Safe in the hands of music_The 2018 Annual report: The Albums of 2018_26-30

26. Mirror - ORCHESTRA OF SPHERES 
(Fire)

«Mirror, a double LP and the band’s fourth release on Fire Records, is an exploration of energies and atmospheres, from intense futuristic funk and sonic tape assemblages to windswept reflections from a far flung corner of the world. It combines Orchestra of Spheres’ ecstatic rhythmic power and ritualistic vocals with an expanded orchestral palette including bassoon, harp, viola, bass clarinet, soprano sax, flute and bowed ektars.»

Πρόκειται για ένα ακαταμάχητα εξωτικό σχήμα που φέτος δημιούργησε ένα πανίσχυρο διπλό άλμπουμ που ενώνεις τις σκόρπιες τελείες του μουσικού χωροχρόνου σε ένα ισχυρό ρυθμικό δημιούργημα που εντυπωσιάζει με την πλατύτητα των επιρροών του. Τα τραγούδια τους περιέχουν την έννοια του Ουτοπικού παγκόσμιου Χωριού και είναι για πολίτες που παρατάνε τις οθόνες και πηγαίνουν για χορό. Ή όπως θα καταλήξει, ενεργητική φωνή ώθησης για να βγούμε εκτός παθητικότητας.

Το ''Mirror'' είναι ένα πολύ ξένοιαστο άλμπουμ, ένα άλμπουμ για τις χαρές του να είσαι ακόμα ζωντανός σε ένα πλανήτη σκουπιδότοπο, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Δύο από τα μέλη του σχήματος κατέχουν μάστερ στην Εθνομουσικολογία αλλά από ότι φαίνεται και μάστερ στο να καλωσορίζουν τη μουσική της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της funk Δύσης χωρίς ακαδημαϊσμό αλλά με την πρωτογενή ενέργεια που χαρακτηρίζει τις μουσικές του κόσμου μακριά από φτιαχτά προφίλ και προμο αλλοιώσεις. 
 

 
27. Beheaded Totem - HHY & THE MACUMBAS 
(House Of Mythology)

Από την πειραματική μουσική του Porto!

Voodoo ρυθμοί, απόκοσμα πνευστά, απειλητικά κύμβαλα και dub υγρασία. Ένα αποκεφαλισμένο Τότεμ είναι στη γωνία. Κανείς δεν χορεύει πια τριγύρω. Όλοι είναι μαζεμένοι στην άλλη άκρη της υπόγειας σπηλιάς για να απολαύσουν το ''Beheaded Totem'', δεύτερο άλμπουμ των HHY & THE MACUMBAS, της σκοτεινής μπάντας από το Πόρτο που στο όνομα της κρύβει εξωτισμό και μαγεία. 

Εφιάλτες και αλλόκοτα όνειρα. Η υποβλητική αίσθηση και η τελετουργική ένταση του ''Beheaded Totem'' πηγάζει από μια συνεχόμενη ροή ρυθμών και ηχητικών στρώσεων από πνευστά και εφέ σε πυκνούς σχηματισμούς αλλά και την εμμονή του αρχηγού τους Jonathan Uliel Saldanha με τους σκοτεινούς ρυθμούς τους χώρους με περίεργες ακουστικές.

Τα κρουστά δεν σταματούν να παίζουν επαναληπτικούς ρυθμούς σαν να προέρχονται από τα βάθη της Γης. Τα πνευστά φυσούν δυνατά ή σαν αεράκι εισέρχονται πάνω από τους ρυθμούς δίνοντας την στιφή αίσθηση ότι κάτι σκοτεινό έρχεται εδώ ή απλά προσομοιάζουν την κλεισούρα, απομόνωση και ψυχική μόνωση των σπηλιών..

Η μπάντα έχει μεταλλαχθεί σαν HHY & THE MACUMBAS από παλιότερα σχήματα του Porto και ξεχωρίζουν μαζί με τους καλλιτέχνες της Príncipe Discos σαν τις δύο ισχυρότερες καλλιτεχνικές δυνάμεις της underground Πορτογαλίας που γνωρίζουμε, αυτή τη τη δεκαετία. Και δεν δείχνει να σταματάει να εξελίσσεται διαρκώς.

Δεν είναι περίεργο ότι ο Jonathan Uliel Saldanha έχει ήδη ένα νέο project που θα λέγεται HHY & THE KAMPALA UNIT ύστερα από το ταξίδι του στην Uganda για περισσότερες μουσικές εμπειρίες.

28.The Loneliest Girl - PRINCESS CHELSEA  
(Lil' Chief)

« Το άλμπουμ αυτό περιλαμβάνει συγκεντρωμένη όλη την αισθητική της μουσικής της, βελτιωμένη, περισσότερο ανοικτή και γήινη.

Ταυτόχρονα ακούγεται ωριμότερη και με περισσότερη αυτοπεποίθηση. Οι ποπ μελωδίες απλά είναι ακαταμάχητες αν και μας πηγαίνουν πολύ πίσω στο χρόνο σαν αίσθηση. Στο τέλος όμως μαζεύονται και πάλι στην πιο χρωματιστή φάση του πλανήτη της Πριγκίπισσας, χτίζοντας ένα ποπ παλάτι που δύσκολα βρίσκει κανείς αν δεν το αναζητήσει.»

