Honesty.Power.Conciousness..The ALGIERS live experience @ Temple 10.02.2018

 Να είμαι απολύτως ειλικρινής εδώ. Τους ALGIERS δεν τους παρακολουθώ στενά. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους  δεν το άκουσα όταν έπρεπε. Το είδα στο νο.1 του Mic.gr  για το 2015 και τότε «τσίμπησα». Αλλά και πάλι δεν ασχολήθηκα σοβαρά. Με το δεύτερο τους άλμπουμ το 2017, έπεσα μέσα στα πλάνα τους για επέκταση σε νέο κοινό και ξετρελλάθηκα με το ομώνυμο ''Underside Of Power'', το οποίο ήταν ένα εξαιρετικό ραδιοφωνικό σινγκλ. Δεν μπόρεσα να κολλήσω, ούτε και με αυτό το άλμπουμ όμως γιατί αν και η πατέντα τους μου αρέσει πολύ και έχει προοπτικές για κάτι συγκλονιστικό εν τούτοις κολλάει ακόμα στην εφαρμογή. Εννοείται ότι η άποψη μου διαμορφώνεται σε βάθος χρόνου γι΄αυτούς γιατί ακριβώς είναι σχήμα που πιάνει την ατμόσφαιρα της εποχής του και ενδεχομένως είναι πολύ νωρίς για ολοκληρωμένη άποψη. Ως τώρα όμως η άποψη που έχω σχηματίσει δεν έχει αλλάξει.

Gospel φωνητικά με ηλεκτρονικά beat, ροκ ενέργεια και post-punk οργή, οι THE TEMPTATIONS στη Chiba City είναι μια μεγάλη μου μουσική φαντασίωση και αυτή κοντεύει να πραγματοποιηθεί με τους ALGIERS και ενώ φαίνεται ότι μπορούν να δώσουν στις gospel και soul επιρροές τους ένα φουτουριστικό περίβλημα που δεν θα παραμένει σε πρώτο επίπεδο αλλά θα χώνεται βαθύτερα στις αγωνίες και στο υπόλοιπο πνεύμα των καιρών, με αρκετά όμως προσιτό τρόπο (όπως δηλαδή εξελίσσονται όσο κατανοούν και οι ίδιοι αυτό που κάνουν) ώστε να γίνουν άξιοι αντιπρόσωποι ανανεωμένης μορφής soul, μένουν με την ιδέα της ΄60΄ς σέπιας, των '70'ς ghetto παρά με το νέον του Blade Runner ( και του Altered Images πλέον). 

Διαβάζοντας συνενετεύξεις τους διαπιστώνω ένα «αδελφό» σχήμα σε απόψεις σχετικά με τη μουσική που ακούνε και τις θέσεις που παίρνουν οπότε δεν μπορώ να τους απορρίψω αλλά να περιμένω κάθε καινούρια τους κίνηση.

Συναυλιακά, όπως έδειξε και η πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα στο Temple ( που εξελίσσεται δυναμικά σε νέο στέκι), ακούστηκαν το ίδιο δυναμικοί με τους δίσκους αλλά φάνηκε ακόμα περισσότερο ότι ακόμα ο ήχος τους είναι υπό διαμόρφωση.

Τα πρώτα δέκα λεπτά της συναυλίας ενθουσίασαν άπαντες με τη δυναμική τουςκαι την ένταση (καλή κίνηση να ξεκινήσουν με τα δυναμικά τους τραγούδια) αλλά υπήρχε η κυματομορφή με αρκετά σκαμπανεβάσματα που εμπόδισε την εσωτερική φλόγα του σχήματος να φτάσει στο ύψος που της αρμόζει. Η οποία φλόγα όμως με τη θαυμάσια φωνή του Franklin James Fisher αποκτούσε δυνατή λάμψη όταν δεν βούλιαζαν σε free form διαλείμματα. Ο υπερκινητικός μπασίστας Ryan Mahan, σε σημείο να σκεπάζει όλη την ουσία του σχήματος, ήταν περισσότερο ενθουσιώδης απ' όσο χρειαζόταν, όμως τα υπόλοιπα δύο μέλη ( Matt Tong και Lee Tesche) ήταν αυτά που κρατούσαν το σχήμα σε απαραίτητη συνοχή.

Όταν λοιπόν ο παλμός του σχήματος ήταν τέτοιος που από τη μια σε εντυπωσιάζει και απο την άλλη σε κάνει να παρατηρείς τότε σίγουρα καταληγεις στο συμπέρασμα ότι χρειάζονται περισσότερη δουλειά στην ισοστάθμιση αλλά και στη χρήση των επιρροών τους. Έχουν πραγματικά ανοιχτόμυαλο ήχο, χιλιάδες ηχοχρώματα να διαχειριστούν και αρκετό πάθος να τα συνδυάσουν στο σχήμα που φαντάζομαι ότι μπορούν να εξελιχθούν. Ίσως για άλλους να φτάνει και να περισσεύει και η συναυλία τους να ήταν ότι ακριβώς περίμεναν όμως υπάρχει αυτό το κάτι παραπάνω που περιμένω την επόμενη φορά.

Εν κατακλείδι όμως είναι απόλαυση να τους παρακολουθείς παρόλους τους προβληματισμούς. Είναι νέοι, συνηδητοποιημένοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι με αρκετή δύναμη, ειλικρίνεια και αγνότητα. Χρειάζονται ίσως έναν και μόνο παραγωγό να τους μαζέψει και να τους εξάγει την πραγματική δύναμη τους, μακρύτερα των επιρροών τους και τότε το θαύμα θα πραγματοποιηθεί. Από αυτή την εμφάνιση κρατώ ότι επιτέλους είδαμε ένα σχήμα της δεκαετίας μας που πισωγυρίζει δημιουργικά μόνο για να πάρει φόρα στο μέλλον και όχι σχήμα που είναι κλειδωμένο στις αναμνήσεις του. Εννοείται ότι ανταλλάζω κάθε παλιά καραβάνα που επισκέπτεται τη χώρα ή γκρουπάκι που παίζει παραδοσιακά, με οτιδήποτε είναι της εποχής μας έστω και σε ημιτελή μορφή. Γιατί καλές οι αναμνήσεις αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά σε κάτι που διαμορφώνεται δυναμικά, παίρνοντας σήμα από την εποχή του και μας κάνει κοινωνούς εν τη γενέση του. Ήταν μια καλή βραδιά για όλους εμάς που δεν ζούμε δέκα χρόνια πριν κάθε δεκαετία. 

Το σετλιστ της συναυλίας δεν είναι δυνατό να το δημοσιεύσω αλλά έπαιξαν τα καλύτερα τραγούδια τους και από τους δύο δίσκους τους. 

Οι GLASS REBEL που άνοιξαν τη βραδιά μου ήταν

συμπαθείς και με 2-3 τραγούδια που πλάθουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον με αρκετά φρέσκο ήχο και προθέσεις. Μου άφησαν καλύτερες εντυπώσεις και έπαιξαν καλύτερα έχοντας σύμμαχο ένα εξαιρετικό ηχητικό περιβάλλον σε σχέση με την εμφάνιση τους μία ακριβώς μέρα πριν, ανοίγοντας για τους εξαιρετικούς MARVA VON THEO σε ένα τραγικά άδειο Ρομάντσο (μια συναυλία που συμπεριλαμβάνεται σε αυτές με 2018 ήχο και που χάσατε όσοι δεν παρευρεθήκατε για λόγους που θα σας εξηγήσω στο επόμενο σετ των MARVA VON THEO).

ν