Volume Massimo_The 2019 annual report_Albums_41-45

 Σε αυτή την πεντάδα, μου άρεσε περισσότερο από ποτέ ο Bill Callahan, εξακολουθώ να αγαπώ την Jenny Hval, οι Kel Assouf έχουν τον ηλεκτρισμό και το συναίσθημα που είχε χάσει το ροκ πριν τον αφανισμό του, ο νεαρός Julien Chang έρχεται με τις καλύτερες προοπτικές για την επόμενη δεκαετία και η Nkisi ανεβαίνει κατηγορία με το φετινό της άλμπουμ.

41.7 Directions – NKISI 

      (UIQ)

« Το ''7 Directions'' είναι ένα ρυθμικό έργο που επιστρέφει στις ρίζες για να αντλήσει πνευματική καθοδήγηση. Με κύριο άξονα τους δυναμικούς ρυθμούς και ambient στρώσεις που έρχονται και παρέρχονται πάνω από το συμπαγές πολυρυθμικό έδαφος δημιουργεί μια νέα μορφή ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που έχει πολλές συγγένειες με την trance ηλεκτρονική της κ. Ευρώπης αλλά χωρίς το άγχος και την ψύχρα της. Αντίθετα και αποφεύγοντας τον ξεπερασμένο πια χαρακτηρισμό ''tribal'' δημιουργεί επτά ρυθμικές οάσεις για την αναζήτηση και περιπέτεια του νου και της ψυχής. Είναι ακριβώς αυτό που λέμε ''απελευθέρωση του Εγώ μέσω των ρυθμών''...»  (περισσότερα εδώ)

42.Jules – JULIEN CHANG 

        (Transgressive)

Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά θαύματα στο χώρο της εναλλακτικής ακόμα και της εμπορικής ποπ και ροκ πολλαπλασιάζονται. Φέτος μετά την Billie Eilish θα πρέπει να λάβουμε υπ' όψη τον εικοσάχρονο Julien Chang που μεγάλωσε με τη μητέρα του να τον μαθαίνει, με δυσκολία, πιάνο και με τους ήχους των PINK FLOYD, των TALKING HEADS, του Tchaikovsky, της Νιγηριανής  ντίσκο και τους Γρηγοριανούς ψαλμούς. Επίσης του αρέσει και η jazz αρκετά. 

 Ξεκίνησε να  ηχογραφεί τα τραγούδια του ''Jules'' στα δεκάξι και από πέρυσι περιφέρει το άλμπουμ μέχρι που η Transgressive τον έφερε στο δυναμικό της κυκλοφορώντας επίσημα ένα από τα πιο αξιοσημείωτα ντεμπούτα της χρονιάς. 

Όλες οι παραπάνω επιρροές αλλά κι ακόμα περισσότερες ( bossa nova, lounge, funk, soul) βοήθησαν να δημιουργηθούν τραγούδια που ξεχωρίζουν για την φωτεινή τους απόχρωση, τη λεπτότητα στις ενορχηστρώσεις και την καθαρή παραγωγή τους. Χωρίς να θέλω να μιλήσω για το μέλλον τουλάχιστον το παρόν του είναι αρκετά λαμπρό και αισιόδοξο όπως και η ατμόσφαιρα των τραγουδιών του.

43.Black Tenere – KEL ASSOUF 

       (Glitterbeat)

Το όνομα τους σημαίνει ''Νοσταλγία'' αλλά και '' Υιός της αιωνιότητας'' στα Tamashek, τη γλώσσα των Νομάδων της Σαχάρα. Είναι δημιούργημα του κιθαρίστα και τραγουδιστή Anana Ag Haroun ο οποίος γεννήθηκε στη Νιγηρία, εκπαιδεύτηκε στη Λιβύη στη διάρκεια του ξεσηκωμού των Tuareg στις αρχές της δεκαετίας του '90, έπαιξε με τους TINARIWEN και το 2006 δημιούργησε το σχήμα στις Βρυξέλλες, όπου ζει και σήμερα με τη σύζυγο και τις τρεις κόρες του. Το ''Black Tenere'' είναι το τρίτο τους άλμπουμ.
«Black Tenere is a rock album. it's a choice to give a more original touch that builds up the identity of Kel Assouf and differentiates it from the other groups of Ishumar music. For me the music has to travel and it has to be open to other sounds so that everyone can listen to the messages it carries» αναφέρει ο Anana Ag Haroun και αφού περάσετε τη σαρανταπεντάλετη πύρινη ακρόαση του άλμπουμ κατανοείτε πλήρως τα λεγόμενά του. 