Την παρακολουθούμε από την αρχή της καριέρας της και σε αυτό το άλμπουμ εγκαταλείπει την θλίψη του προηγούμενου της άλμπουμ προς μια μετεφηβική ονείρωξη με τραγούδια που «πετάνε στα σύννεφα» και ανησυχούν μήπως βαρύνουν περισσότερο. Όμως είναι έτοιμα να δεχθούν τη μοίρα τους. Θα ήθελε να είναι φτιαγμένα από «ροκ εν ρολ» αλλά η βροχή θα είναι αναπόφευκτη. Όμως η Princess Chelsea και οι χαρισματικοί ομάδα στην οποία συμμετέχει δεν αργεί να δημιουργήσει σύννεφα από την αρχή σαν ένα όμορφο ποπ οικοσύστημα που διατηρεί τη νεότητα αλλά και τον ρομαντισμό του, αποδεχόμενο όμως και την πίκρα του ρεαλισμού...
 

 
29.Temet – IMARHAN  
(City Slang)

Και η εκπροσώπηση της Αφρικανικής μπλούζ γίνεται με αυτό το άλμπουμ των IMARHAN.  

Κοντά στους TINARIWEN (ο Eyadou Ag Leche έκανε την παραγωγή) με κιθάρες και μελωδίες για να κάνουν κάθε Έρημο υποφερτή και αρκετούς βαθμούς δροσερότερη. 

Εδώ και πολλά χρόνια τώρα Το Σπίτι Με Τα Παράξενα φιλοξενεί με ιδιαίτερη χαρά και τιμή επιλεγμένους δίσκους από την Υποσαχάρια Ζώνη και δεν κουράζεται να στήνει επιτόπια πάρτυ όποτε χρειάζεται ψυχική ώθηση ο «επιστάτης» του. 

''Temet'' σημαίνει «επαφές» και αφού «ξεμεθύσει» από την desert blues κελεμπία που περιβάλει τα τραγούδια του άλμπουμ τότε διαπιστώνει κανείς ότι από κάτω, υπάρχει ένα φρέσκο ρυθμικό υπόβαθρο, με γυαλιστερές ενορχηστρώσεις και επιστροφές από δάνεια της Αφρικάνικης μουσικής κληρονομιάς ( disco, funk, ακόμα και Kraut) που στις χορδές και στις μεμβράνες των IMARHAN μετατρέπεται σε απαστράπτουσα μουσική που φρεσκάρει και ανατροφοδοτεί τη Δυτική κοινωνία με φρέσκες αντιλήψεις πάνω στο θέμα «μουσική της Γης».

Το άλμπουμ φέρνει αρκετά ανανεωμένο αέρα στην μουσική της Ερήμου αλλά και αποτελεί ακαταμάχητη ακουστική και ίσως χορευτική πρόκληση στα αυτιά όσων τους αντιμετωπίζουν σαν «εξωτικό φρούτο» χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η στενή πλέον μουσική άποψη της Δύσης που περιορίζεται μόνο σε ότι πουλάει, συζητιέται, προκαλεί με κακό γούστο και μετατρέπει τα ξέφτια σε χρυσάφι χωρίς ζωή, είναι παρελθόν με τέτοιο μουσικό πλούτο που μας δίνουν οι αποκεντρωμένες πόλεις και περιοχές του κόσμου. 

br />

 

30. Hormone Lemonade - CAVERN OF ANTI-MATTER 
(Duophonic Ultra High Frequency Disks)

Ένα πάρτυ με αναλογική ηλεκτρονική μουσική είναι το ''Hormone Lemonade''. O Tim Gane και η παρέα του ξεκάθαρα έχουν πουλήσει την Ψυχή τους στο Δαιμόνιο της αναλογικής ηλεκτρόνικα και είναι φετιχιστές των παλιών οργάνων εδώ και μια ζωή. Σε αυτό το άλμπουμ αναδεικνύεται η χαρά και η έκσταση, η αγάπη και η απόλυτη κατάληψη από τους ήχους πάσης φύσεως τέτοιων οργάνων. Στα δικά μου αυτά είναι ένα εθιστικό αριστούργημα που ανακαλεί έναν από τους λόγους που είμαι βαθύτατα Stereolab-ικός και απόλυτα πιστός στην αναλογική ηλεκτρονική Θρησκεία. Οι C.O.A.M. ξέρουν που απευθύνονται με αυτό το άλμπουμ. Έχουν βάλει όλη τους την μαεστρία και το κέφι τους στη δημιουργία αυτών των δέκα συνθέσεων και μεταφέρουν αυτούσια όλη την δυναμική και την ενέργεια τους σε μας τους ακροατές. Που σαν ηχητικά «πρεζάκια», τα αυτιά μας λάμπουν από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο και δε μας φτάνει μια ακρόαση μόνο. Αντικειμενικά είναι ένας δίσκος που δεν ξεφεύγει από την αισθητική του σχήματος και δεν προσφέρει σίγουρα κάτι καινούριο. Αλλά είναι μια vintage απόλαυση, ένα ηδονιστικό ακρόαμα που επειδή ακριβώς είναι δημιουργημένο από εραστές και γνώστες μαζί του Ήχου αυτού, καταλήγει τόσο πετυχημένα επαγγελματικό και διασκεδαστικό.