Ήταν ένα έντονο καλοκαίρι από θέμα συναυλιών αλλά ο φετινός Σεπτέμβριος μας επιφύλαξε μερικές πολύ ωραίες ευκαιρίες να βγούμε έξω και να παρακολουθήσουμε 3 αγαπημένα μας ονόματα, ένα απαρχαιωμένο goth σχήμα και έναν κορυφαίο μουσικό για αυτή τη δεκαετία.
Η εβδομάδα ξεκίνησε το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου από το ΚΠΙΣΝ, όπου η Λένα Πλάτωνος θα έκανε άλλη μια ζωντανή εμφάνιση από τις πολλές που έκανε σε αυτή τη δεκαετία. Στη συγκεκριμένη όμως, πέρα από τα κλασσικά πλέον τραγούδια θα μας παρουσίαζε και αποσπάσματα από τη νέα κατεύθυνση που επιχειρεί στο χώρο της χορευτικής μουσικής σαν LENAURA, σχήμα που έχει δημιουργήσει με τον συνεργάτη της Stergios T. (Στέλιος Τσιρλιάγκος) και με διάφορες συμμετοχές στα φωνητικά.
Έφτασα στο χώρο όπου με υποδέχτηκε μια μαγική εκτέλεση του ''Μπρένθις'' και ενώ ο κόσμος ήταν ήδη καθιστός σαν σε υπαίθριο πικνικ με μουσική υπόκρουση από τραγούδια μίας Ελλάδας σε άλλη διάσταση.
Λίγο σουρεαλιστική εικόνα, κάπως αταίριαστη αλλά η ηχητική πανδαισία κυριαρχούσε και αυτό είχε σημασία...
Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω συναυλίες της Λένας Πλάτωνος και ειλικρινά με εξέπληξαν οι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές και ωριμότερες εκτελέσεις των κλασσικών, όσο και πολυαγαπημένων, συνθέσεων που έπαιξε μαζί με το εκλεκτό σχήμα που την περιέβαλλε.
Χωρίς βέβαια την ''αρχική ανάγκη'' αλλά με καλύτερη ηλεκτρονική ενορχήστρωση, πολύ καλές ερμηνείες από την ίδια, τον Γιάννη Παλαμίδα και την Αθηνά Ρούτση διέλυσαν κάθε αμφιβολία ότι 30 και παραπάνω χρόνια από την πρώτη τους παρουσίαση παραμένουν σημαντικά, ειλικρινή και έγκυρα.
''Κυψέλη'', ''Μπλε'', ''Εμιγκρέδες Της Ρουμανίας'', το ανατριχιαστικά σύγχρονο ''Μία Άσκηση Φυσικής Άλυτη'', ''Μάρκος'', ''Σαμποτάζ'', ''Λητώ'', το συγκινητικό ''Πτήση 201'' που το άφησαν για το τέλος ύστερα από παρατεταμένο χειροκρότημα για encore, αλλά και η ''Θάλασσα'', ''Η Πόλις'' και το ''Περιμένοντας Τους Βαρβάρους'' από τα πιο πρόσφατα, όλα ακούστηκαν έχοντας την αρχική δυναμική τους αλλά και την αντοχή τους στο χρόνο. Πραγματικά δεν περίμενα τίποτε λιγότερο αλλά ήταν τόσο ηχηρή η επιβεβαίωση ότι η πίστη μου αλλά και η αγάπη σε ότι προέρχεται από την ψυχή και το μυαλό της Λένας Πλάτωνος είναι πάντα ζωντανή και τα τραγούδια της πολύτιμα...
