίου στην Ελλάδα των'80'ς, που μεγάλωσε υπό την τότε νέα ροκ κατάσταση.

Οι THE DREAM SYNDICATE από όλα εκείνα τα σχήματα αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των υπόλοιπων εναλλακτικών της πραγματικής δεκαετίας του '80, ήταν εκείνο που άφησε τις πιο ανεξίτηλες μνήμες στους Έλληνες και Ελληνίδες οπαδούς της εναλλακτικής σκηνής όταν έπαιζαν ζωντανά.

Οι τότε λοιπόν νεαροί και νεαρές, μεγάλωσαν, άλλαξαν ζωή και πιθανόν μουσικά γούστα ή παρέμειναν στα παλιά και πλέον δεν τους βλέπεις σε συναυλιακούς χώρους.

Όμως χθες βράδυ κατέκλυσαν το Fuzz για μια ακόμα γιορτή επανασύνδεσης με την εφηβεία τους και την εποχή εκείνη. Το ίδιο είχε γίνει πριν από μερικά χρόνια, το 2013, όταν το σχήμα, ήδη σε επανασύνδεση από το 2012 (ύστερα από 13 χρόνια εκτός) είχε επισκεφτεί το Gagarin για να τιμήσει το ντεμπούτο τους ''The Days Of Wine And Roses''.

Φέτος, οι THE DREAM SYNDICATE έχουν ένα καινούριο άλμπουμ. Το ''How I Did Find Myself Here'' είναι το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ και είναι περισσότερο ένα νέο, εξαιρετικό ροκ άλμπουμ παρά ένα άλμπουμ που γράφει ''Επιβιώσαμε'' στην ετικέτα του. Περιέχει οκτώ τραγούδια που έχουν αξία πέρα από την οικεία φόρμα, σαν καλογραμμένα δείγματα τίμιων προθέσεων και αυθεντικών συναισθημάτων.

Μέσα από τον καινούριο δίσκο ακούγονται ενωμένοι με βαθιές κοινές δημιουργικές ρίζες και εμπειρίες. Ακριβώς αυτή η προϊστορία δίνει μια σπάνια αξία στο άλμπουμ. Έχει δημιουργηθεί από μουσικούς μιάς άλλης εποχής που αγαπάνε αυτό που κάνουν και ξέρουν να το μεταδίδουν.

Πάνω από όλα όμως διακρίνεται άσβεστη, αυτή η εσωτερική φλόγα δημιουργίας που οδηγεί το σχήμα να γράφει και να προωθεί μουσική, βιωματική και αυθεντική.

Ορίστε λοιπόν οι αξιότιμοι κκ. Steve Wynn, Dennis Duck, Mark Walton, Jason Victor και Chris Cacavas μπροστά σε ένα ακροατήριο, που δεν κατέβαινε κάτω από 45 σε μέσο όρο και δεν έχει σταματήσει να τους αγαπά όπως δεν σταματούσε να τους επευφημεί και να τους τιμά πριν ακόμα ξεκινήσουν και πολύ μετά το τέλος του σετ.

Ξεκίνησαν να παίζουν το ''Halloween'' και άμεσα γίναμε μάρτυρες μιας μπάντας που έπαιζε με δύναμη, ζωντάνια και την άνεση του βετεράνου που απλά γιόρταζε μαζί με το κοινό του, το δικό του όνειρο που μπορούσε να αγγίξει ακόμα και τον πιο διστακτικό ακροατή.

Ο ήχος ήταν ξεκάθαρος. Όχι απλά καθαρός αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Κάθε νότα που έβγαινε από την μπάντα ήταν νότα εμπειρίας, κατακτημένης τελειότητας, γνώσης, αμεσότητας και συναισθήματος. Το σετ τους στηρίχτηκε στα επτά από τα οκτώ θαυμάσια νέα τους τραγούδια και φυσικά σε εξαιρετικές επιλογές από όλα τους τα άλμπουμ, με προτεραιότητα στα κλασικά των δύο πρώτων ( The Days Of Wine And Roses, The Medicine Show) αλλά και στα σημαντικά των δύο επόμενων (Οut Of The Grey, Ghost Stories). Φυσικά υπήρχαν και προσωπικές επιθυμίες που δεν ακούστηκαν αλλά και τα είκοσι που οι ίδιοι επέλεξαν παίχτηκαν πολύ καλύτερα από τις στούντιο εκτελέσεις, ειδικά δε, τα παλιότερα, ίσως καλύτερα από ποτέ.

Στο ''When The Curtain Fall'' όπως είπε και ο Steve Wynn, οι στίχοι του έχουν μεγαλύτερη σημασία να τραγουδιούνται τώρα κια ας μετρά 29 χρόνια ζωής.

