A Night Like This: Ejekt 2019: The Cure/Michael Kiwanuka/Ride/Khruangbin..Πλατεία Νερού [17.7.2019]

Το τρίτο μεγάλο φεστιβάλ για φέτος από πλευράς ονομάτων ήταν το φετινό Ejekt festival και για να γιορτάσει τα 15 χρόνια ύπαρξης του μας έφερε δύο ανερχόμενα ονόματα και δύο μεγακαταξιωμένα στους οπαδούς της ανεξάρτητης σκηνής για τα τελευταία 35 χρόνια.

Υπήρξε μεγάλη προσέλευση και φάνηκε αντάξιο των προσδοκιών. Οργανωτικά ήταν πολύ δύσκολο να καλυφθεί κάθε ανάγκη του κοινού άμεσα ( τουαλέτες, ποτά, φαγητό) αλλά με τέτοια προσέλ

ευση ήταν δικαιολογημένο.

Όσο για τις μπάντες:

Ο Michael Kiwanuka με τη δικιά του στάθηκαν στο ύψος τους αλλά το σετ ήταν για χαμηλότερες θερμοκρασίες και κλειστό χώρο. Παρ' όλα αυτά ήταν αξιοπρεπείς και τα λίγα χασμουρητά που είχα από τη μέση και κάτω ήταν καθαρά προσωπική αντίδραση. Θα έλεγα όμως ότι οι ρυθμικές τους στιγμές ήταν αρκετά ευχάριστες.

Για τους νέους αγαπημένους της εγχώριας ανεξάρτητης βάσης θαυμαστών, τους KHRUANGBIN, οι αντιδράσεις ήταν θετικές. Αν και τους πρόλαβα στα τελευταία 25 λεπτά, μπορώ να πω ότι ακούγονται καλύτεροι από τους δίσκους. Η απλή αλλά ιδιότυπη αισθητική τους (βασικές επιρροές από σερφ, φανκ, μπλουζ και μπλουζ της Ερήμου, που αλληλεπιδρούν σε επίπεδο παράξενης muzak) δημιουργούν αναγνωρίσιμη ηχητική ταυτότητα με την έως και υπερβολικά ομιλητική κιθάρα του Mark Speer που κυριαρχεί πάνω από την εξαιρετική ρυθμική βάση της Laure Lee στο μπάσο και το σταθερό, απλό και σίγουρο παίξιμο του ντράμερ Donald Ray "DJ" Johnson Jr. μας οδήγησαν σε πολύ όμορφες περιοχές όπου η άμμος ήταν αρκετή, ο ήλιος καυτός και τα κοκτέιλ άφθονα ανάλογα από ποια οπτική το ένοιωσε ο καθένας. Λόγω της ομοιότητας τους με τους τιτάνες της Σαχάρα, έβλεπα άμμο παντού...

 Τα τρία τελευταία τραγούδια του σετ ήταν τα πιο ολοκληρωμένα, τα πιο όμορφα και γι' αυτό τα πιο γνωστά τους (δεν πρόλαβα το Two Elephants And A Room, το τέταρτο καλύτερο τους) και ο λόγος που δεν παραμένουν στο επίπεδο συνοδευτικής μπάντας ποτού ή φαγητού.

Η μεγαλειότητα του ''Maria También'' - που ξεφεύγει στα σύνορα με το Μεξικό- ήταν η βάση για να ξεχυθούν και οι γκαραζ καταβολές του σχήματος με το ''Misirlou'' και το ''Pipeline'' να περνούν απολαυστικά ξυστά δίπλα από τις πανέμορφες γραμμές του τραγουδιού, το φάνκυ ''Evan Finds The Third Room'' και το κορυφαίο τους λόγω τεράστιου αποθέματος αισιοδοξίας ''People Everywhere (Still Alive) έκλεισαν την εμφάνιση με τον καλύτερο τρόπο αλλά και την πρώτη φάση τους σαν σχήμα.

 Έχοντας παρακολουθήσει άλλα δύο live σετ τους στο παρελθόν από streaming δεν δείχνουν ακόμα πόσο περισσότερο ευφυείς είναι στην πραγματικότητα κάτι που θα ήθελα να το εμφανίσουν στο επόμενο τους άλμπουμ και σε μια ακόμα επίσκεψη επι Ελληνικού εδάφους, εύχομαι σύντομα. 

