Volume Massimo_The 2019 annual report_Albums_26-30

Μαχητικά άλμπουμ και από ένταση αλλά και από ηχοχρώματα. Προκλήσεις, μίξεις, σταυροδρόμια.....

26.Laylet El Booree - IFRIQIYYA ELECTRIQUE 
        (Glitterbeat)

«The title of the second album Laylet el Booree translates as the “Night of the Madness.” It refers to the last part of the annual gathering of the adorcist ritual from the Banga of Tozeur – it is the night when the spirits actually take possession of the bodies. Like the ritual itself, the album is wild, frantic, and never caresses the listener’s expectations. But its purpose is also to heal; with sweat, spirituality, electricity and trance being central to the almost overwhelming sensory experience. With the band now joined by new member Fatma Chebbi (on vocals and tchektchekas hand percussion) one senses that the musical and cultural conversation is even deeper this time around. In fact, it doesn’t feel like a speculative conversation at all, but rather something fully formed and undeniable. An emergent ritual in itself.»

Ένα εκρηκτικό μίγμα από industrial, heavy metal, πρωτόγονα φωνητικά και tribal κρουστά αποδίδουν ηλεκτρικές σπονδές και έντονες φλόγες στο υπερφυσικό μοτίβο των Τελετουργιών Banga. Για την ακρίβεια πρόκειται για μια ηλεκτρική τελετουργία που σε σχέση με τις Δυτικές επιρροές της έχει το ατού της μη ορθολογικής σκέψης και αντιμετώπισης και κάνει ξέφρενα πάρτι με τα Πνεύματα και τις Αόρατες υπάρξεις. Ελέγχοντας το απ' έξω πρόκειται για ένα άλμπουμ με στιβαρή δομή και φαντασία. Λογικά δεν πρέπει να υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε όλη την Τυνησία αλλά επίσης ξεχωρίζει γιατί δεν είναι απλά ένα άλμπουμ εκτόνωσης και βίας Δυτικού τύπου αλλά ένα άλμπουμ με βάσεις και ισχυρή μνήμη. Αληθινά σε σταυροδρόμι μουσικών παραδόσεων και ειδών.

27.Why Hasn't Everything Disappeared?-DEERHUNTER
     (4AD)

Τους παρακολουθώ από το ''Microcastles'' και μετά. Τους έβρισκα πάντα αξιοπρεπείς αλλά ποτέ σε σημείο να ακούσω ολόκληρο άλμπουμ τους. Μου άρεσαν πάντα οι εξωdeerhunter δραστηριότητες του Bradford Cox είτε σαν CLOUD ATLAS είτε σαν guest αλλά και των υπόλοιπων μελών (MOON DIAGRAMS). Όμως με το φετινό τους η αντίληψη μου γι' αυτούς άρχισε να αλλάζει. Και η πρώτη τους συναυλία στη χώρα μας στις 21.11.2019 ήταν ο καταλύτης που με έκανε να στραφώ και να κατανοήσω πλήρως πόσο σημαντικό σχήμα είναι για την alternative rock σκηνή των Η.Π.Α. Η μπάντα είναι η επιτομή του είδους. Ή έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Χωρίς την έπαρση ή την παραδοσιακή στάση των υπόλοιπων σχημάτων οι DEERHUNTER έχουν τις καλύτερες επιρροές τους καλά κρυμμένες και είναι και πολύ καλοί μουσικοί ώστε να μην ξεπερνούν τα όρια επιδεικνύοντας εαυτούς. Μετρημένοι και με τραγούδια που με καινούρια αυτιά ξανακούω και διαπιστώνω στοιχεία που σχεδόν ντρέπομαι που δεν τα είχα εντοπίσει νωρίτερα. Όμως με το φετινό τους άλμπουμ φτάνουν σε νέο ύψος. Με τη βοήθεια της Cate Le Bon αναδιπλώνουν το ηχητικό τους σύμπαν σε καινούριες ισοσταθμίσεις, επικοινωνώντας αμεσότερα ή πλέον έχουν την ωριμότερη φάση τους έτοιμη για περισσότερα σπουδαία άλμπουμ όπως αυτό. Με σεβασμό στους φαν, δεν θα πω τίποτε παραπάνω. Θα απολαύσω το άλμπουμ για πολλοστή φορά, θα θαυμάσω το πόσο ευγενικές ψυχές είναι και πόσο ισορροπημένοι φαίνονται για ροκ σταρς. Ο ήχος του '' Why Hasn't...'' είναι ένα μια ατελείωτη Ανοιξιάτικη αύρα που ενδείκνυται για ατέλειωτες ακροάσεις. Σε μία άθλια εποχή, το φετινό άλμπουμ των DEERHUNTER είναι μία Όαση απαλλαγμένη από υπερβολές, μίσος, ανησυχία και κακή κρίση. Έτσι θέλω να ακούγεται το alternative rock σήμερα. Ανθρώπινο, παιχνιδιάρικο και αβάσταχτα ελαφρό.

28.Trinity - EARTHEATER

        (Chemical X)

 Για την Alexandra Drewchin σας έχω εκφράσει το θαυμασμό μου πολλές φορές. Φέτος με εξέπληξε το ''Trinity''. Το χαρακτηρίζει σαν mixtape, το θεωρούμε κανονικό άλμπουμ, το τέταρτο στην καριέρα της και το τρίτο που φιλοξενούμε σε ετήσιες λίστες μας. Εδώ συνεργάζεται με πολλούς παραγωγούς και το αποτέλεσμα είναι τραγούδια σαν ένα κλειστό κύκλωμα και όχι σαν υποψία ή αιωρούμενα όπως γινόταν στο ''Irisiri''. Το συναίσθημα είναι εμφανές και οδηγεί τις συνθέσεις περισσότερο από την τάση για πειραματισμό, χωρίς βέβαια να χάνεται η εξερευνητική φύση της καλλιτέχνιδας. Η ομαδική δουλειά φαίνεται να εμπλουτίζει σε σωστές βάσεις τον έντονα προσωπικό και ξεχωριστό ήχο της και η σύγχρονή ποπ να έχει ανέβει ένα ακόμα επίπεδο. Αυτός ο δίσκος θα παίξει μάλλον βασικό ρόλο στην μετέπειτα πορεία της αλλά στην παρούσα φάση απολαμβάνουμε άλλο ένα μοναδικό άλμπουμ μίας από τις σημαντικότερες δημιουργούς της δεκαετίας που φεύγει...

