The Night train between Heaven and Earth and The Lizard Lady...(for Hardy Fox)

Αυτά τα περίεργα βράδια ακούω τρία φετινά  άλμπουμ, που στριφογυρίζουν ή ελαφρώς αποκλίνουν από το μύθο των  THE RESIDENTS.
 Είναι η κατάλληλη μουσική ακρόαση για μίνι διαφυγή προς κόσμους παράξενους για την κοινή λογική και κοινό συναίσθημα αλλά σαφώς ανώτερους και φιλόξενους από τη ζούγκλα που μας περιβάλλει.

Βασική αιτία γι αυτό το «σκοτεινό εορταστικό αφιέρωμα» είναι η  επικείμενη «αναχώρηση» από τον πλανήτη σε λίγο καιρό του σπουδαίου Hardy Fox (βασικός συνθέτης και ένας από τα 4 ιδρυτικά μέλη των THE RESIDENTS), ο οποίος, σύμφωνα με μια συγκινητική δήλωση του την προηγούμενη εβδομάδα, είναι βαριά άρρωστος.
Πρόκειται λοιπόν για δύο από τα 4 άλμπουμ που κυκλοφόρησε φέτος ο Hardy Fox και μία συλλογή με εκτελέσεις τραγουδιών των THE RESIDENTS κυρίως από τη Molly Harvey. 

 

Το άλμπουμ ''Loss Of The Lizard Lady'' περιλαμβάνει τραγούδια (και δύο διασκευές) των THE RESIDENTS τραγουδισμένα από την MollyHarvey το διάστημα (1994-2005). Περιλαμβάνονται στούντιο και ζωντανές εκτελέσεις. 
Η Molly Harvey ηθοποιός, τραγουδίστρια, συγγραφέας και καλλιτέχνης, συνεργάζεται με το σχήμα σε ζωντανές εμφανίσεις και αρκετές ηχογραφήσεις από το 1991 και αν δεν κάνω λάθος την έχουμε δει μαζί τους σε δύο τουλάχιστον σώου των THE RESIDENTS στην Αθήνα.

Οκτώ από τα τραγούδια της συλλογής  δεν βγήκαν ποτέ σε cd, 20 από τα 24 ποτέ σε βινύλιο και οκτώ υπήρχαν μόνο σε ειδικές και σπάνιες εκδόσεις cd.  
Πολλά από αυτά τα ξέρετε και στην πρωτότυπη μορφή τους από τους THE RESIDENTS ή τον Snakefinger αλλά η ξεχωριστή, προς τη jazz, ερμηνεία της Molly Harvey τους δίνει μια ξεχωριστή, ονειρική, μελωδικότερη αίσθηση και στρογγυλεύει τις θεατρικές ερμηνείες των πρωτοτύπων αφήνοντας πίσω τις νευρώσεις  και αναδεικνύοντας μια σουρεαλιστική εσωτερική συναισθηματική ένταση συνδυασμένη με τις υποβλητικές ενορχηστρώσεις του σχήματος.
Κάποια τραγούδια που γράφτηκαν αποκλειστικά για τη φωνή της καλλιτέχνιδας βγάζουν μια μελαγχολική ομορφιά που είναι σπάνια στον παράξενο και σκοτεινό κόσμο των THE RESIDENTS και γι' αυτό η συμμετοχή της  προσθέτει ένα ακόμα ξεχωριστό και ουσιώδες κεφάλαιο στη μυθολογία του γκρουπ όσο και ο Snakefinger. Οι ζωντανές ερμηνείες της δε, είναι πραγματικά εντυπωσιακές και ειδικά η συμμετοχή της στη live εκτέλεση του ''Benny The Bouncing Bump'' είναι τόσο καταλυτική ώστε η σύνθεση να αποτελεί για μένα ένα από τα πιο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ τραγούδια των THE RESIDENTS που έχω ακούσει. Πρόκειται λοιπόν για μια συλλογή που όφειλαν να βγάλουν για την τραγουδίστρια τους και έπρεπε να το κάνουν εδώ και καιρό. 
Αλλά δεν είναι απλά μια συλλογή. Είναι μια νύχτα σε ένα εξωτικό ψυχο-καμπαρέ, εκεί που το αδιανόητο συναντά την ύπαρξη, το υποσυνείδητο βρίσκει πρόσφορο έδαφος να προβάλει στη λευκή οθόνη ένα προς ένα όλα τα όνειρα που βλέπεις και δεν κατανοείς...Μία συλλογή με αισθητική άποψη και όχι μια απλή ρετροσπεκτίβα.

