To Life's reunion...MECANO Un-Ltd Live@ Death Disco [03.02.2018]

Η σχέση του Σπιτιού Με Τα Παράξενα με τη μουσική των MECANO, είναι σχέση ζωής.

Το ''Autoportrait'' είναι το δεύτερο αγαπημένο μου άλμπουμ για τη δεκαετία του '80 ακόμα και σήμερα που έχω ακούσει τα διπλάσια άλμπουμ από εκείνη την εποχή και θα ήταν λογικό να αλλάξει η λίστα από τότε.

Η μουσική τους ήταν από τις πιο σημαντικές για την ψυχική μου μετεφηβική ηρεμία και ακόμα και σήμερα μου είναι δύσκολο να βγάλω από το μυαλό μου συγκεκριμένα τραγούδια τους όταν ζορίζουν οι καταστάσεις.

Δεν είχα την τύχη να δω ποτέ συναυλία τους στα χρόνια της, ας πούμε, ακμής τους γιατί ήταν ήδη εξαφανισμένοι από τα μέσα της δεκαετίας του '80 άσχετα αν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παρέμεναν ενεργοί καλλιτεχνικά (ο Dirk Polak είναι και ζωγράφος).

Το 2006, σε ένα από τα τελευταία Rockwave με λόγο ύπαρξης, παρακολούθησα την πρώτη εμφάνιση τους επι ελληνικού εδάφους. Άσχετα πως ήταν ντυμένοι (πρόχειρα ρούχα τελείως εκτός μόδας) η νέα έκδοση του σχήματος είχε επανέλθει μετά από 23 χρόνια με το δεύτερο επίσημο άλμπουμ τους (Snake Tales For Dragons) και με ένα κοινό που στην Ελλάδα παρέμενε πιστό ακόμα και δεδομένου ότι το 1996 είχε κυκλοφορήσει μια ειδική συλλογή μοναδική στην Ευρώπη με την ιστορία του σχήματος που ανανέωσε τους πυρσούς της ανάμνησης ( The Half-Inch Universe) και άναψε νέους.

Η συναυλία εκείνη ήταν από τις πιο πετυχημένες για το σχήμα. Τους έδωσε την ευκαιρία να ανανεώσουν τις σχέσεις με τους παλιούς οπαδούς και να τους γνωρίσουν καινούριους. Ήμουν πολύ ευτυχής που άκουγα αγαπημένα τραγούδια της μετ' εφηβείας μου σε μια εποχή που για διάφορους λόγους τα ξαναείχα ανάγκη αλλά και καινούρια τους που έδειχναν μια συνθετική ακμαιότητα αρκετά ζωτική για το μέλλον του σχήματος.

Ένα χρόνο μετά τον Οκτώβρη του 2017 εμφανίστηκαν πιο οργανωμένοι με ένα καταδικό τους σετ στο Gagarin και έβαλαν φωτιά σε αρκετούς από μας με μιά εμφάνιση που περιείχε όλα τα παλιά τραγούδια τους σχεδόν και τα καινούρια του καλύτερου άλμπουμ τους στη νέα τους εποχή ( Those Revolutionary Days).

Έκτοτε σταμάτησα να παρακολουθώ τη μουσική τους δραστηριότητα από το 2008 και πέρα και δεν παίρνω όρκο αν έχουν ξαναεμφανιστεί, μετά ή ανάμεσα από τις δύο εμφανίσεις του 06 και 07. Η επιστροφή στην Αθήνα, το 2018 σαν MECANO UN-Ltd και χωρίς κάποια βασικά μέλη τους όπως του μέγιστου μπασίστα τους και δημιουργικής δύναμης Tejo Bolten, κάπως με εξέπληξε. Πόσο μάλλον όταν διαπίστωσα ότι το 2012 ο Dirk Polak είχε κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ σαν POLAR TWINS ( Wee Small Hours At Swansneck) σε συνεργασία με τον Mark Ritsema και δύο άλμπουμ σαν MECANO UN-Ltd ( ''Erector set_Rebuilt'' το 2014 και ''Mecano Unlimited'' το 2016).

Η εμφάνιση τους στο μοναδικό μέρος όπου οι αγαπημένες μου μουσικές αναμνήσεις μου και η παρούσα δεκαετία ενώνονται σε αξέχαστες βραδιές, προμήνυε άλλο ένα αξέχαστο ραντεβού. Το death disco ήταν κατάμεστο και έτοιμο να υποδεχτεί το σχήμα. Η φίλη του Νίκη Ανδρικοπούλου ζέστανε αρκετά την ατμόσφαιρα με το α λα Anne Clark σετ ποίησης με ηλεκτρονική ρυθμική υπόκρουση και περφόρμανς, συγκίνησε με ένα περιστατικό που είχε με τον Dirk Polak αλλά δεν προετοίμαζε για αυτό που θα ακολουθούσε.

