Music that mattered_The 2020 Annual report_Phase 1_120 Albums_ 12

12. Lamentations - WILLIAM BASINSKI (Temporary Residence)

Το 2020 ο σπουδαίος ambient συνθέτης αποκάλυψε δύο πτυχές της καριέρας του που δεν ήταν γνωστές ευρέως. Το jazz όχημα του, οι SPARKLE DIVISION που ξεκίνησε αυτή τη χρονιά με το άλμπουμ ''To Feel Embraced'' (νο.90 , 2020) και τα τραγούδια που τραγούδησε μία και μοναδική φορά (σοφή κίνηση το να μην το ξανακάνει ωστόσο) πριν από 30 χρόνια, συγκεντρωμένα στο άλμπουμ ''Hymns Of Oblivion''.

Όμως, τελικά, αυτό που θα θεωρήσουμε σαν την σπουδαιότερη κατάθεση του και ίσως η καλύτερη της καριέρας του-τολμηρή σκέψη βέβαια αυτή-είναι το άλμπουμ στο οποίο κάνει αυτό στο οποίο διαπρέπει εδώ και δύο δεκαετίες. Να δημιουργεί σκοτεινά, υποβλητικά ηχητικά περιβάλλοντα.

« Η φήμη του William Basinski ως ο κύριος παραγωγός βαθυστόχαστων διαλογισμών για το θάνατο και τη φθορά έχει καθιερωθεί εδώ και πολύ καιρό, αλλά στο νέο του άλμπουμ, Lamentations, μετατρέπει την τραγική τραγωδία σε άβυσσο ομορφιάς. »

Το ποιητικό δελτίο τύπου προφανώς και δεν μπορώ να το αμφισβητήσω αλλά οι ''Θρήνοι'' είναι ένα έργο που έχει να κάνει με το Χρόνο και τη ροή του επίσης  καθώς οι συνθέσεις του είναι φτιαγμένες από αρχειακό υλικό που ο Bassinski διατηρεί από το 1979 αλλά ακούγονται σαν μηνύματα μακρινού αστερισμού που επιτέλους «ελήφθησαν» το 2020, ίσως την κατάλληλη εποχή και κατάλληλες συγκυρίες, για να ξεκινήσει από αυτή τη χρονιά να ισχύει αυτό που υποστηρίζει άλλο απόσπασμα του δελτίου τύπου:

« Διαμορφώνονται από το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου και την αδιαμφισβήτητη κατάρρευση του χώρου - και η συλλογική τους αντήχηση είναι άπειρη και αιώνια.»

Η ποιοτική διάρκεια των συνθέσεων του ''Lamentations'' έχουν ομοιότητες με την ποιοτική διάρκεια των ηχογραφήσεων του Leyland James Kirby ως The Caretaker- ο οποίος χρωστά στον Bassinski κάποια blueprint κατασκευής ηχοστρωμάτων-και θα συμφωνήσω ότι τέτοια έργα αντέχουν στο χρόνο γιατί ενεργοποιούνται, έτοιμες και γεμάτες από συναισθηματικό καύσιμο, σε κάθε ακρόαση σαν ένα συναισθηματικό όχημα που «μεταφέρει» τον ακροατή με ασφάλεια στις υπαρξιακές του περιπλανήσεις.

Όπως πάντα η δομή των συνθέσεων και ο τρόπος κατασκευής τους μένει πίσω αν αποφασίσει κανείς να αποδεχθεί την ολότητα του έργου σαν μια και μοναδική ηχητική πηγή.

Η συμφωνία των μαγνητοταινιών και των ηχητικών τους πηγών μετατρέπεται σε έναν μοναδικό οργανισμό που μπορεί να αντηχεί από το Διάστημα μέχρι το βάθος του Ωκεανού αλλά και μέχρι τα τρίσβαθα της ύπαρξης.

Προσωπικά συμφωνώ με την άποψη που θεωρεί μειονέκτημα το γεγονός ότι οι συνθέσεις ίσως έπρεπε να είχαν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια. Θεωρώ όμως και προτέρημα το γεγονός αυτό, γιατί είναι δίσκος που στο τέλος δεν εξαϋλώνει τον ακροατή αλλά τον φέρνει και πάλι στο αρχικό σημείο, στο πρώτο δευτερόλεπτο του ''For Whom The Bell Tolls'' για άλλη μια περιήγηση, χωρίς να χάνει τη συναισθηματική του ένταση στο παραμικρό.