Pop υπνοβασία στο Tiki bar....Jonathan Bree live [07.10.2018]

 

 
Dear come to your window
And let me serenade you
I bought my boombox
Because this could be
The last night of both our miserable lives
Don't you want this?
Ani

Ο κόσμος του Jonathan Bree σύμφωνα με τον ήχο των τραγουδιών του δεν ανήκει ακριβώς σε αυτή τη διάσταση. Ένας κόσμος που αποκαλύπτεται μέσω ενός είδους υπνοβασίας. Ο καλλιτέχνης χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας περπατά σε έναν κόσμο από αισθήματα, σκιές, αναμνήσεις, αναζητήσεις πίσω από τις εικόνες, συναισθηματική επαφή πίσω από ετοιματζίδικα ρομάντζα ή χαρακτήρες. Όλα κυλούν αργά και νωχελικά σε αυτό τον κόσμο. Αλλά οι αργές ταχύτητες μην σας ξεγελούν. Κατεβάστε τα γκάζια και απολαύστε μια διαδρομή που διασπάει το χρόνο και την αντίληψη.

Ο μουσικός κόσμος του  Jonathan Bree, είναι φτιαγμένος με υλικά του 20ου αιώνα και αυτό αποτυπώνεται στο ''Sleepwalking'', το τρίτο προσωπικό του άλμπουμ που είναι και το πιο ολοκληρωμένο.

 Τεχνικόλορ από τη δεκαετία του '60, βαρύ crooning όπως το δίδαξαν οι Lee Hazelwood, Leonard Cohen, Scott Walker, ηχητική πλοκή όπως τη σκηνοθέτησαν οι George Martin και Brian Wilson, έγχορδα που αποτυπώνουν ένα σέπια '60'ς όνειρο σε μια ζαλισμένη μοντέρνα χημική πόλη, ρυθμική αγωγή που υπενθυμίζει κάποιες φωτεινές μέρες της Γαλλικής ποπ ντιμμαρισμένες στο ημίφως και στην φθινοπωρινή Κυριακάτικη μετά σιέστα. Όλα τα παραπάνω φιλτραρισμένα με '90΄ς αποχρώσεις καναλιζαρισμένες μέσω των PORTISHEAD, DIVINE COMEDY, ''This Is Hardcore'' PULP σε νέα μορφή, χωρίς νευρώσεις, οιμωγές, δράμα και υψηλά οκτάνια συναισθηματικής υστερίας.

Είναι ένα εσωστρεφές άλπουμ αλλά ορθάνοιχτο σαν μια μισοφωτισμένη στοά. Μπαίνει κανείς με δική του ευθύνη, ακολουθεί τα υποπράσινα, μπλέ και κόκκινα φώτα κινούμενος αργά και χωρίς βιασύνη.

Τα τραγούδια είναι φιλικά και απλά. Αποκαλύπτουν τον βαθύτερο κόσμο του αφεντικού της Lil' Chief, κιθαρίστα και μόνιμο συνεργάτη/παραγωγό της Princess Chelsea και πολυπράγμονα μουσικό όταν διώχνει τον κόσμο αργά το βράδυ και βυθίζεται στην πολυθρόνα του σε ημιληθαργική φάση ανακαλώντας εικόνες και ήχους από το υποσυνείδητό του και αποτυπώνονται σε στίχους που ασχολούνται με το sexting, δυσμορφικούς χαρακτήρες, λίγη αγάπη πίσω από το στυλ, περισσότερη αγάπη πέρα από στυλ, κατάρες για το στυλ, αλήθεια.

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε την οπτική αναπαραγωγή του άλμπουμ δηλαδή αυτό που παρακολουθήσαμε την Κυριακή το βράδυ στο Tiki bar, είναι απαραίτητο να εντρυφήσουμε στα τραγούδια του. Όχι μόνο του ''Sleepwalking'' αλλά και των δύο προηγούμενων άλμπουμ του.

Προκαλούν τα αυτιά, ανακαλώντας οικείες φόρμες και μέχρι να πούμε τη μαγική λέξη ώστε να εισέλθουμε πλήρως στη  φύση τους, έχουν περάσει αρκετές απολαυστικές ακρόασεις.

Τότε διαπιστώνουμε ότι δεν είναι απαραίτητες οι εντάσεις για να ακούσουμε μια ψυχή που αναζητά λίγη στοργή ή ποιότητα επικοινωνίας. Δεν είναι απαραίτητες οι υπερδραματικές ενορχηστρώσεις για να αποκαλυφθούν οι επιθυμίες.

Ο  Jonathan Bree περισσότερο από ευφυής μουσικός φαίνεται και άνθρωπος που εκφράζει τα συναισθήματα του, δίνοντας στα τραγούδια όσο βάρος χρειάζεται χωρίς να τα  φορτώνει με υπερβολές.

 Με λίγα λόγια η ποπ μουσική του δεν υποφέρει από αρριβισμό, έπαρση ή επιφανειακή φιγούρα.