Κυκλοφορεί ήδη ψηφιακά και στη βινυλιακή έκδοση θα αποτελείται από δύο άλμπουμ, το ένα θα περιλαμβάνει τις στούντιο εκτελέσεις και το άλλο τις ζωντανές. Θα κυκλοφορήσει προς τα τέλη Νοέμβρη από την Secret records music.

Το άλμπουμ ''A Day Hanging Dead Between Heaven And Earth'' προέκυψε σαν ιδέα το 1990 και είναι συνεργασία του Βρετανού υπερμουσικού κιθαρίστα  Fred Frith και του Hardy Fox.

Σύμφωνα με το κατατοπιστικό δελτίο τύπου, από τον ίδιο τον Hardy Fox, ορίστε η ιστορία πίσω από αυτό το project:

"It began in Big Sur. Fred Frith and I, sitting naked on two small wooden blocks, legs crossed, hands resting on our knees. A small clearing on a rise above the Pacific Ocean, waves pounding a steady beat against the rocks far below. I had arrived at the Zen retreat the previous afternoon and Fred was one of the first people I ran into. I’d met him in more formal situations at Ralph Records, but we had not previously hung out socially. Fred was the current artist-in-residence at Esalen, and had been there nearly six weeks. He’d invited me to join him in an "air bath" the next morning and so here we sat, bathing in the morning sea air. The glow of Fred's skin made me sadly aware of how much time I spent in a windowless studio. I could easily pass for an albino. Fred was not big on talking, so we sat in quiet contemplation. But soon I became aware of a humming sound and realized Fred was singing quietly to himself accompanied by the rhythm of the waves. I whispered, "What are you singing?" He apologized and whispered back that he was making up melodies. I might not have brought clothing with me, but my Walkman was a constant companion and asked if it were okay to record him. He said I could. We grew close over the next couple of days, and when I returned to San Francisco I transferred the waves, the birds, and the singing to a multi-track tape machine and made a collage. Next time Fred came through town I played it for him and we speculated on developing the recordings for some kind of Residents/Frith project. The lyrics followed, then Fred’s compositions.

Perhaps a year later in 1991, Fred arrived at the studio armed only with a brand-new Zeta MIDI violin. Surrounding himself with his scribbled notebooks, he played all the parts for all the pieces. I recorded him acoustically, as well as collecting input from each string as MIDI data. Afterwards I spent my spare time for several days assembling and reassembling what I had to work with until I had built about twenty minutes of music. I thought it quite good, but not enough material for an album. No additional work took place, and the project was largely forgotten until, many years later, I began cataloging my collection for the new company I’d started, Hacienda Bridge. There it was. I immediately told Walter Robotka at Klanggalerie what I’d found, and he contacted Fred who was, of course, curious to hear it again after all this time. Fred was enthusiastic, and couldn’t wait to resume work on the long-lost recordings. The original words having meanwhile disappeared, he enlisted the help of his songwriting collaborator Zeina Nasr. The new voice parts were duly recorded, and—delighted that his longtime recording engineer Myles Boisen had finally acquired a piano—Fred recorded fragments left over in those scribbled notebooks, and the whole thing took on its final shape. I fine-tuned some audio details a couple of days later, and the whole thing was mastered some twenty-five years after its inception. Often projects are given insufficient time to mature. This one, however, is that seed that falls into the crack in a rock and finds just enough water and nourishment to keep growing until, years later, it splits that rock in half.

