Σήμερα 26-30 και ειρήνη στη Γη, με ηλεκτρισμό, Φεγγαρόφωτα, περιπέτεια στο κόκκινο και ακορντεόν που δεν είναι σαν τα άλλα..
26. Paz En La Tierra - MERIDIAN BROTHERS & CONJUNTO MEDIA LUNA (Les Disques Bongo Joe)
''Το ''Paz en La Tierra'' είναι αποτέλεσμα αναζήτησης από τους Meridian Brothers & Conjunto Media Luna για κάτι που μπορεί να ονομαστεί «power format» της κολομβιανής μουσικής της Καραϊβικής. Ακορντεόν, Γκουαχαράκα, Caja, Congas, Ηλεκτρικό μπάσο και φωνητικά.
Ξεκινώντας από αυτή την ιδέα και δουλεύοντας τυχαία στη μουσική ενός ντοκιμαντέρ για τον διάσημο τραγουδιστή Diomedes Diaz, o Iván Medellín (ακορντεονίστας του CONJUNTO MEDIA LUNA) και ο Eblis Álvarez από τους MERIDIAN BROTHERS, ξεκίνησαν μια νέα δουλειά χτίζοντας έναν ήχο αποκλειστικά σε παραδοσιακές φόρμες, αναζητώντας πολλά διαστήματα μεταξύ των γραμμών στο σύμπαν του ακορντεόν στην κολομβιανή μουσική.
Το δίδυμο ξεκίνησε από τα βασικά: την τεχνοτροπία του vallenato, η πιο διάσημη στη χώρα αλλά όχι η μοναδική, η τεχνοτροπία της μουσικής sabanero περισσότερο από τα εδάφη της Sucre και της Córdoba με κλίση προς την Cumbia, το bullerengue, το son vallenato, μεταξύ άλλων που τροφοδότησαν τις ιδέες των μουσικών αυτών.
Το κέντρο Barranquilla αξίζει μια ξεχωριστή αναφορά, λόγω της κοσμοπολίτικης προσέγγισής του, χρησιμοποιώντας κάθε είδους επιρροές, από τα νησιά της Καραϊβικής μέχρι τους αρχαίους ρυθμούς ή ακόμα και το σύγχρονο rock και funk, που χρησιμοποιούνται επίσης ως έμπνευση για αυτόν τον δίσκο.
Στην πορεία εμφανίστηκαν νέοι τρόποι μελωδίας και νέοι τρόποι έκφρασης. Αν και οι ρυθμοί που χρησιμοποιούνται στον δίσκο έχουν τις ρίζες τους στο παραδοσιακό, το δίδυμο διέλυσε αυτούς τους ρυθμούς μετατρέποντάς τους σε νέες κατευθύνσεις στο στυλ, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τις προηγούμενες αναφορές για να μετατρέψουν τον ήχο σε κάτι που μοιάζει σε ένα παράλληλο μέλλον.
Χρησιμοποιώντας πολλές θεατρικές καταστάσεις, αλλοιώσεις στις μουσικές δομές και ελαφρές παραμορφώσεις της παραδοσιακής αρμονίας (τονικό κέντρο και το κυρίαρχο) το αποτέλεσμα του "Paz en la Tierra" είναι αινιγματικό και γοητευτικό και ταυτόχρονα στραμμένο προς την πίστα κρατώντας το παρελθόν ζωντανό και τονίζοντας την ουσία της παράδοσης.''
27. Scroll - BADGE EPOCH (Telephone Explosion)
O BADGE EPOCH είναι ο Max Turnbull. Τον ξέραμε και σαν Slim Twig, μουσικό σύντροφο αλλά και σύζυγο της Meg Remy a.k.a. US GIRLS και πολλοί Καναδοί του ανεξάρτητου ήχου έχουν να πουν πολλά καλά λόγια για αυτόν αλλά και τη βοήθεια που τους προσφέρει εδώ και πολλά χρόνια. Από πέρυσι έχει δημιουργήσει «κατάσταση» με τους BADGE EPOCH ENSEMBLE όμως φέτος αποφασίζει να ηχογραφήσει μόνος του σαν BADGE EPOCH κάτι που περιγράφει καλύτερα το δελτίο τύπου. Διαβάστε το και αμέσως ακούστε το άλμπουμ και αγνοήστε με. Ακούω κι εγώ μαζί σας....
«Before forming outer limits jazz-rock outfit Badge Époque Ensemble, Max Turnbull masterminded the oddball pop persona Slim Twig, wrote and performed with U.S. Girls, and moonlighted in varyingly experimental groups across his native Toronto. While this was going on, the devout cratedigger had his third eye trained on another project—one that would span the breadth of his mercurial creativity. This “journal album,” as he puts it, is titled Scroll, and it collages together the pearls of Turnbull’s eight-year dive into his songwriting imagination.
