1. NFR!_Norman Fucking Rockwell - LANA DEL REY
(Interscope)
«Από το ''Born To Die'' και μετά κάθε δίσκος της μέσα στα αγαπημένα μου άλμπουμ κάθε χρονιάς που κυκλοφορούν.
Σε μια εποχή που οι περισσότερες γυναίκες ποπ σταρ στην Αμερική κάνουν πολύ και βαρετή φασαρία, η φαινομενικά ήσυχη αλλά τρικυμιώδης εσωτερική polaroid pop της Lana Del Rey ακούγεται υπέροχα διαφορετική και ανακουφιστικά θερμή.
Το ''NFR!'' είναι κατά βάθος προϊόν της δεκαετίας μας, αλλά έχει αυτό το απογευματινό ηλιόλουστο vintage φίλτρο επάνω που παραπέμπει στην παλιά καλή αίσθηση της ποπ μουσικής από τα '70'ς και πίσω.
Η συνεργασία της με τον Jack Antonoff, συνυπεύθυνο για την καθιέρωση και επιτυχία της Lorde και της Taylor Swift, αποδείχτηκε σοφή κίνηση καθώς η νοσταλγική και σίγουρα ωριμότερη όλων ματιά της Lana Del Rey αναμίχθηκε δημιουργικά με τα υπόλοιπα ποπ στοιχεία που αφορούν τη δεκαετία αυτή. Τα τραγούδια της, καθαρά και ξάστερα, απογειώνονται σε κάθε ρεφρέν, η ενορχηστρωτική πανδαισία που συνδυάζει αόρατους χιπ χοπ ρυθμούς και έγχορδα με soft rock, soul και country αποχρώσεις είναι μοναδικά δείγματα για την τραγουδοποιία της δεκαετίας που φεύγει.
Είναι το σημείο όπου καταλήγει η μετα Born to Die περίοδος της 34αχρονης ποπ σταρ και μπορεί να της πήρε τρεις δίσκους να το κατακτήσει αλλά το αποτέλεσμα είναι εκθαμβωτικό. Στιχουργική ωριμότητα και μουσικής ευαισθησία δημιουργούν ''μεγάλα τραγούδια'' που περιγράφουν τη στοχαστική, μελαγχολική καταβύθιση όπου η νοσταλγία για μια καταδικασμένη αλλά έντονη σχέση συνδυάζεται με την πίκρα για την παρακμή και ίσως την εξόντωση ενός κίβδηλου Αμερικάνικου όνειρου.
Η Lana Del Rey δεν είναι μια απλή ποπ σταρ. Έχει αίσθηση του περιβάλλοντος που ζει σε πολιτικοκοινωνικό και καλλιτεχνικό επίπεδο. Τα τραγούδια της ξεκινούν ένα ταξίδι παρόμοιο με το ζουμ ενός φακού που από τους χτύπους της καρδιάς καταλήγει στον ουρανό επάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κρατώ το ''Venice Bitch'' σαν μία από τις μεγάλες στιγμές της δεκαετίας που φεύγει, βυθίζομαι στην κοσμική μελαγχολία του prog μεγαλείου του ''The Greatest'' που θα μπορούσε να είναι ένας πολιτειακός ύμνος για τη Δυτική Ακτή αλλά έχει ένα μεγαλείο που πρέπει να παραμείνει ανέγγιχτο, νοιώθω την υγρασία στα μάτια της όταν τραγουδά το ''Love Song'', εξαφανίζομαι σε ένα country bar με νέον φωτισμούς καθώς οι πολύ μετά '50'ς δονήσεις του ''This Is How You Disappear'' ξαναφέρνουν την απορία μου γιατί ως τώρα η Lana δεν έχει γίνει μούσα του Bandalamenti και γιατί δεν είμαι ο ''Bartender'' που θα την κρατά όλο το βράδυ σύμφωνα με επιθυμία της και ακόμα και νοσταλγώ κι εγώ το rock 'n' roll μαζί της υπογράφοντας ότι αυτός είναι ο επόμενος ''Καλύτερος Αμερικάνικος δίσκος'', γιατί απλά είναι ΤΟΣΟ σπουδαίος.
Μέσα σε όλη αυτή τη μελαγχολία και οργή εδώ στο τέλος της δεκαετίας και χωρίς να έχει υπάρξει ούτε μια σχεδόν χαρούμενη στιγμή για να διασωθεί, το ''NFR!'' έχει πιάσει τις σκοτεινές αποχρώσεις της εποχής αλλά απαιτεί μια νοσταλγική ανάσα από όλους μας για να επιβιώσουμε στην επόμενη...»
Το δικό μας αγαπημένο είναι ξεκάθαρα το άλμπουμ της χρονιάς, αν κρίνουμε από τις θέσεις και την ανταπόκριση σε πολλές λίστες «της χρονιάς» είναι και. Τέτοια σύγκλιση έχει να συμβεί από την εποχή του ''Teen Dream'' των BEACH HOUSE. Οπότε δεν είναι απλή σύμπτωση.
«Το έκτο άλμπουμ της σπουδαίας ποπ σταρ της καρδιάς μας γι' αυτή τη δεκαετία είναι ένας προσωπικός της θρίαμβος.»
Σχόλια