                                                                            Hardy Fox. ''

Το άλμπουμ κρατά μόνο 29 λεπτά και αποτελείται από 14 μικρές σε διάρκεια συνθέσεις στις οποίες κυριαρχούν έγχορδα, πλήκτρα, φωνή και κιθάρα του Fred Frith, ενορχηστρωμένα ή συμμαζεμένα από τον Hardy Fox.

Η μοναδική αισθητική των THE RESIDENTS είναι η πρώτη και κύρια επιρροή που «φακελώνει» όλο το έργο. Σποραδικά, φολκ και νεοκλασσικίζουσες φόρμες ενδυναμώνουν την κυρίαρχη αισθητική μετατρέποντας μία απλή ακρόαση ένα συναρπαστικό ταξίδι στον απλό, ξεκάθαρα ανορθόδοξο αλλά γοητευτικά παράξενο κόσμο που οριοθέτησε το μεγάλο Αμερικάνικο Υπερκαλλιτεχνικό σχήμα που κορυφώνεται σε δύο έξοχες συνθέσεις, το ''Every Minute Count'' και το ''Song Of The Crow''. 

 

Η μεγάλη καληνύχτα για τον Hardy Fox είναι σαν ένα νυχτερινό τραίνο έξω από τις τρεις διαστάσεις. Ένα ταξίδι εσωτερικό, που ξεκινάει αφήνοντας τη νεότητα πίσω και καταλήγει όταν το ''χθες'' μετατρέπεται σε ''αύριο''. 

Φυσικά για να τα γράφω αυτά, επηρρεάστηκα από το θέμα του μεταφυσικού δεύτερου προσωπικού άλμπουμ του για φέτος  ''Nachtzug''. Ένα άλμπουμ με βασικό θέμα ένα νυχτερινό ταξίδι με τραίνο.

"It was nothing special. I needed to be in Zürich for a show and caught the last train leaving Vienna. Eight hours of rolling down the shiny tracks. Plenty of time to think. Too much time to think. Nachtzug, the night train, understands beginnings. Nachtzug, the night train, comprehends ends."

Με βασικό μοτίβο τη χαρακτηριστική κίνηση της κλασσικής αμαξοστοιχίας, οι επτά συνθέσεις του άλμπουμ περιστρέφονται γύρω από αυτό, διατηρούνται σε τροχιά, και μέσω αυτής της βάσης «χαρτογραφείται» ένα βαθύτερο κομμάτι εσωτερικού ταξιδιού.  
Η αναγκαστική παραμονή σε ένα μέσο για πολύ ώρα είναι κάτι που οδηγεί το μυαλό και την ψυχή να σκέφτονται και να κάνουν συνειρμούς καθαρά υπαρξιακούς και διερευνητικούς. Οι συνθέσεις είναι ασκήσεις διαλογισμού πάνω σε κίνηση, λιτές σε ενορχήστρωση και όγκο. 
Η αίσθηση ενός ανοικτού τοπίου και της προσωρινής κατάστασης διέπουν το άλμπουμ. Είναι η στιγμή που ένας μεγάλος συνθέτης αποκαλύπτει αποσπάσματα της ζωής του. 
Όσο κρατά το ταξίδι μπορείτε να ακούτε αλλά ότι συμβαίνει στο ''Nachtzug'' μένει στο ''Nachtzug''. Μετά τον τελυταίο σταθμό/ δευτερόλεπτο θα πρέπει τις ξεχάσετε. Όταν θα χρειαστείτε ( γιατί θα το ξαναχρειαστείτε) αυτό το «ταξίδι» μπορείτε να προβάλετε και τις δικές σας.
 Είναι αρκετά φιλόξενο αυτό το τρένο. Είναι καλά δομημένο, αισθητικά πλήρες και πολύ φιλικό.
 

Κάπως έτσι αποχαιρετάμε τον Hardy Fox από αυτή τη διάσταση. Τώρα που είναι ακόμα στη μετάβαση. Μετά δεν θα χρειαστεί να πούμε τίποτα. Μόνο να ακούσουμε...

Καλό βράδυ λοιπόν Hardy Fox . 
Είθε το «νυχτερινό τραίνο» να σε πάει βόλτα σε καλύτερους τόπους από εδώ....