Στο ενδιάμεσο του ''Boston'' ακούσαμε μια στροφή από το τραγούδι που προφανώς το γέννησε. Μπορεί λοιπόν να αγαπούν τους THE VELVET UNDERGROUND αλλά όταν έχει κανείς να κάνει με γνήσιο ροκ δεν μπορεί να αφήνει τον Tom Petty απ'έξω. Έτσι ακούσαμε την πρώτη στροφή του θρυλικού ''Refugee'' και ήταν η στιγμή που ένιωσα αυτές τις ανατριχίλες νοσταλγίας στην πλάτη, λόγω, της πρόσφατης απώλειας, ότι είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου ροκ τραγούδια και ότι ήταν η μόνη ευκαιρία να το ακούσω να παίζεται ζωντανά στη ζωή μου..

Επίσης αν κατάλαβα σωστά στο μέσο του ''The Medicine Show'' πρέπει να άκουσα και την πρώτη στροφή του ''For the love of Ivy'' των THE GUN CLUB αλλά αυτό ελέγχεται.

Και όσο τα δύο encore προχωρούσαν, τα κύματα νοσταλγίας για τη μουσική επικαλούταν την παλιά ροκ Δύναμη που πλέον έχει υποκύψει σε ανακύκλωση και έλλειψη γνήσιας συναισθηματικής ανάγκης. Γνωρίζουμε πολλά σχήματα στα '00'ς κυρίως που και τίμια είναι και αγαπούν αυτό που κάνουν. Όμως χρειάζονται λίγο παραπάνω ώθηση και το να παρακολουθεί κανείς σήμερα, ένα κονσέρτο των THE DREAM SYNDICATE είναι πραγματικά διδακτικό.

Δεν είναι απλά η ακρόαση των δίσκων παλιάς μουσικής και τέλος. Αν υπάρχει η σωστή ζωντανή εμπειρία να βιωθεί ζωντανά το πνεύμα τους, τότε δεν βγαίνει κανείς ποτέ ίδιος. 

Οι THE DREAM SYNDICATE είναι η ζωντανή και, σπάνια για την εποχή που ζούμε, απόδειξη της μπάντας που μετά από τα σετ τους βγαίνεις από το χώρο καλύτερος ή και αλλαγμένος ακόμα. Έχουν τη ροκ Δύναμη μέσα τους όσο λίγοι και ειλικρινά θα ήθελα να τους είχα δει και παλιότερα.

Όμως ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα και η χθεσινή συναυλία τους ήταν μια από τις καλύτερες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε και ο Steve Wynn αργότερα ήταν επίσης και μια από τις καλύτερες ever του σχήματος. Έτσι κι αλλιώς τρέφει όμορφα συναισθήματα για το κοινό του ε΄δω και το έδειξε πολλές φορές χθες, στη διάρκεια αλλά και μετά το σώου.

Τον Steve Wynn τον έχω δει δύο αξέχαστες φορές, αλλά το σχήμα του ποτέ. 

Κατά κάποιο τρόπο οι THE DREAM SYNDICATE μπήκαν εντυπωσιακά αυτά τα άσχημα χρόνια για να φέρουν και πάλι τις δικές μου μέρες κρασιού και λουλουδιών (μπύρας και καπνισμένων ροκ clubs για την ακρίβεια) στο προσκήνιο.

Γιατί δεν θα ξαναδώ πια τους THE GUN CLUB, τους WIPERS, τους TRIFFIDS, τους THE GO-BETWEENS ή τους SONIC YOUTH, όλα, μεγάλα και αγαπημένα σχήματα του δικού μου ροκ των '80'ς που συναυλιακά μου είχαν δώσει μεγάλες συγκινήσεις τότε.

Έχουν μείνει λίγα σχήματα από το ροκ που αγαπούσα τότε για να επανασχηματίζονται και να παίζουν ζωντανά στη χώρα μας.

Οπότε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους THE DREAM SYNDICATE, που μπορεί να έπαιζαν αναπληρωματικοί τότε αλλά ήρθαν την κατάλληλη στιγμή να κρατήσουν τη φωτιά αναμμένη.

Κια πλέον κάποιο σχήμα στο μέλλον μπορεί να γράψει ένα τραγούδι που να ονομάζεται: '' The Dream Syndicate Stereo Blues'' και να ξεκινάει με το στίχο:

«I got some Dream Syndicate on the stereo baby/
Make it feel all right » .....

Setlist:

1. Halloween
2. The Circle
3. 80 West
4. Armed With An Empty Gun
5. Like Mary
6. Out Of My Head
7. Filter Me Through You
8. Burn
9. Whatever You Please
10. The Medicine Show
11. How Did I Find Myself Here
12. Forest For The Trees
13. That's What You Always Say
14. The Days Of Wine And Roses ( For The Love Of Ivy ?)

Encore I:

15. Glide
16. The Side I'll Never Show
17. Boston ( Refugee)

Encore II:

18. When The Curtain Falls
19. Tell Me When It's Over
20. John Coltrane Stereo Blues