Εννέα συνθέσεις με δυνατά συναισθήματα και ντεσιμπέλ που δίνουν τον επόμενο τόνο στο Δυτικοαφρικάνικο ιδίωμα που λατρεύουμε όσο την Έρημο τόσα χρόνια τώρα. Με έντονη την σκόνη και τις παγωμένες νύχτες της Ερήμου στις συγχορδίες και στα φωνητικά αλλά και την ηλεκτρική ομορφιά που εκπέμπει, το άλμπουμ είναι μια κορυφαία μουσική στιγμή για όσους αγαπούν το ροκ σαν μουσική βιωματική, παθιασμένη και ανένταχτη. 

44.The Practice Of Love - JENNY HVAL

    (Sacred Bones)

Αγάπη σαν ιδέα, μεταφυσική, μοναξιά, υπαρξισμός, έντονη αναζήτηση, υπερβολικά πολλές εργατώρες σκέψης και ίσως λιγότερης εμπειρίας είναι μερικά θέματα που απασχολούν την Jenny Hval φέτος και με την ευκαιρία ορίστε άλλο ένα άλμπουμ με τραγούδια υψηλής προβληματικής και υψηλότατης συνθετικής μεγαλοπρέπειας με βάση τα παραπάνω και όχι μόνο θέματα. 

 Η «φίλη» μου Jenny Hval είναι ένα οικείο πρόσωπο, ένα αξιαγάπητο πλάσμα που το ταλέντο της έχει στοιχειώσει τη δεκαετία. Δεν με πειράζει να ακούω για αυτά που την απασχολούν, την εμπνέουν για τραγούδια που έχουν νόημα σε μια εποχή χωρίς νόημα και την λυτρώνουν. Αυτό μου φτάνει. 

Το ''The Practice Of Love'' είναι το τρίτο κατά σειρά  υπαρξιακό ηλεκτρονικό της αριστούργημα. Δεν συμφωνώ πάντα με τους προβληματισμούς της, δεν υπεραναλύω, δεν υποφέρω πλέον την σκέψη πάνω από την εμπειρία. Αλλά ο δίσκος είναι υπέροχος. Μια περιπέτεια με κομψούς ρυθμούς, αέρινες μελωδίες και εξαιρετική παραγωγή. Θα έλεγα ότι είναι ο καλύτερος της αλλά θα το έλεγα επειδή είναι πιο ποπ από ποτέ οπότε όχι. Έχει την ίδια αξία με τους δύο προηγούμενους της και ολοκληρώνει την ωριμότερη δεύτερη δεκαετία της σαν καλλιτέχνη.

45.Shepherd In A Skin Sheep Vest - BILL CALLAHAN

    (Drag City)

Στη δεκαετία του '9ο ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς της Αμερικάνικης alternative με τους SMOG. Ο Bill Callahan, έχοντας σαν οδηγό την country και το blues, δημιουργεί θερμές μπαλάντες που χαρακτηρίζονται από τη σταθερή, βαρύτονη, καθησυχαστική φωνή του. Οι στίχοι του ακούγονται καθαρά καταλαβαίνει κανείς το συναίσθημα και το νόημα. Φυσικά για έναν ακροατή σαν κι εμένα που δεν μπορούσα να υποφέρω οτιδήποτε είχε ηχογραφήσει παλιά, ο δίσκος αυτός ήταν μια έκπληξη καθώς διαπίστωσα από το πρώτο λεπτό κιόλας ότι μπορούσα να απορροφηθώ από τις λιτές, και απέριττες δομές των τραγουδιών και να ακούσω όλο το άλμπουμ, απορροφώντας την κατακτημένη ηρεμία και ίσως αισιοδοξία των τραγουδιών.
Βέβαια πέρα από αυτή την εγωιστική διαπίστωση ο Bill Callahan αναπνέει μέσα από τη μουσική του και τα τραγούδια του, ξεχωρίζει η σχέση ζωής του με τη μουσική αλλά και η αναμφισβήτητη υπεροχή του σαν συνθέτης. Ο δίσκος αυτός το αποδεικνύει και οι κριτικές που έχει πάρει από όλα τα έντυπα ήταν αναμενόμενες και δίκαιες αλλά τα λόγια είναι περιττά για τέτοιους δίσκους τελικά....