ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ: ΖΩΝΤΑΝΟΙ στο Μπαρ_Κέντρον διασκεδάσεως: 6 β.π.δ. (six d.o.g.s.) και άλλες ιστορίες [28.04.2018]

Ετούτ΄η ιστορία που θα σας πω είναι για μια μπάντα που τη λέν ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ..

 -ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

Βρίσκομαι στο 6d.o.g.s Σάββατο 28/4...

Άλλα με ένα στιγμιαίο flashback, ξαναβρίσκομαι πίσω, 27 χρόνια και κάτι μήνες από τότε που ήρθε στο Σπίτι Με Τα Παράξενα ο πρώτος τους ομώνυμος δίσκος με το λιτό, DIY σχεδόν, εξώφυλλο. Στην προακρόαση εξεπλάγην λόγω του ήχου και της τολμηρής χρήσης Ελληνικών πάνω σε παγωμένους electro ρυθμούς (σήμερα το αποκαλούμε minimal synth). Το 1991 οι εποχές ήταν το ίδιο γκρίζες με τις σημερινές και αυτός ο δίσκος ακουγόταν σαν το μετ εφηβικό ανθολόγιο ανθρώπων που δεν μπορούσαν να παραμένουν κλεισμένοι στο δωμάτιο τους πλέον και ήθελαν να επικοινωνήσουν. Το πάντρεμα Ελληνικής γλώσσας και ηλεκτρονικών ρυθμών δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Η Λένα Πλάτωνος αλλά και η σαρκαστική, οργισμένη synth punk των ΧΩΡΙΣ ΠΕΡΙΔΕΡΑΙΟ είχαν αφήσει το στίγμα τους στη δεκαετία του '80, που, αν και είχαν εντοπιστεί από την προχωρημένη νεολαία της εποχής, έπρεπε να περάσει σε μια νεότερη γενιά για να εκτιμηθούν καλύτερα και να γίνουν αποδεκτά σαν ένα σημαντικό κομμάτι μουσικής δημιουργίας στην Ελλάδα.

Το ίδιο και ακόμα χειρότερα έγινε με αυτό το ντεμπούτο. Οι ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ, πέρα από τις εκπομπές του Σπιτιού και ίσως ελάχιστες ακόμα αντιμετωπίστηκαν με παγερή αδιαφορία αλλά και αποστροφή από την πλειοψηφία των ακροατών στις αρχές των '90'ς. Το ντεμπούτο τους παρέμενε σαν μια προκλητική παρέκκλιση, μια ενοχλητική, ακατέργαστη lo-fi ηχογράφηση, midi σε μια εποχή που τα πρώτα software μουσικής έκαναν τα πράγματα ευκολότερα αλλά και πιο ραφιναρισμένα και λιγότερο ενστικτώδη και εν τέλει περιπετειώδη. Ήταν ένα άλμπουμ ωμό και ανεπιτήδευτο, ανυποχώρητο σε εμπορικά πλάνα, που κοιτούσε τεχνολογικά πίσω, με στίχους που θα έγραφε και ένας μαθητής έκτης δημοτικού κι όμως. Ήταν 100% γνήσιο, αυθόρμητο που δε φοβόταν τις αδυναμίες του και κυρίως βαθιά συναισθηματικό και άμεσο. Χρόνια μετά αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν έκαναν πιο κομψό τον ήχο τους σε εκείνο το άλμπουμ αλλά αμέσως το απορρίπτω. Ο δίσκος ήταν μοναδικός γιατί είχε τη δικιά του ακατέργαστη δύναμη.

Χρόνια μετά στα μέσα των '00'ς, όταν μια νεότερη γενιά μουσικόφιλων άρχισε την ανάσυρση τέτοιων περίεργων υποτιμημένων δίσκων και όταν απενοχοποιήθηκε εντελώς η μουσική των Ελληνικών νεοκυματικών σχημάτων στα αυτιά ενός κοινού που προφανώς έψαχνε κάτι περισσότερο αυθεντικό, με την ένταση του πρώιμου και του διερευνητικού, ο πρώτος δίσκος των ΣΥΝΘΕΤΙΚΩΝ απέκτησε την αίγλη του για πρώτη φορά. Και ήταν ευκαιρία για τα αδέλφια να αφήσουν τα τότε σχήματα τους και να γίνουν και πάλι ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ. Να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους ξανά σε ψηφιακή κυκλοφορία αυτή τη φορά και επίσης να κυκλοφορήσουν κι εκείνο το άλμπουμ που μου έλεγαν ότι ετοίμαζαν το 1993 αλλά ποτέ δεν το έβγαλαν.

