Music that mattered_The 2020 Annual report_Phase 1_120 Albums_3

 

3. Phoenix: Flames Are Dew Upon My Skin – EARTHEATER (PAN)

Η μεταμόρφωση, ο στοχασμός, η αναζήτηση, η εσωτερική γεωγραφία. Και φέτος η αναγέννηση. Έννοιες πολύ σημαντικές για την Alexandra Drewchin που αναδεικνύονται μέσα από τα άλμπουμ της. Πέντε θαυμάσια άλμπουμ που κάθε ένα από αυτά προχωρά τη χαρτογράφηση έως ένα σημείο. Το φετινό ''Phoenix..'' ήταν αναπάντεχο. Αλλά σύμφωνα με τα γεγονότα στην προσωπική της ζωή όχι και τόσο.

Το τέντωμα αλλά και η λιτανεία των χορδών θα μπορούσε να ταιριάζει σαν ένας εναλλακτικός υπότιτλος εδώ, καθώς κυριαρχούν και επεκτείνονται στο εσωτερικό του ακροατή και του καλλιτέχνη, ενεργοποιώντας ότι συναισθηματικό κέντρο έχει και δεν έχει, πυρακτώνοντας το. Κατά μία έννοια ο Φοίνικας απαιτεί τεράστια προσφορά σε συναίσθημα σε πύρινη μορφή για να αναγεννηθεί. Και οι μπαλάντες της Eartheater είναι μάγματα που διατηρούνται εσωτερικά γιατί έτσι σφυρηλατείται καλύτερα ίσως η οποιαδήποτε θεραπευτική φλόγα που θα αναγεννήσει κάθε ταραγμένη ψυχή.

Το άλμπουμ αυτό είναι το πιο προσιτό αλλά και το πιο ισχυρό σε εσωτερική ένταση από τους δίσκους που άκουσα φέτος. Η μετα φολκ/μετα κλασικίζουσα συμφωνία για κιθάρα, άρπα, βιολιά, ηλεκτρονικά σαν απόηχοι κίνησης τεκτονικών πλακών και φωνή σε ρόλο αφηγητή, ψυχικού εικονογράφου και ''Θεραπευτικής Ανάσας'' είναι η πιο δεμένη σε σύνολο και πιο κατανοητή από τις προηγούμενες ηχογραφήσεις γιατί η αναζήτηση εδώ υποδεικνύεται από τα προσωπικά τραύματα. Το εσωτερικό ταξίδι που βιώνει ο ακροατής δεν έχει έξοδο προς το φως αλλά διατηρεί ακέραια τη φλόγα του στο σκοτάδι.