Η αναμενόμενη εισαγωγή αυτοσχεδιασμού και ποίησης του ''Kazum'', συντόνισε το κοινό και από εκεί μέχρι το τέλος του ''To Life's Reunion'', τα συναισθήματα παρέκαμψαν όποια ηχητική θολούρα ή βεβιασμένες εκτελέσεις παλιών κομματιών. Οι MECANO UN-Ltd έπαιξαν σαν μια πανκ ροκ μπάντα με αρτίστικες προεκτάσεις. Αυτό που ήταν πάντα δηλαδή. Ο Dirk Polak ήταν η ψυχή όπως πάντα, με τη χαρακτηριστική φωνή αλλά και το πάθος που τον διακατέχει. Ο τραχύς ήχος έβγαζε τα συναισθήματα και το πάθος των τραγουδιών με ορμή χωρίς να διατηρεί τις λεπτές ισορροπίες των ηχογραφήσεων. Οκτώ ένδοξα τραγούδια, έξι από τα καλύτερα νέα τους, 2 από το ''Wee Small...'' και 2 από το ''Erecor set_Rebuilt'' ήταν αρκετά για να με επαναφέρουν σε συγκινησιακές φορτίσεις της δεκαετίας του '80 και να με γεμίζουν τύψεις που δεν παρακολουθούσα μια καινούρια μελωδική και πολύ όμορφη νέα πορεία του σχήματος. Βεβαίως τα εύσημα τα πήραν τα παλιά τους τραγούδια αλλά ακούγοντας το ''Carrousel '' ας πούμε ή το ''The Escapist'' δεν μπορούσα να μην θαυμάσω το πόσο ικανός είναι ακόμα ο Dirk Polak στο να συγκινεί με γνήσια τραγούδια που σταματάνε το χρόνο κάπου στο παρελθόν για πάντα σαν μια τέλεια φωτογραφία που αρνείται να κιτρινίσει ανάμεσα στα hi-tech κλωνοποιημένα και σχεδιασμένα τραγούδια του τώρα. 
Θα αποφύγω περισσότερη ανάλυση στο τι είδα αλλά κυρίως γιατί κάποιες στιγμές τα μάτια μου έγιναν πιο υγρά από ότι συνήθως. Παραγίνεται προσωπικό...

Έφυγα με συναισθήματα θλίψης. Καθώς αυτό που έγινε στο Death Disco ήταν πλέον υπόθεση πολύ προσωπική για τον καθένα από το γεμάτο κλαμπ. Νοιώθεις ότι παρόλη την ενέργεια και την πνευματική διαύγεια του Dirk Polak , τα τραγούδια του δεν απευθύνονται παρά σε ολοένα και λιγότερους ανθρώπους που εκτιμούν μια καλή μελωδία σε συνδυασμό με την εσωτερική πορεία και περιπέτεια. Τα τραγούδια τους είναι «σύντροφοι» αλλά πλέον η νέα γενιά δεν μπορεί να το καταλάβει αν δεν ενδιαφερθεί να ακούσει. Συνήθως δεν ενδιαφέρεται αν δεν υπάρχει κάποιος μη μουσικός λόγος να ασχοληθεί.

Οι MECANO γράφουν τραγούδια που δεν προορίζονται για κατανάλωση, δεν είναι δημοφιλή, δεν είναι κατανοητά από τη νέα γενιά της διάσπασης προσοχής. Τα τραγούδια αυτά έχουν κομμάτια ψυχής, έχουν τραύματα, έχουν στοχασμό δεν ξεσηκώνουν πανηγυρικά το παρελθόν, δεν προορίζονται για εκτόνωση αλλά είναι ζωντανά όσο κρατά η αυτοεξερεύνηση, δηλαδή για πάντα αν δεν κλείσεις την πόρτα.

Οι MECANO και ο Dirk Polak ανήκουν σε μια ξεχασμένη φυλή. Είναι από τους τελευταίους του είδους τους. Και γερνάνε. Όχι εσωτερικά ευτυχώς. Η φυσική φθορά του χρόνου όμως είναι αμείλικτη. Και δεν γνωρίζει σπανιότητα και ταλέντο. Γι' αυτό χρειαζόμαστε τους παλιούς μας ήρωες ακμαίους. Εμείς πρωτίστως, που ζήσαμε τη μετάβαση του ηλίθιου ροκ τσιτάτου ''ζήσε έντονα, πέθανε νέος'' στην εποχή του εξίσου αμφιλεγόμενου αλλά πιο έξυπνου φορμαλιστικού μπότοξ. Ευτυχώς που τα τελευταία χρόνια οι μουσικοί μας ήρωες, όσοι δεν αποδρούν από το ανθρώπινο περίβλημα τους, διανύουν μια ακόμα ακμαία περίοδο δημιουργίας. Ακούγοντας το ''Spurs Of Byron'' καλωσορίζω και πάλι τους MECANO και σαν MECANO UN-Ltd στην ομάδα...Στην «επανένωνση» λοιπόν.

Setlist (επιπλέον παρατηρήσεις δεκτές):