Χαρακτηρίζεται από αργή, νωχελική αλλά άγρυπνη κίνηση, απαλλαγμένη από κάθετι επίπονο και επιβλαβές. Είναι αυτό που λέμε ''νυχτερινή ποπ'' ή ''ονειρική ποπ'' ισοδύναμη με ένα τόνο ηρεμιστικά αλλά όχι χημική ποπ. 

 

Μέχρι να παρακολουθήσω τη συναυλία δεν είχα παρακολουθήσει κανένα βίντεο του καλλιτέχνη ως τώρα, δεν είχα μπει βαθύτερα στη σπηλιά. Αυτό μου έδωσε το προνόμιο της πρώτης εμπειρίας. Και η εμπειρία ήταν αρκετά δυνατή.

Οι πέντε μουσικοί που ανέβηκαν στη σκηνή ήταν οι ίδιοι που παρακολουθήσαμε δύο μέρες πριν ως μπάντα της Princess Chelsea. Εκεί τα έβγαλαν πέρα παρ' όλες τις δυσκολίες με ένα μεγαλύτερο και άδειο χώρο. 

Στο Tiki, ο χώρος είναι μικρός, ζεστός, στενάχωρος μεν όταν γεμίζει κόσμο αλλά στα μέτρα του σχήματος. Έδωσε μια αξιομνημόνευτη παράσταση/συναυλία που θα θυμόμαστε καιρό. Ντυμένοι σαν αγρότες με άσπρες μάσκες και γάντια, φάνταζαν σαν πλάσματα κάποιας άλλης διάστασης ή κάποιας συναισθηματικής αίρεσης που αποβάλλει κάθε ματαιοδοξία με την εξωτερική εμφάνιση για χάρη μιάς βαθύτερης επικοιωνίας περισσότερο εγκεφαλικής αλλά και συναισθηματικής. Εκεί που άλλα σχήματα θα επωφελούνταν να κάνουν ένα σώου καθαρά για στυλιστικούς λόγους ο  Jonathan Bree και η μπάντα του προτίμησαν να επωφεληθούν από την εικόνα για να επικοινωνήσουν κάτι αρκετά συμβολικό και με άποψη μόνο που οι δύο αυτές οι δύο λέξεις- μαϊντανοί είχαν βαρύτητα σε αυτό που είδαμε.

Η αντίθεση των κουστουμιών με την εσωστρεφή πλευρά των τραγουδιών  απέδωσε και στο τέλος αυτό που είδαμε ήταν περίεργα οικείο, αλλόκοτα ελκυστικό, με αίσθηση του χιούμορ αλλά και κάτι που θα το έλεγες και διεστραμμένα αγνό.

Η συναυλία του Jonathan Bree αποδείχτηκε πολύ πιο σύνθετη σαν ποπ άποψη από την όμορφη αλλά παραδοσιακού τύπου εμφάνιση σαν Princess Chelsea όμως πρόκειται για τα ίδια άτομα που μοιράζονται σκέψεις και ιδέες και τα πραγματοποιούν παρέα.

Δεν μπορώ παρά να θαυμάσω αυτά τα πέντε πλάσματα από τη Ν. Ζηλανδία που δημιουργούν ποπ μουσική, με παλιά καλά υλικά αλλά με ανανεωμένες δοσολογίες, δημιουργώντας μια προσωπική ποπ πατέντα που ξεχωρίζει χρόνο με το χρόνο. 

 

Έπαιξαν οκτώ από τα έντεκα τραγούδια του ''Sleepwalking'', τέσσερα από το ''A Little Night Music'' και τρία από το πρώτο προσωπικό του ''The Primrose Path''.  

Ξεκίνησαν με το ''Sleepwalking'' τελείωσαν με το ''The Primrose Path'' και ότι ακούστηκε ανάμεσα διηγήθηκε μια ιστορία/όνειρο/περιπλάνηση/υπνοβασία στον κόσμο που προσπάθησα να ιχνογραφήσω πιο πάνω. Ήταν μια ''μίνι νυχτερινή όπερα σε χαμηλούς τόνους'', με πλάσματα που χόρευαν και τραγουδούσαν, φιλικά και τρυφερά παρ΄όλες τις φουρτούνες των τραγουδιών τους.

Ήταν από τις σπάνιες συναυλιακές συγκινήσεις των τελευταίων χρόνων. Χωρίς να χρειαστεί να ανοίξει κανένα ''συναισθηματικό ρουθούνι'' ή να παραδοθούμε σε ''υπαρξιακές πυρκαγιές''. 

Ο ποπ υπαρξισμός μπορεί να εκφραστεί και σε αργή κίνηση, λειτουργεί και σε χαμηλούς τόνους και κυρίως είναι Παράξενος γιατί είναι ασυνήθιστος. 

Ήδη αναζητούμε ανάλογες εμπειρίες..

 

Setlist

1. Sleepwalking
2. Weird Hardcore
3. Roller Disco
4. Say You Love Me Too
5. Boombox Serenade
6. Tear Your Face Off
7. Blur
8. Static ft. PRINCESS CHELSEA
9. Drones Satellites
10. Duckie's Lament
11. Valentine
12. Laptop
13. You're So Cool
14. Fuck It
15. The Primrose Path