Safe in the hands of music_The 2018 Annual report: The Albums of 2018_31-35

31. Bon Voyage - MELODY'S ECHO CHAMBER   

(Fat Possum)

Το δεύτερο άλμπουμ της Melody Prochet ξεκίνησε να ηχογραφείται μαζί με τρία μέλη των DUNGEN και ενός των THE AMAZING, αμέσως μετά το ανέβασμα του αριστουργηματικού  ''Shirim'' το 2014σαν προπομπό του άλμπουμ. Ήταν έτοιμο το 2017 αλλά ένα σοβαρό ατύχημα της Melody καθυστέρησε την κυκλοφορία για ένα χρόνο. Φέτος το ''Bon Voyage'' έκανε μεγάλη αίσθηση παντού αλλά και σΤο Σπίτι.

Περιλαμβάνει επτά τραγούδια ( μαζί με το ''Shirim'') τα οποία χτίστηκαν για να είναι ποπ αλλά στο ενδιάμεσο μετατρέπονται σε ένα όργιο ψυχεδελικών εκρήξεων ή μελωδικών οάσεων και ύστερα από μερικά ακόμα άλματα καταλήγουν σε διαφορετικό περιβάλλον από αυτό που ξεκίνησαν. Η Melody Prochet τραγουδά στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και στα Σουηδικά, η φωνή της ακούγεται υπέροχη και τα μέλη της μπάντας είναι τα πλέον κατάλληλα για να διαχειριστούν τις συνεχείς εναλλαγές από κιθαριστική ποπ σε psyche pop και ξανά σε κιθαριστική ποπ με τροπικάλια ή ακόμα στοιχεία Γαλλικής ποπ ή και το ανάποδο.

Ο ήχος ταξιδεύει ανοίγοντας χωροχρονικές πύλες, εκτοξεύοντας ηχοχρωματικούς πίδακες σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η σύντομη διάρκεια του δεν αφήνει περιθώρια να βαρεθεί κάποιος. Ίσα ίσα που η ακρόαση αποδεικνύεται ιδιαίτερα περιπετειώδης μέσα στο ευδαιμονικό, πολύχρωμο και διασκεδαστικό κόσμο του άλμπουμ που γεννήθηκε για να αγκαλιάζει το φως για πάντα. Οι αρνητικές κριτικές μιλάνε για έλλειψη ισχυρής προσωπικότητας αλλά αλήθεια, σας φαίνεται η Melody Prochet να πάσχει από τέτοια όταν ηχογραφεί στρωτά τραγούδια που μπορεί να τα διασπάει και να τα μαζεύει με απόλυτο έλεγχο; Μάλλον για έξυπνη και εξερευνητικής διάθεσης ποπ καλλιτέχνης μου κάνει...

 

32. Harutosyura - HARU NEMURI  

(Perfect Music)

« ..οι Γιαπωνέζοι ποπ καλλιτέχνες αποδεικνύονται πιό ανοιχτόμυαλοι και τα φτιάχνουν όλα από μια δικιά τους οπτική γωνία που κάθε άλλο παρά αποξενωτική αποδεικνύεται..
Έτσι και η Haru Νemuri. Τραγουδά στα Γιαπωνέζικα και είναι αρκετά χαριτωμένη στο πως ελίσσεται ανάμεσα στα είδη και μπορεί να συμπαρασύρει με τον ενθουσιασμό της αλλά και την αίσθηση που μεταδίδει μέσω της μουσικής της κάθε μουρτζούφλη μουσικόφιλο.... »

Και αποδείχτηκε ότι κάθε λέξη που έγραφα πριν από μερικούς μήνες σχετικά με το ''Harutosyura'' έχει την ίδια ισχύ και τώρα.  

Μέχρι να ξεπεράσω εκείνη την παραλλαγμένα οικεία αίσθηση των πρώτων ακροάσεων μου πήρε λίγο καιρό αλλά και τώρα που το ακούω με περισσότερη απόσταση εξακολουθώ να παρασύρομαι από τη σφριγηλή, δυναμική alt-J pop/rock της νέας Γιαπωνέζας φίλης μας. Το ελιξήριο της νεότητας είναι αρκετά ισχυρό και περιπετειώδες για να το παραβλέψει κανείς και με αυτό το άλμπουμ έρχεται σε αγνή και ανόθευτη ποικιλία..