Το ''Προσωπεία-Εφιάλτες'', το είδα στην κυριολεξία μπροστά μου, σε μορφή cd, κάποια στιγμή το 2010 στο 6d.o.g.s.. Χαμογέλασα, χάρηκα που επέστρεφαν,ο δίσκος ήταν καλό που βγήκε τότε και όχι το '95, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι τα χρόνια που θα ακολουθούσαν, το δίδυμο θα ζούσε το δικό του «ροκ» όνειρο. Οι συναυλίες τους θα ήταν sold out έστω και σε μικρούς χώρους και το κοινό τους μικρό αλλά αφοσιωμένο θα τους ακολουθούσε με αγάπη συνεχώς έτσι ώστε να ανατροφοδοτεί ζωή και ενθουσιασμό και στο ίδιο το σχήμα ώστε να δημιουργήσει τις ''Ανθρώπινες Ιστορίες''. Πλέον το παρελθόν αποκατάστάθηκε και με αυτό το άλμπουμ διέρχονται στην ωριμότερη φάση της καριέρας τους.

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ποτέ τόσο δυναμική αποδοχή. Και κάθε φορά που έπαιζαν στην Αθήνα δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τους δω.

  Όμως αυτή η παρασπονδία διορθώθηκε το περασμένο Σάββατο. Επιλέγοντας να κατέβω στο 6d.o.g.s από το να πάω οπουδήποτε αλλού.

- Ο ΝΕΟΣ ΔΙΣΚΟΣ 

Όσοι ακούτε τις εκπομπές θα έχετε καταλάβει ότι το καινούριο τους άλμπουμ '' Την Τρέλα Θα Αγγίξω'' έχει μια ξεχωριστή θέση από πέρυσι στο Σπίτι, όταν παρουσιάζαμε αποσπάσματα σε demo. Εδώ το ντουέτο, δοκιμάζει να τραγουδήσει και στα Αγγλικά (όχι και τόσο πετυχημένα όμως), επιτυγχάνει να φτιάξει δύο αμιγώς χορευτικά electropop κομμάτια (Arpeggios For Synth, Μνήμες) που μοιάζουν να ξεπάγωσαν από τα 80'ς ζωηρά, αρυτίδωτα και νοσταλγικά και να επεκτείνει πετυχημένα τη μελωδική τους παλέτα με τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ από πλευράς δομής και ενορχήστρωσης. Ουσιαστικά πρόκειται για μια λογική συνέχεια του προηγούμενου άλμπουμ τους ''Ανθρώπινες Ιστορίες''. Ο δρόμος που χαράζουν εξακολουθεί να μην ακολουθεί την εποχή του, στην πραγματικότητα δεν ακολουθεί καμία εποχή και δημιουργεί ένα δικό του προσωπικό δίαυλο επικοινωνίας. Απλός και σε σημεία, απλοϊκός για τα συνηθισμένα σε ογκώδη ή πολύπλοκα ηχητικά σύμπαντα αλλά αγνός και λειτουργικός. Αν ξεπεράσει κανείς το ταμπού ''Ελληνική γλώσσα + electropop'' πρόκειται για μια αυθεντική Ελληνικής κατασκευής ηλεκτρονική ποπ που δεν ξεπέφτει με εμπορικά κόλπα αλλά έχει τη δικιά του λάμψη και πρόκληση.

- Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Στην επανεμφάνισή τους λοιπόν στην Αθήνα έδωσαν βάρος στο '' Την Τρέλα Θα Αγγίξω'' παίζοντας οκτώ από τις δώδεκα συνθέσεις του ενώ δεν παρέλειψαν να παίξουν και να ξαναπαίξουν σε βαθμό υπερβολής (και ολίγον κουραστικό για να πούμε την αλήθεια) όλα τα «χιτ» τους. Στα πρώτα δέκα τραγούδια το γεμάτο σχεδόν κλαμπ επικρατούσε «πολιτισμένη» ατμόσφαιρα με διάχυτο ενθουσιασμό και με το σχήμα να παίζει, καλύτερα από ποτέ (αν κρίνω από ανάλογα βίντεο) με εξαιρετικές συνθήκες ήχου καινούρια και παλιά κομμάτια. Μετά βέβαια η θερμοκρασία και το κέφι ανέβηκαν κατακόρυφα και αυτό οφείλεται στη δυναμική σειρά τραγουδιών που επέλεξε το σχήμα να παίξει, με εξαιρετική διαύγεια και έλεγχο. Χωρίς ιδιαίτερες διαφοροποιήσεις, έβγαιναν πολύ δυναμικά και με αρκετή ενέργεια για να ταρακουνήσει το κοινό όσο χρειαζόταν. 

 

Οι ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ δείχνουν να το απολαμβάνουν και να το διασκεδάζουν, παραμένοντας ξεσηκωτικοί και αρκετά ανεβασμένοι όσο από κάτω υπάρχει ενθουσιασμός σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας δίνοντας συνεχώς εναύσματα σε ένα από τα πλέον ένθερμα και αγνά κοινά συναυλιών στην Ελλάδα, το οποίο, αποδείχθηκε ισχυρός παράγοντας για την απόλυτη επιτυχία της βραδιάς. Δε σταματούσε να χορεύει, να ζητά τραγούδια, να τραγουδά και να συμμετέχει γενικά με θέρμη.