 

Τα ονόματα για τα οποία ο περισσότερος κόσμος ήρθε να δει έχουν μεγάλη ιστορία και συνδυάζονται με τη δικιά μου γενιά και σίγουρα η συγκίνηση μας θα γινόταν εμφανής στα σετ τους.

 Οι RIDE είναι ένα σχήμα που παρακολουθώ από το πρώτο τους κιόλας e.p. και η επαναφορά τους αυτή τη δεκαετία δείχνει ότι είναι μια μπάντα που εξακολουθεί να είναι μεγάλης σημασίας για το ροκ ακόμα και σήμερα.

Έπαιξαν δέκα τραγούδια, έξι από τα 90'ς, δύο από το 2017 και δύο καινούρια που έδειξαν πόσο ακμαίοι είναι ακόμα.

Μακριά από τις shoegaze ηλεκτρικές καταχνιές, ήταν περισσότερο δυναμικοί από ποτέ και έδωσαν αρκετές συγκινήσεις σε μας. Όσοι έχετε παρακολουθήσει ζωντανές τους συναυλίες πρόσφατα ξέρετε, όσοι σταματήσατε στα '90'ς ελπίζω να σας άρεσε αυτή η εξέλιξη αρκετά. Τα παλιά τους τραγούδια ακούγονται εξίσου καλά και σήμερα, τα ''Charm Assault'', ''Drive Blind'', ''Taste'' και ''Kill Switch'' ηλέκτρισαν και ενθουσίασαν περισσότερο. Έπαιξαν όση ώρα χρειαζόταν για να εξαπολύσουν ένα ηχητικό μπαράζ αναμνήσεων, ευφορίας και υποσχέσεων ότι σε κλειστό χώρο θα μας συνεπάρουν ξανά.

Το αδιαχώρητο λίγο πριν τους THE CURE μου έφερε στο νου τις παλιές μέρες, όταν τα soundcheck έπαιρναν πολύ ώρα και κάθε λογής ''κάφρος'' έκανε το δικό του μίζερο σώου στο κοινό.

photo: Aspa Liebe

Απλά τα ξεχάσαμε μόλις οι πέντε γερασμένες πια φιγούρες ανέβηκαν στη σκηνή και ξεκίνησαν να παίζουν το ''Plainsong''. Για δυόμιση ώρες εικοσιοκτώ από τα σπουδαιότερα τραγούδια τους θα ακούγονταν και πάλι για να μας φέρουν σε επαφή με το σχήμα που δεν λειτουργεί πλέον σαν πηγή αναμνήσεων αλλά σαν ένα αυτόφωτο σπουδαίο ροκ σχήμα που η δικιά του ξεχωριστή ιστορία και κυρίως αντοχή άλλαξε την πορεία για το τι θα πει '80'ς σε κάποιους από μας και κυρίως σαν σχήμα που κατάφερε να μετουσιώσει όποια αίγλη νοσταλγίας σε ισχυρή δημιουργική δύναμη στη διάρκεια των χρόνων. Η σκοτεινή αύρα που τους συνοδεύει ακόμα και στα πιο ελαφρά τραγούδια τους είναι αρκετά χαρακτηριστική ώστε να διατηρεί τα τραγούδια σε συνεχή ενημέρωση με την εποχή τους χωρίς να τα αποκόπτει ποτέ από την πορεία της ιστορίας.

Το ''A Forest'' ακούστηκε πιό σκοτεινό από ποτέ, ας πούμε, το ''Burn'' σαν ένα τραγούδι που δεν το θυμάσαι ποτέ όπως ηχογραφήθηκε αλλά θυμάσαι μετά το τέλος της βραδιάς πως ακούστηκε το 2019. Για να μην πούμε για τη διαχρονικότητα του ''Disintegration'' που τιμήθηκε δεόντως φέτος χωρίς βέβαια να φτάνει την σπιρτάδα της παρουσίασης του το 1989, στο Κ. Γκούμας (άλλη ηλικία, άλλες εποχές) αλλά να εντυπωσιάζει ακόμα ύστερα από τις συνεχείς live μετουσιώσεις του.