Sprawling across 90 audacious minutes, Scroll—released simply as Badge Epoch, a tidy distinction from the collective Époque Ensemble—sounds unearthed from a lost musical Atlantis. Turnbull calls it “a cosmic hodge podge of funk, jazz, ambient techno, aggressive guitarmonized rawk, musique concrète, and hip hop.” The aesthetic breadth is woven playfully together in a form evoking classic album collage-works: J Dilla’s Donuts, Uncle Meat-era Mothers of Invention, Broadcast & the Focus Group Investigate Witch Cults of the Radio Age, and Actress’s “sui generis masterpiece” Ghettoville. In their spirit, the record is peppered with musique concrète interludes and has a dream-sequence feel, as if somebody else’s memories had been scattered around your head.
Turnbull began assembling the nuggets in 2017, when he enlisted the Toronto sound artist Andrew Zukerman, aka Fleshtone Aura, to collage his works-in-progress into sequences before adding undercurrents of Zoom-recorder-snatched sounds and Buchla synthesizer. “My instruction was to cut things up, open windows, slice, dice, what have you,” says Turnbull. “Eventually this turned into 4 discrete cycles of music,” each taking up one side of vinyl.»
28. -Io - CIRCUIT DES YEUX (Matador)
''Accompanied by strings, horns, and more, Haley Fohr has crafted her most expansive work to date, capturing a sprawl of emotions too complicated to be named.''
Όταν θέλω να ακούσω το συγκεκριμένο άλμπουμ, ζητώ την απόλυτη ησυχία της νύχτας, φοράω ακουστικά και βυθίζομαι στην επιβλητική βαρύτονη φωνή, στις επιβλητικές ενορχηστρώσεις, στα έγχορδα και στη συναισθηματική ένταση των συνθέσεων. Το τι αποκομίζω δεν το ονομάζω και γι' αυτό συμφωνώ με το παραπάνω απόσπασμα από το pitchfork.
Πριν ακούσω το άλμπουμ αυτό μελέτησα λίγο παραπάνω τη μουσική πορεία της Hakey Fohr και διαπίστωσα ότι είναι τόσο αφοσιωμένη στη μουσική της όσο αρχικά υπέθεσα. Το ''-io'' δεν είναι άλμπουμ που θα αγαπούσε ο καθένας. Δεν είναι άλμπουμ που θα το αγκαλιάσει κάποιος και η Haley Fohr δεν θα γίνει ποτέ ένα αξιαγάπητο ποπ είδωλο. Θα παραμένει ένα άλμπουμ σοβαρών τραγουδιών που θα περιμένει ακροατές να το ακούσουν με κατάνυξη, ακροατές που θα το βρουν συγγενές με τα άλμπουμ του Scott Walker χωρίς όμως να ξεφεύγει από το χωροχρόνο του. Θα παραμείνει ένα άλμπουμ που ακροατές σαν κι εμένα θα θέλουν να πουν περισσότερα αλλά θα τους υποβάλλει σε αλαλία η ακρόαση...
29. Ooki Gekkou - VANISHING TWIN (Fire)
Δεύτερο και πολύ προχωρημένο άλμπουμ αυτής της Βρετανικής μπάντας που χρησιμοποιεί με τον πιο εξωτικό τρόπο τις επιρροές του. Ακούγοντας το '' Μεγάλο Φεγγαρόφωτο'' ακούω ένα εξωτικό ψυχεδελικό πάρτι από μία μπάντα που κάνει chanelling τους CAN, STEREOLAB, BROADCAST, TALKING HEADS (;), PEAKING LIGHTS, τα πλάσματα της νύχτας, τα αστέρια και την δροσιά τα μεσάνυχτα. Ο τίτλος σε βάζει κατευθείαν στην ατμόσφαιρα και απλά κλείνεις τα μάτια, βυθίζεσαι στην ηδονική ρυθμική και μελωδική περιβάλλουσα παίζοντας το παιχνίδι της βραδιάς σε εξωτικό ξέφωτο, με το φεγγάρι σαν μόνο φωτισμό και τα ξωτικά να βγαίνουν για ξεμούδιασμα..
30. Infinite Granite - DEAFHEAVEN (Sargent House)
Shoegaze που αφήνει τις μελωδίες ψηλότερα, έχει καθαρότερο ηλεκτρισμό και καθαρότερη παραγωγή που όμως σε σημεία δεν ξεχνά τις χέβι ρίζες του. Μπορεί να έκανε τους παλιούς του οπαδούς τους να νοιώθουν άβολα αλλά τους νέους να θαυμάσουν την εμπειρία του σχήματος ως μουσικούς και ως ακροατές και έναν αναπάντεχα ονειρικό δίσκο από ηλεκτρισμό και ηλιαχτίδες. Αν δεν είχε μερικά αδιάφορα σημεία κάπου στο μέσο του δίσκου μπορεί να μιλάγαμε για τον ροκ δίσκο της χρονιάς με διαφορά. Ωστόσο και πάλι έχει το κατάλληλο ηχητικό βολτάζ που φορτώνει τις πεσμένες διαθέσεις και τροφοδοτεί τα ηλεκτρικά μας όνειρα για φέτος....
Σχόλια