 Σε δευτερογενές αντάλλαγμα τα αδέλφια δεν τους χαλάνε χατήρι, σε σημείο υπερβολικό και παρεξηγήσιμο κάποιες φορές, όμως «έλεγχαν απόλυτα την περίμετρο», κρατώντας αυτή την αμφίδρομη επικοινωνία αγάπης σε γιορτινά επίπεδα.

Έμεινα και μετά το πέρας της συναυλίας. Σχεδόν οι μισοί παρευρισκόμενοι παρέμειναν στο χώρο βγάζοντας φωτογραφίες με τον Διονύση, ανοίγοντας τα φρεσκοαγορασμένα cd για υπογραφή και γενικά οι κατηγορούμενοι ως απλά hipster αποδείχτηκαν οι ένθερμοι οπαδοί που θα ήθελαν πολλά σχήματα να έχουν αλλά δεν μπορούν για διάφορους λόγους. Τέτοια αφοσίωση και αγάπη έχω να δω από το κοινό των 2L8 αλλά εκεί υπήρχε άλλος τρόπος και κώδικας περισσότερο εσωστρεφής όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Θα μπορούσα να επισημάνω κάποιες αδυναμίες που όμως δεν άπτονται της μουσικής που φτιάχνουν. Θα μπορούσαν οι μονόλογοι του Διονύση να εκλείπουν, θα μπορούσε η φριχτή Αγγλική προφορά του Αποστόλη να διορθωθεί, θα μπορούσαν να μην παίζουν από δύο φορές τα χιτ τους σε μία εμφάνιση.

Αλλά όλα αυτά τα παραβλέπουμε και μένουμε στο βασικότερο. 

- ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ αγγίζουν τα πενήντα με την πείρα των χρόνων να εμπλουτίζει και να ενθαρρύνει τον ενθουσιασμό τους μετατρέποντας τους στην επιτομή του όρου «αιωνίως νεανίες», χωρίς συμβιβασμούς, «συμβόλαια», ουσίες, να ανήκουν κάπου κλπ. Πόσο weird αλήθεια να είσαι έτσι σήμερα, για να χρησιμοποιήσω χίπστερ εκφράσεις. Η πρόκληση για όλους αυτούς που κόπτονται για την διαφορετικότητα είναι ένα παραγκωνισμένο ντουέτο από το Ληξούρι που χρησιμοποιεί παλιά τεχνολογία, ληγμένες μουσικές και απλή ποίηση για να εκθέσει τα συναισθήματα του ευθέως και να έχει σταθερό, νεανικό κοινό που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή. Ένα σχήμα που, τονίζω και πάλι, δεν ανήκει σε «χώρους», μόδες «κοινότητες», με ιδεολογία απλή και λαϊκή, που απλά είναι μόνο του και όχι από αντίδραση, σε ένα αλληλοϋποστηριζόμενο μουσικό Σύμπαν. Αλλά έχει γλώσσα, ήθος και αυθεντικότητα και δεν χαϊδεύει. Το αντέχετε;

- Η ΛΙΣΤΑ:

01. Νυκτόπολις
02. Μνήμες
03. Αυγουστιάτικα Πρωινά
04. Ώρες Που Περνούν
05. Φώτα Μου,Ήλιε Μου
06. Δρόμοι Άσκοποι Του Χρόνου
07. Χορεύουν Στο Δρόμο (Διονύσης: Χορεύουν;)
08. Thoughts Fantasy
09. Arpeggios For Synth

10. Tην ΤρέλλαΘα Αγγίξω ( Διονύσης: Την έχουμε αγγίξει)
11.  Ποτέ Πια Σκιά
12. Θέλω Ηδονές (Κοινό: Είσαι Σεξιστής!-Γελάσαμε όλοι συνομωτικά)
13. Ανθρώπινες Ιστορίες
14. Κάποιες Κυριακές
15.  Άνεμοι
16. Πεδίο Μαχών
17. Προσωπεία-Εφιάλτες
18. Σταύρος Κοσμάς Πέτρης
19. Φλιπάρισμα ( Διονύσης: Το πρώτο μας τραγούδι-1985)
20. Είναι Σίγουρο
21. Συνεχίζει Εσαεί
22. Tην Τρέλλα Θα Αγγίξω 2
23. Σταύρος Κοσμάς Πέτρης 2 (Αποστόλης τραγουδά κάτω από τη σκηνή, στο κοινό)
24. Δρόμοι Άσκοποι Του Χρόνου 2
25. Θέλω Ηδονές 2

26.Είναι Σίγουρο 2 ( Public demand)

27. Σταύρος Κοσμάς Πέτρης 3 ( Αποστόλης: Άντε, δεν πειράζει και τρίτη φορά!)