33. Family Of Aliens - TELEMAN  
( Moshi Moshi )

Η μουσική Φύση των TELEMAN είναι η παραδοσιακή μελωδική indie rock και pop που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα 20 χρόνια μετά τη χρυσή brit pop διετία 1994-1996. Έχουν την τύχη και την ατυχία να κάνουν άψογα κάτι που δεν βρίσκει μεγαλύτερο κοινό από το υπάρχον που υποστηρίζει τα σχήματα αυτά. Ο προηγούμενος δίσκος τους έδειξε ότι κατέχουν το θέμα ''μελωδία και ρυθμός'' σε βαθμό διδακτορικού αλλά παρέμεινε στο επίπεδο '' πτυχιακής''. Ο φετινός δίσκος τους όμως δείχνει ακριβώς εκεί που έπρεπε ή που θα ήθελα να είναι δύο χρόνια πριν. Αυτή τη φορά τα τραγούδια κάνουν διαγωνισμό μεταξύ τους για το ποιο θα με κάνει να το ακούσω περισσότερο. Η αλήθεια είναι ότι το άλμπουμ ακούγεται από την αρχή ως το τέλος με ευχαρίστηση και νοιώθω σχεδόν ευγνώμων για την μελωδική του ακεραιότητα και λάμψη.

Το ''Family Of Aliens'' σχεδόν με έχει υιοθετήσει τς τελευταίες μέρες με την αισιοδοξία και την ευφορία των τραγουδιών του. Θα μπορούσαν να το γυρίσουν στο πιο χορευτικό, θα μπορούσαν να το παίζουν ηδυπαθείς indie ντίβες, θα μπορούσαν να παραμυθιάζουν το κοινό τους. Με τέτοια δυναμική έχουν περιθώρια αλλά τελικά είναι η μπάντα που χαμογελάει στους ακροατές του χωρίς τουπέ και θέλει αυτό που η αγνή ποπ είναι προορισμένη να κάνει. Λίγη ώρα ευδαιμονίας και γλυκών συναισθημάτων.

34. Hundreds Of Days - MARY LATTIMORE  
(Ghostly International)

Δεν μας είναι ξένη η Mary Lattimore τα τελευταία χρόνια. Η μαγική αρπίστρια έχει αφοπλιστικά αγνή σχέση με τη μουσική, γνωρίζει σε βάθος την σφαιρική αξία τη Τέχνης και πάντα μας προσφέρει όμορφες στιγμές με τις αέρινες συνθέσεις της. Το φετινό της άλμπουμ είναι ένα ακόμα γαλήνιο έργο από την άκρη της Γης. Εκεί που οι ταχύτητες και η βαρύτητα είναι μηδενικές, εκεί που ο αέρας και το φως, ακόμα και το Σκοτάδι έρχονται σε ειρηνική συνουσία και η ανθρώπινη Ψυχή βρίσκει ένα σταθμό αναψυχής και προσευχής. Άκρη του κόσμου δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως το μουσικό όνειρο της Mary Lattimore. Υπάρχει η λεπτή συμφωνία για Άρπα, ηλεκτρονικές φυλλωσιές και αέρινες στρώσεις μελωδιών. Υπάρχει η μουσική προσευχή της που στο ''Hundreds Of Days'' ξεκινά από ένα πανοραμικό και φυσιολατρικό έργο φολκ άλμπουμ και καταλήγει σε ένα Φυλαχτό για την ψηφιακή και νευρωτική πανούκλα του 21ου αιώνα.

 
35. Freedom's Goblin - TY SEGALL 
(Drag City)

Η ''Ελευθερία του Goblin'' έχει ότι αγαπάμε και κάτι παραπάνω από τον σπουδαιότερο και πολυγραφότερο ρόκερ της δεκαετίας μας. Δυναμικά, ευδαιμονικά τραγούδια για να σείεται ο τόπος, μελωδικά τραγούδια για ροκ συναισθήματα και ισχυρούς φανκ δυναμίτες.

 Δέκατο άλμπουμ κάτω από το όνομα του και φαίνεται ότι η έμπνευση δεν τον εγκαταλείπει. Σίγουρος για τη ροκ βάση που έχει, επεκτείνεται και σε άλλα είδη αλλά κυρίως ο ήχος του είναι πλέον λαμπρός και ξεκάθαρος. Χωρίς να ζητά δόξες ή να νοιάζεται για γνώμες o Ty Segall καταθέτει κάτι σαν την επιτομή του ήχου του μόνο που είναι ευκρινέστερος, πλουσιότερος και απολαυστικότερος από ποτέ. Ένας χορταστικός δίσκος γεμάτος αγνή και πεντακάθαρη ροκ ενέργεια που ξεχωρίζει μέσα στην άνευ σημασίας πλειοψηφία ροκ δίσκων που κυκλοφόρησαν φέτος και όχι γιατί είναι μονόφθαλμο.