Safe in the realms of a dying Rock nebula_The 2018 Annual report: The Albums of 2018_6

6. You Won't Get What You Want - DAUGHTERS 

(Ipecac)

 

Ήταν μια χρονιά με πολύ λίγο ροκ. Πολύ λίγα βόλτ ηλεκτροπληξίας. Όμως το ''You Won't Get What You Want'' ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν για να νιώσω λίγο σαν τον Black Lightning.

Δεν ήξερα τίποτα για τους DAUGHTERS. Μπερδεύομαι με τους DAUGHTER της 4AD. Δεν ασχολούμαι πολύ με μέταλ ή hardcore, δεν ήξερα ότι υπάρχουν από το 2002 και ότι από το 2013 έχουν επανασχηματιστεί «ύστερα από απαίτηση του κοινού τους».

Όλα αυτά δεν θα είχαν κανένα νόημα αν δεν άκουγα την ηλεκτρική καταιγίδα του ''The Reason They Hate Μe'' και μετά δεν υποβαλλόμουν στην ηλεκτρική ένταση και οργή του υπόλοιπου άλμπουμ.

Το πρώτο που μου έκανε η εντύπωση είναι η καθαρή φωνή του Alexis S.F. Marshall. Λες και ήταν ένα πετυχημένο γενετικό πείραμα από τη φωνή του Mark Eitzel στις έντονες στιγμές της και τη φωνή του Nick ''The Birthday Party'' Cave με τη μανία στο κόκκινο. Κι όμως πρόκειται για μια φωνή κρυστάλλινη προσωπικότητα.

 Τεντώνεται και μονομαχεί με την άβυσσο σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.

Το δεύτερο είναι η ακρίβεια και η ορμητική στρατηγική του υπόλοιπου σχήματος. Χρειάζεται το σκληρό παρελθόν τους και λίγες καυτές σταγόνες μίγματος από Birthday Party, Scrapping Foetus Off The Wheel, Nine Inch Nails, μπλούζ, hardcore και Βαγκνερικής παρακμής για να γίνει το άλμπουμ ένα υπαρξιακό παρανάλωμα.

«Κολλάει» τον ακροατή στον τοίχο όταν απέναντι, στον καθρέφτη, αντικρίζει τις σκοτεινές πτυχές του νου αλλά και της ύπαρξής του. Ίσως να είναι η φαντασία μου αλλά το κόκκινο της έντασης έχει προ πολλού μετατραπεί σε μια λίμνη από λάβα που σε υποβάλει να βουτήξεις. Βούτηξα χωρίς σωσίβιο και άλλες βλακείες. 

Το ροκ του ''You Won't Get What You Want'' είναι το ροκ όπως δεν το έχω ακούσει για πολλά χρόνια τώρα. Σφριγηλό, Έντονο, Καυτό, Αβυσσαλέο και Οργισμένο. Δεν παίρνετε αυτό που θέλετε αλλά αυτό που σας αρμόζει από ένα ροκ σχήμα με βαθιά μηδενιστική διάθεση αλλά όχι παθητική στάση. Το ροκ τους κάνει φασαρία, είναι αφυπνιστικό και είναι κρίμα να μην πάθετε « ηχητικά εγκαύματα» από τις συνεχιζόμενες ηλεκτροπληξίες. Σκεφθείτε καλά τι θα αντιπροτείνετε πλέον για ροκ άλμπουμ της χρονιάς, μετά από αυτό. Τα λιγοστά τα έχω ακούσει όλα. Τα εννέα από αυτά μπήκαν στη λίστα του Σπιτιού όμως μόνο αυτό περνά τη μαυρίλα της εποχής σαν ενεργητική φωτιά αφύπνισης....

ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ: Ροκ άλμπουμ του 2018