Το δεύτερο μέρος ήταν ένα τολμηρό για την ίδια βήμα σε κάτι που έπρεπε να το είχε ξεκινήσει καιρό. Χορευτική μουσική. Μουσική για το σώμα και για το μυαλό γιατί αν προέρχεται από την Λένα τότε δεν είναι καθαρά σωματική εμπειρία. Παρουσίασε τις δύο συνθέσεις που μας σύστησε πριν από μερικούς μήνες και άλλα πέντε έξι αν θυμάμαι καλά που εξερευνούσαν διάφορες πτυχές της trance (goa, hard) αλλά και απέδιδαν φόρο τιμής στους KRAFTWERK και στην δεκαετία του' 70. Οι συνθέσεις αυτές ήταν απολαυστικές μεν αλλά λειτουργούν προς το παρόν σαν εξερευνητικά οχήματα στους ρυθμικούς κόσμους της electronica. Οι συμμετοχές του Κλέωνα Αντωνίου, του Γιάννη Παλαμίδα και η εντυπωσιακή ερμηνεία στο ''Νανούρισμα Μέσα Στην Καταιγίδα'' του Τσαϊκόφσκι από την Αλπίνα Ζαχαριάδου στα φωνητικά ήταν ένα επιπλέον θετικό στο όλο εγχείρημα.
Οι LENAURA, σχεδιάζουν προς το παρόν τους δρόμους και σύντομα πιστεύω θα έχουμε κάτι παραπάνω από αυτή την εξερεύνηση.
Φυσικά δεν μπορεί κανείς να αντισταθεί στους έντονους ρυθμούς της trance ακόμα και εικοσιπέντε χρόνια μετά από την εποχή που μεσουρανούσαν στις Ευρωπαϊκές πίστες και το γεγονός ότι η Λένα Πλάτωνος σε αυτή την ηλικία εξωθείται σε κάτι εξαιρετικά τολμηρό και αναζωογονητικό, το οποίο μπορεί να κουνήσει σώματα και μυαλά, μας κάνει να τη θαυμάζουμε και να την έχουμε σε ακόμα υψηλότερο επίπεδο. Αναμένω τη συνέχεια....
Στις 11.9 στο ROMANTSO, η μοναδική εμφάνιση του Seth Haley a.k.a COM TRUISE, μάζεψε περισσότερο κόσμο απ' ότι μπορούσα να φανταστώ και αρκετούς τουρίστες.
Έπαιξε αποσπάσματα κυρίως από τα δύο καλύτερα του άλμπουμ, το φετινό ''Persuasion System'' και το ''Iteration'' του 2017 όπως και παλαιότερες αγαπημένες συνθέσεις όπως το ''VHS Sex'', ''Silicon Tare'', ''Declination'', ''Glawio'' κλπ.
Όπως περιγράφει και ο ίδιος τους δίσκους του η ''synth and sci-fi obsessed'' ηλεκτρονική μουσική του θα μπορούσε να ντύσει άνετα cyberporn ταινίες ή να συνδυαστεί με δροσερή αύρα και νέον πινακίδες στα ''Μαϊάμι'' του μυαλού μας και σε οτιδήποτε είναι μέσα σε εκτυφλωτικό μπλε ή ροζ.
Η εμμονή του με τις soul funk ρυθμολογίες και τους ήχους παλαιότερων συνθ ήταν μεταδοτική με αποτέλεσμα η δροσερή ηλεκτρονική αναλογική funk αύρα των συνθέσεων του να εισχωρήσει για πάντα στα κυκλώματα αναμνήσεων και αισθήσεων για ιδανικά μετακαλοκαιρινά δροσερά Σεπτεμβριανά βράδια...
Η πάλη του Seth Haley με τα ηλεκτρονικά του μηχανήματα ήταν σε ζωντανή μετάδοση και οι συνθέσεις του ακούστηκαν καλύτερες από τα άλμπουμ ή έπαιρναν παραπάνω διαστάσεις στο κλαμπ περιβάλλον.
Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε κανείς να ακούσει σε παλιότερη δεκαετία αυτού του είδους τη μουσική. Είναι καθαρά προϊόν της παρούσας δεκαετίας που τελειώνει σιγά σιγά και πρέπει να νοιώθουν τυχεροί όσοι βρέθηκαν στο κλαμπ εκέινο το βράδυ. Τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να μένουν ανεκμετάλλευτες...
Την επόμενη μέρα 12.9, είχαμε ραντεβού με δύο από τα σπουδαιότερα ονόματα της δεκαετίας που τελειώνει. Τόσο η δράση τους όσο και η προσφορά τους τα τελευταία εννέα χρόνια άλλαξαν την εικόνα της Ελληνικής μουσικής σκηνής προς το καλύτερο αλλά έδωσαν και παγκόσμιο στίγμα αυθεντικότητας άσχετα αν αυτό δεν αναγνωρίζεται-ακόμα- από περισσότερους.
Το Σπίτι Με Τα Παράξενα θέλει να πιστεύει ότι με την επιμονή του και την πίστη του στη μουσική τους προσφορά έχει παίξει έστω και μικρό ρόλο στην καθιέρωση τους ή στην δημοσιότητα τους αλλά σίγουρα αισθάνεται περήφανο που έως σήμερα παρακολουθεί την εξέλιξη τους με θαυμασμό.
Η May Roosevelt, ξεκίνησε τη βραδιά στον εντυπωσιακό αλλά και όχι τόσο κατάλληλο χώρο για συναυλίες- τουλάχιστον στην παρούσα μορφή- του Λαβυρίνθου δίνοντας μία πολύ όμορφη συναυλία παίζοντας όλο ''Junea''.
Η ζεστή, βελούδινη και ονειρική ηλεκτρονική πανδαισία του άλμπουμ αυτού μπορεί να είχε κάποια ελάχιστα θέματα ισοσταθμίσεων και φωνητικών στη ζωντανή απόδοση της, αλλά αυτό δεν επηρέασε στην καθολική κυριαρχία της θερμής ατμόσφαιρας που δημιούργησε μέσα στο θόλο του Λαβύρινθου.
Μαέστρος σε ένα καταδικό της ονειρικό σύμπαν από μετα χιπ χοπ ρυθμούς, άμπιεντ στα όρια θαλπωρής και ευγενικές, τρυφερές ηλεκτρονικές μελωδικές ακολουθίες, μπορούσε να χαλαρώσει τις αισθήσεις όσων βέβαια είχαν την καλοσύνη να αφουγκραστούν και να εισχωρήσουν στη μουσική της και να τους φέρει σε επαφή με έναν κόσμο απαλλαγμένο από εντάσεις και γεμάτο με την Ομορφιά σαν έννοια και αίσθηση.
Η μουσική της δεν επιβάλλεται αλλά απλώνεται φιλικά και βρίσκεται εκεί για όποιον τη ζητήσει. Τα μεγάλα άλμπουμ ζωντανά παιγμένα κρατούν όλη την ομορφιά και την εξαπλώνουν παντού. Το ''Junea'' είναι ένα μεγάλο άλμπουμ και η ζωντανή απόδοση του ήταν ένα όνειρο...
Οι MECH_NIMAL που ανέβηκαν στην μικροσκοπική σκηνή μετά την May, δεν προέρχονται από την ονειρική πλευρά. Είναι ένα σχήμα που κουβαλά μαζί του την ένταση και τη σκοτεινή Αστική ψύχωση και την εξορκίζει σε δυναμικές φόρμες ρυθμού. Επέστρεψαν μετά από αρκετό καιρό, έχουν ένα εντυπωσιακό καινούριο σίνγκλ και τον Freddie πάλι στα φωνητικά και τον από το 2014 ντράμερ τους, Αντώνη Χαραλαμπίδη.
Τα οπτικά της Αγγελικής Βρεττού με έμφαση στα ''ρητά'' ήταν μια δυναμική προσθήκη στο σύμπαν του σχήματος.
