H Courtney Barnett είναι
μια από τις μεγάλες συμπάθειες μου στο
χώρο του ροκ εν ρολ που παράγεται στη
δεκαετία μας. Έχει μια αγνή ροκ καρδιά,
είναι απλή και δεν τονίζει τίποτα πάνω
από τη μουσική. Τα τραγούδια της είναι
καταθέσεις ψυχής, γράφει στίχους που
μπορώ να παρακολουθήσω και μου αρέσει
ο τρόπος που τους τραγουδά παραμένοντας
γνήσια και επί σκηνής, όπως διαπιστώσαμε
στην πρώτη της εμφάνιση στην Αθήνα, την
περασμένη Πέμπτη 16/5.
Μαζί
με τους υπόλοιπους δύο μουσικούς που
απαρτίζουν τη μπάντα της, ανέβηκαν στη
σκηνή του Fuzz για να φέρουν
και πάλι την απλότητα στη ροκ μουσική.
Ούτε να διακηρύξουν, ούτε να προκαλέσει
και ούτε να παραμυθιάσει με παρακμή και
«επανάσταση».
Είναι
εκεί για να περάσουμε όλοι μαζί ευχάριστα
και να ακούσουμε τις ροκ εξομολογήσεις
της. Χρησιμοποιεί κάποια παλιά γραφικά ροκ
κόλπα αλλά κατά βάση θέλει να δώσει
ενθουσιασμό σε πολυκαιρισμένες-αγαπημένες
και πλέον βαθιά εδραιωμένες σε κάποιους
από μας- φόρμες που απαιτούν ψυχή σαν
καύσιμο και στοιχειώδη επιδεξιότητα.
Στοιχεία που και αυτή και η δεμένη μπάντα
της τα είχαν και γι' αυτό η γενική εικόνα
της συναυλιακής τους απόδοσης ήταν
αρκετά ικανοποιητική.
Χωρίς ακόμα να
ακόμα η ροκ περφόρμερ που κατακτά σκηνή
και κοινό σε απόλυτο βαθμό είχε αρκετό
κέφι και δύναμη ώστε να μας παρασύρει
πολλές φορές στον κόσμο της.
Έπαιξε
τα καλύτερα τραγούδια της, απ' όλη τη
μικρή ως τώρα δισκογραφία της (2 άλμπουμ,
2 e.p., μερικά live e.p. και
7'').
Στα ''Depreston'',
''Are You Looking Yourself?'',
''Hopefulness'', ''Avant Garedener'', ''Anonymous
Club'', ''Every Body Here Hates You'' ξεπέρασε ακόμα
και τις στούντιο εκτελέσεις αλλά τα
''Charity'', ''City Looks Pretty'' και
''Elevator Operator'' υστερούσαν
κατά πολύ. Η περισσότερο τραχιά απόδοση
αφαιρούσε όλα τα ''μπαχαρικά'' των αρχικών
εκτελέσεων και τις πιο λεπτές ηχητικές
''γεύσεις'' και θα μας ικανοποιούσε
περισσότερο μια πιο πλούσια ηχητική
απόδοση αλλά εδώ μιλάμε για πατροπαράδοτο
ροκ και ίσως να μην έχει και ιδιαίτερη
σημασία.
Φάνηκε
ότι τα καταφέρνει πολύ
καλύτερα στις μπαλάντες και στα μπλουζ,
γενικά στις αργές ταχύτητες. Εκεί βγάζει
πολύ συναίσθημα λόγω προφανώς των
βιωμάτων που περιγράφει και ήταν ο
κύριος λόγος που με έκανε να καταλήξω
στο συμπέρασμα ότι είναι μια μουσικός
που ήρθε για να μείνει στο στερέωμα και
αν κρίνω από την θερμή υποδοχή του
Αθηναϊκού κοινού τη βλέπω να ξανάρχεται
πολλές φορές στο μέλλον.
SETLIST:
- Hopefulessness
- City Looks Pretty
- Avant Gardener
- Small Talk
- Need a Little Time
- Nameless, Faceless
- I'm Not Your Mother, I'm Not Your Bitch
- Crippling Self Doubt and a General Lack of Self Confidence
- Everybody Here Hates You
- Small Poppies
- Depreston
- Are You Looking After Yourself?
- Elevator Operator
- Charity
- Pedestrian at Best
ENCORE:
- Let It Go (Courtney Barnett & Kurt Vile song)
- Anonymous Club
- History Eraser
Σχόλια