29.Dogrel - FONTAINES D.C. 

       (Partisan)

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά είτε στα έντυπα, είτε στα πόρταλ, είτε κατ' ιδίαν με φίλους σε συναυλιακούς χώρους κάτω από τον ζεστό ήλιο ή σε καπνισμένα κλαμπ. Από πέρυσι το Δεκέμβρη έχουμε εντοπίσει πόσο ισχυρή ένεση αδρεναλίνης είναι η ύπαρξή τους σε μια γραφική και κουρασμένη, στα όρια της ανυπαρξίας , Βρετανικής indie σκηνής. 
Το πρώτο τους άλμπουμ είναι το ντεμπούτο της χρονιάς για την κιθαριστική ανεξάρτητη σκηνή και για Το Σπίτι Με Τα Παράξενα.
Όλα τα τραγούδια διαθέτουν την απαραίτητη ιστορική βάση, είναι χτισμένα με άξονα το ξέσπασμα και την μετ' εφηβική υπερβολή αλλά σε σωστές ποσότητες οργής και δομής δηλαδή χωρίς συναυλιακά καραγκιοζιλίκια και υπεροπτικές δηθενιές... 
Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο αδυναμίας σε αυτό τον σαραντάλεπτο τυφώνα παρά μόνο ορμή, νεύρο και ενθουσιασμός και η ευτυχία να τους έχουμε δει να παίζουν το άλμπουμ τότε που πρέπει και όχι σε κάποια σαραντάχρονα επετειακά.

30. 13^th Month - KELMAN DURAN 

         (Apocalipsis)

«Σύμφωνα με το ημερολόγιο των Sioux αλλά και των υπόλοιπων φυλών των γηγενών – αυθεντικών Αμερικάνων, το ένα έτος ισοδυναμεί με 13 φεγγάρια/μήνες από 28 μέρες/φεγγάρι και κάθε μέρα εκπροσωπεί κι από ένα κεφάλαιο στην Γηγενή Αμερικάνικη κουλτούρα (φεγγάρι του Θερισμού, Φεγγάρι του Κρύου και το Σκότους κλπ) και επίσης κάθε ημερολογιακό έτος ξεκινά την Άνοιξη (καλή ιδέα και για μας). Κάθε τρίτο έτος έρχεται και ένα ακόμα φεγγάρι να προστεθεί για να ισορροπήσει και να ευθυγραμμιστεί με τα υπόλοιπα ημερολόγια».

Ο Kelman Duran λοιπόν τα έμαθε αυτά ζώντας μαζί με τον Ινδιάνικο καταυλισμό της φυλής Λακότα όπου σκηνοθέτησε και βίντεο σχετικά με τις δύσκολες συνθήκες των πληθυσμών εκεί.

Αυτή η επίσκεψη άλλαξε αρκετά την αισθητική άποψη σχετικά με τη μουσική του.  

Ο Kelman Duran χρησιμοποιεί διάφορους ρυθμούς στη μουσική του (reggaeton, kuduro, batoda, cumbia) και η μουσική του ήταν αρκετά γιορταστική μέχρι να μας παρουσιάσει αυτό το άλμπουμ.

Εδώ φαίνεται η αλλαγή της μουσικής και νέα πορεία του καλλιτέχνη σε κάτι πιο πνευματικό και κοινωνικά συνειδητοποιημένο. Ambient αιθέρας «ντύνει» τους άλλοτε χορευτικούς ρυθμούς και τους ανυψώνει σε περισσότερο ονειρικά επίπεδα. Οι δύο αυτές συνθέσεις, εύλογα, συγκεντρώνουν το περισσότερο ενδιαφέρον από τις υπόλοιπες έντεκα συνθέσεις του άλμπουμ αλλά με μερικά ακούσματα μπήκα στο πνεύμα και των υπόλοιπων και τελικά όπου εισέρχονται και ambient στοιχεία δημιουργείται κάτι πολύ σημαντικό για τη μουσική των ημερών..

Χωρίς να είμαι ιδιαίτερα λάτρης του reggeaton και των επαναληπτικών σαμπλαρισμένων και παραμορφωμένων φωνών πάνω από κοφτούς ρυθμούς αν δεν προέρχονται από τον Burial, βρήκα σε αυτό το άλμπουμ περισσότερο νόημα και αξία ακόμα και από τη νέα σκηνή της Λισσαβόνα . Η ακρόαση σε υψηλή ένταση βοηθά πολύ την παγιοποίηση του άλμπουμ σε κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τη μουσική του σήμερα.

Θα πρέπει να είναι από τα λίγα άλμπουμ όπου γίνεται κατανοητή η προσπάθεια του καλλιτέχνη να επικοινωνήσει μέσω των ρυθμών του κάτι πιο παγκόσμιο από την απλή club αισθητική»

(Δυστυχώς το άλμπουμ αυτό δεν μπορεί να ακουστεί στην Ελλάδα για κάποιο λόγο από το spotify και τις υπόλοιπες πλατφόρμες. Προς το παρόν το βάζω μήπως και κάποτε ακουστεί..)