Η εμφάνιση τους ήταν η αντάξια της αισθητικής που πρεσβεύουν, η drone 'n' roll μηχανή τους καλογυαλισμένη και βροντώδης με τα ίδια παλιά υλικά που εξακολουθούν να εξασκούν αυτή τη μοναδική Μαγεία της Αστικής σκοτεινής γιορτής που πολλές φορές μας συντρόφεψε αυτή τη δεκαετία σε αγχωτικά πρωινά, ανήσυχα βράδια, υπαρξιακά κολλήματα λίγο πριν το ξημέρωμα κλπ.
Η δύναμη των τραγουδιών τους είναι ακόμα δυνατή και δυναμική. Είναι πλέον καλύτερα που τους έχουμε και πάλι κοντά μας, ακμαίους και με τη βασική τους αισθητική σε αναβρασμό. Το σετ τους αποτελούνταν από κλασσικά τραγούδια τους για αυτή τη δεκαετία, σύμφωνα με το ιστολόγιο.
Η σειρήνα που ήχησε (Song To The Sirens) ήταν αρκετή να μας βάλει στο κλίμα μαζί με τον ''πόλεμο'' των ταχύτατων οπτικών και των διάφορων ρητών που έκαναν statement από μόνα τους. ''Un/Mobility'', ''Secret Science'', ''Easy Dead'', ''Ghost'' μερικά από τα κορυφαία και σε εκτελέσεις φλεγόμενες και ξεσηκωτικές. Η επιστροφή τους λοιπόν υπόσχεται πολλά και μέσα σε αυτό το τοξικό περιβάλλον που ζούμε από αρνητικές εικόνες να περνούν για πραγματικές η μουσική τους λειτουργεί αφυπνιστικά.
Κάτι που την επόμενη μέρα, στις 13.9 δεν παρατήρησα στο ελάχιστο στην φετινή εμφάνιση ενός επιδραστικού σχήματος της δεκαετίας του '80 που έκανε το πομπώδες στυλ με τα έντονα ρυθμικά στοιχεία απαραίτητη προϋπόθεση μιας ολόκληρης σκηνής.
Τους θυμάστε τους THE SISTERS OF MERCY στα '80'ς; Καλό θα ήταν να παραμείνετε σε εκείνες τις αναμνήσεις. Γιατί οι THE SISTERS OF MERCY που είδα στις 13.9 ήταν ένα σχήμα αποστεωμένο, διεκπεραιωτικό, τριτοδεύτερο στην κυριολεξία με έναν τραγουδιστή να σέρνεται από το πολύ ποτό και τη βαρεμάρα, αφήνοντας τους μουσικούς του να κάνουν όλη τη δουλειά. Οι THE SISTERS OF MERCY του 2019 δεν σεβάστηκαν την ιστορία τους ούτε και τα 15 τραγούδια που άφησε αιώνια παρακαταθήκη εντυπωσιακής και διασκεδαστικά πομπώδους μαυρίλας. Δεν σεβάστηκαν επίσης το γεγονός ότι έπαιζαν με τις καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσε να έχει ένα σχήμα.
Και ήταν η καλύτερη τους εμφάνιση από τις προηγoύμενες φορές που επισκέφθηκε τη χώρα μας, σύμφωνα με έγκυρη άποψη.
Όμως όταν το έπος του ''Temple Of Love'' ήταν απλά μια ισοπεδωμένη βαρεμάρα, το ''Ribbons'' μια απλή πρόβα και το ''This Corrosion'' απόλυτα διαβρωμένο από τα οξέα του ''έλα μωρέ στο ρεφρέν θα γουστάρει ο κόσμος'' δεν έχει να πει κανείς πολλά. Μάλλον τίποτα.
Αυτό το κεφάλαιο πρέπει να κλείσει δια παντός και να παραμείνουν τα τραγούδια τους για ένδοξα goth πάρτυ..
Βιντεο-κουμέντα
Σχόλια