Incandescent..DESPERATE JOURNALIST live @Death Disco, 16.02.2018

Όλοι όσοι έχουμε μεγαλώσει με την ανεξάρτητη Βρετανική σκηνή ειδικά από τα μέσα της δεκαετίας του '80, αναγνωρίζουμε αμέσως τον ήχο των DESPERATE JOURNALIST όπως ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού. Post-punk, με το πάθος των CHAMELEONS, των THE SOUND, των THE SMITHS και όλης της υπόλοιπης γκρίζας μεταπάνκ της εποχής με το πνεύμα της να διατηρείται αναλλοίωτο μέσω της μουσικής του σχήματος.
 Υπάρχουν από το 2013, έχουν ήδη δύο άλμπουμ, δύο e.p. και έξι cd single ενώ στις 25 Μαρτίου κυκλοφορούν και το τρίτο τους e.p. ''You Get Used To It ''. 

 

Ντρέπομαι που το λέω αλλά ασχολήθηκα μαζί τους μία εβδομάδα πριν έρθουν για τη συγκεκριμένη εμφάνιση στο Death Disco και ήταν σαν να έπεφτα πάνω σε έναν παλιό φίλο.

Τα πάντα ήταν οικεία και αγαπημένα και δε χρειάστηκε ούτε μια ολόκληρη ακρόαση για να μπω στον κόσμο τους. Ήταν σαν να ξαναζούσακαι πάλι όλο το μετεφηβικό άγχος στο ημίφως των ' 80'ς και στα ασπρόμαυρα εξώφυλλα των SMITHS και Sarah records  και μέσα από την εξαιρετική φωνής της Jo Bevan να αναγνωρίζω το πάθος του Morrissey αλλά και την Dolores O' Riordan που ήθελα από πάντα. 

Η μπάντα που είδα στο Death Disco ήταν ένα βαθμό πιό κάτω από τα άλμπουμ τους αλλά με κέρδισαν αμέσως και τους συγχώρεσα τα όποια ηχητικά θέματα και πεσμένα φωνητικά εμφανίστηκαν. Είναι ένα σχήμα που ζει τα μετά τα είκοσι του με μουσική από τα παλιά βινύλια των '80'ς και που φαντασιώνονται τη φλόγα σαν ασπρόμαυρη μινόρε συγχορδία και βαριές, κοφτές ρυθμικές γραμμές. Μία φαντασίωση όλη η μουσική τους, μια όμορφη , φλεγόμενη post punk παιγμένη με ταλέντο, ειλικρίνεια και πάθος από το πρώτο κομμάτι ( το ολοκαίνουριο ''Incandescent '') μέχρι το τελευταίο ( το πρώτο πρώτο που ηχογράφησαν το 2013 ''Kitten'').

H Jo Bevan τυλίγεται με το καλώδιο του μικροφώνου και κοπανιέται δοσμένη σε αυτό που τραγουδά και τα βγάζει πέρα με τις στριφνές μελωδίες που προκύπτουν στη μέση όπως και τα υπόλοιπα μέλη ( Rob Hardy (κιθάρα), Simon Drowner (μπάσο) and Caroline Helbert ή Caz Hellbent (ντραμς) που με εικόνα, κινήσεις και παίξιμο γνώριμο και οικείο συνδυάζεται άψογα με το κοινό του κλαμπ που φαίνεται να ευχαριστήθηκε πολύ την παρουσία ενός τέτοιου σχήματος στην πόλη.

Ξαφνικά και ενώ η shoegaze αναβίωση πνέει τα λοίσθια σαν μόδα, άσχετα αν οι επιρροές που αφήνει είναι ευλογία για την ανεξάρτητη σκηνή, αναρωτιέμαι αν θα υπάρξουν περισσότερα σχήματα κοντά στους DESPERATE JOURNALIST που θα παίζουν αυτή τη γκρίζα, χειμωνιάτικη και φορτισμένη indie και post punk που αγαπήσαμε παλιά. Η αίσθηση ειδικά στο Death Disco με τη μπάντα αυτή ήταν σπάνιας ευχαρίστησης και θα μπορούσε να επαναληφθεί. 

Τελικά πέρα από τη νεότητα του σχήματος και τον δημιουργικό ενθουσιασμό, του να γράφεις indie ύμνους ακόμα και σήμερα ( Incandescent, Hollow, Cristina, Control, Resolution etc. etc.) δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπέρα. Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω.

Θα έφευγα απόλυτα ικανοποιημένος αλλά τελικά έφυγα με πολύ ομορφότερα συναισθήματα γιατί έμεινα και για το ισχυρής νοσταλγικής δόσης πάρτυ των make me happy και είδα όλο το σχήμα παρέα με τους φίλους τους να χορεύουν χαρούμενα με παλιά αγαπημενα τραγούδια των SUEDE, FIELD MICE, BLUEBOY, THE SMITHS, THE STONE ROSES etc. etc. που άκουγα, τα αγαπούσα και τα έπαιζα στο ραδιόφωνο όταν το σχήμα ήταν πιτσιρίκια ή αγέννητα να υποθέσω; Ίσως να μου ήρθαν κύματα νοσταλγίας αλλά περισσότερο ήταν κύματα «επαφής» με μια νεότερη γενιά που έχει μουσική ευαισθησία και αυτό είναι πραγματικά ελπιδοφόρο στην εποχή της πόζας, της εικόνας και της μουσικής σαν αξεσουάρ. 

 

Setlist:

1. Incandescent
2. Why Are You So Boring?
3. Hollow
4. It Gets Better
5. Be Kind
6. Lacking In Your Love
7. Control
8. Cristina
9. Purple
10. All Over
11. Radiating
12. Resolution

Encore:

13. Kitten