Οι ΤHE CURE πλέον δεν κυκλοφορούν δίσκους. Αυτή τη δεκαετία περιφέρονται σε όλο τον κόσμο για συναυλίες που έχουν πολύ υψηλά στάνταρ και όπως διαπιστώσαμε κι εδώ για να αποδείξουν ότι το παρελθόν τους δεν έχει κατανοηθεί αρκετά. Μπορεί τα τραγούδια τους να έχουν ποτίσει τα ακουστικά και τα συναισθηματικά μας κύτταρα αλλά δεν είναι ποτέ τα ίδια όταν τα ακούμε κάθε φορά. 

Δεν υπήρξε στιγμή κάμψης σε όλο το σετ ακόμα και σε χιλιοακουσμένα χιτ τους. 

photo: Aspa Liebe

Το ''Why Can't I Be You'' το τραγούδια που στα 1987 έκανε ορκισμένους φαν τους να σκίζουν ρούχα και να τους αποκαλούν φλώρους ( όπως και στο ''In Between Days'') ακούστηκε χωρίς την ποπ ένταση του παρελθόντος αλλά με τις μελωδίες να δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν γράφτηκαν για να ξεχαστούν αλλά για να αρέσουν στον κόσμο κάθε ηλικίας και εποχής.

Η σκοτεινή γιορτή των THE CURE παραμένει σκοτεινή, αντιμάχεται την παρακμή με τα ίδια της τα όπλα και με την ποπ ευαισθησία που ακόμα διδάσκει τις νεότερες ορδές μουσικών.

Για μένα ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα ένα σχήμα που έχει ''μείνει'' μαζί μου-μουσική συντροφιά από τα δεκαοχτώ μου χρόνια-να παίζει χωρίς να χάνει τα πιο βασικά στοιχεία που το καθορίζουν μια ζωή και να ξεπερνούν ακόμα και τους πιο στενόμυαλους οπαδούς τους σε μουσική πληρότητα και οπτική. Με πέντε μουσικούς πεπειραμένους, επαγγελματίες που διαθέτουν όμως και την αφοσίωση να τιμούν τις συνθέσεις χωρίς να τις διεκπεραιώνουν και να μεταφέρουν μια μουσική ενότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει κάθε σχήμα μακριά από την ψυχρή επαγγελματική αντίληψη των γκρούπ των σταδίων...

Μερικά εικοσιτετράωρα μετά ακούγοντας το βινύλιο του άλμπουμ ''Wish'' ύστερα από 2ο χρόνια που το ακούμπησε η βελόνα για τελευταία φορά, διαπιστώνω ότι δεν μου θυμίζει 1992. Δε μου θυμίζει τίποτα. Είναι σαν να ακούω και πάλι με άλλα αυτιά, σε μία άλλη εποχή 27 χρόνια μεγαλύτερος αλλά με τον ίδιο θαυμασμό που έχω για το αγαπημένο μου '80'ς σχήμα και ένα από τα πέντε όλων των εποχών από πάντα. Και είμαι από αυτούς που συνδυάζουν έντονα τις εποχές με τα εκάστοτε ακούσματα. Οπότε κατανοείτε και τις σκέψεις για την σπουδαία αυτή εμφάνιση....

photo: Aspa Liebe

SETLIST: (μόνο δύο από τα πέντε, για προφανείς λόγους)

RIDE:

1. Future Love
2. Lannoy Point
3. Seagull
4. Charm Assault
5. Dreams Burn Down
6. Leave Them All Behind
7. Taste
8. Vapour Trail
9. Drive Blind
10. Kill Switch

THE CURE:

1. Plainsong
2. Pictures of You
3. High
4. Just One Kiss
5. Lovesong
6. Last Dance
7. Burn
8. Fascination Street
9. Never Enough
10. Push
11. In Between Days
12. Just Like Heaven
13. From the Edge of the Deep Green Sea
14. Shake Dog Shake
15. A Night Like This
16. Play for Today
17. A Forest
18. Primary
19. Want
20. 39
21. Disintegration

Encore:

22. Lullaby
23. The Caterpillar
24. The Walk
25. Friday I'm in Love
26. Close to Me
27. Why Can't I Be You?
28. Boys Don't Cry